Middageten Flossenbürg

N.a.v dit onderzoek verscheen op zaterdag 29-4-2017 een artikel van 2 pagina’s in het Brabants Dagblad (LEES DEZE VERSIE ONDERAAN).

Tot ver in de jaren ’70 ontvingen 1285 mensen, procentueel 25% van de verzetsgepensioneerden, onterecht een ‘buitengewoon pensioen’. Jaarlijks kostte dit de Nederlandse staat fl 63,5 miljoen. De meest bekende case betrof die van M.J. van de Ven uit Vught. Tijd voor een onderzoek. Een portret met nieuwe feiten en inzichten.

Een reconstructie van de oorlogsjaren vanuit het oogpunt van Van de Ven

Volgens een Verificatieformulier Rode Kruis van 5-11-1964 zou Van de Ven door de Gestapo in Duitsland het slachtoffer zijn van een vrijheidsberoving van 30-1-1943 tot 13-6-1945. De reden betreft het vervaardigen van pamfletten voor sabotagemogelijkheden en voorbereiding tot hoogverraad. Volgens een verklaring van het Centraal Afwikkelingsbureau Duitse Schade-Uitkeringen (CADSU) van 20 augustus 1963 is deze vrijheidsberoving als volgt op te splitsen:

• Polizeiprezidium Gestapo Dresden (VAN 30-1-1943, TOT 15-2-1943; 2e etage)
• Volksgerichtshof Muchanerplatz (VAN 15-2-1943, TOT 2-5-1943; 3e etage no.7)
• Mathilde gevangenis Dresden (VAN 2-5-1943, TOT 31-8-1944, cel 2)
• Gestapo Dresden (VAN 31-8-1944, TOT 25-9-1944)
• Kamp Flossenbürg (1) (VAN 25-9-1944, TOT 30-12-1944; nummer 32323)
• Buitenkommando Schlakkenwert bij Karlsbad (VAN 30-12-1944, TOT 12-4-1945; nummer 32323)
• Transport Dachau via Lobositz en Kralup (VAN 12-4-1945, TOT 10-5-1945; gevlucht op 29-4-1945)

 (1) Concentratiekamp Flossenbürg met zijn 100 subkampen deed dienst als slavenarbeid in granietgroeven en in ‘Messerschmitt Bf 109’-fabrieken. Tussen 1936-1945 werden er in Duitsland van dit type vliegtuigen 30.573 gemaakt. In het concentratiekamp Flossenbürg hebben meer dan 97.000 mensen gevangen gezeten waarvan circa 30.000, voornamelijk door uitputting, overleden. In alle satellietkampen van  Flossenbürg tezamen zaten in 1945 meer dan 40.000 mensen. Voor een hedendaags referentiekader: er werken 40.000 mensen bij Google.

Op het politiebureau van Den Bosch geeft Van de Ven op 3 december 1945 een verklaring af van 20 getypte A4’tjes over zijn periode in Duitsland. Op 7 december 1942 wordt hij door het Arbeidsbeurs te ’s-Hertogenbosch tewerkgesteld in auto- en pantserreparatiefabriek Haufem aan de Seidnitzerstrasse 3 te Dresden, Duitsland. Al snel wordt hij beschuldigd van hetze omdat hij beklag doet over lonen die niet uitbetaald werden. Dit is zijn eerste verweer jegens het regiem.

Twee maanden eerder op 27-8-1945 beschrijft Van de Ven in een ander zelfgeschreven verslag van 10 pagina’s hoe hij in trucks amorel en zand in de carters van motors stopt en bij treinen in de lagers van wagons waardoor de onderdelen vast lopen of in brand vliegen. De Staatsanwalt beschuldigt hem van ´Heimatfront ondermijnen en het front in de rug aanvallen´. Dit zou een persoonlijke belediging zijn voor Hitler, Goering en Goebbels. Van de Ven krijgt anderhalf jaar tuchthuisstraf.

Erna volgen zware verhoren, knuppelingen en martelingen waarbij twee keer zijn armen achter zijn rug gebonden wordt waarna hij er aan opgehangen wordt (de zogenaamde wipgalg of strappado). Van de Ven bezwijkt. Hij wordt tevens tot aan zijn nek in ijskoud water gezet (waar hij een levenslange reuma van opgelopen zou hebben), hij schrijft over circa 40 onthoofdingen per dag van medegevangenen en hij wordt in een cel gestopt van 4 bij 2 meter die gedeeld werden door 20 mensen.

Van de Ven beschrijft vervolgens tot in detail de verschrikkingen in Flossenbürg die op deze plaats geen herhaling behoeven.

Tijdens een transport dat via Praag naar Dachau zou verlopen probeert hij te vluchten maar wordt hij door een bloedhond in zijn been stevig gebeten. Echter, 5 dagen later lukt het hem bij een tweede poging, tezamen met 22 anderen, om zich te ontdoen van de Hitlerjugend die op wacht staan. Over de Hitlerjugend schrijft hij: ‘Ze telden tot 10 en de 10e werd doodgeschoten. Zo telkens weer opnieuw. Ik was tweemaal de 9e. Ik was in doodangsten, dat ik er ook bij zou zijn. Het was ‘prijsschieten’. Men kon zich niet weren. De mensen waren verschrikkelijk zwak, ik ook. Als we over een spoorlijn moesten en er lag een steen, moest ik er voor omlopen omdat ik te zwak was om over de steen heen te stappen.’

Een reconstructie van de oorlogsjaren vanuit het oogpunt van het G.O.I.W.

Op 14 december 1945 wordt door de Gemeenschap Oud Illegale Werkers (G.O.I.W.) tegen Van de Ven aangifte gedaan als bedoelt in artikel 18 van het Tribunaalbesluit. Er lijken gegronde redenen te zijn dat Van de Ven afbreuk heeft gedaan aan het verzet tegen den vijand en diens handlangers door op 13 juli 1942 door:

A. te solliciteren als chauffeur bij de Wehrmacht;
B. te hebben gewerkt bij de firma De Bruin te Vught (27-7-1942, werk Waffen-SS);
C. vrijwillig te hebben gewerkt in Duitsland bij Reichsverkehrmin, Berlin (vertrokken 26-8-42).

Als bewijs kan worden overlegd:

• Voor het onder a. vermelde: Inschrijvingsformulier van het Gewestelijk Arbeidsbureau ’s-Bosch;
• Voor het onder b. vermelde: Bewijs van inschrijving aan het Gewestelijk Arbeidsbureau ’s-Bosch;
• Voor het onder c. vermelde: Uitzending naar Duitschland formulier.

Dit formulier is door Van de Ven zelf ingevuld 13-7-1942. Hij schrijft bij gezochte betrekking (alle citaten in dit artikel betreffen inclusief schrijffouten): ‘Chauffeur bij de Wehrmacht of wel bij particulieren baas in Duitschland expeditie dienst op binnen en buiten land liefst Nederland – Duitschland’. Bij bijzonderheden schrijft Van de Ven: ‘Liefst blijf ik in Nederland of Duitschland daar ik nog een enkele keer een oproeping van de Rijksverzekeringsbank krijg voor een keuring van een ongeval wat ik gehad heb en waardoor mijn rechterduim stijf is.’ Alles netjes ondertekend.

Van de Ven is het met de beschuldigingen niet eens en hij schrijft op 29 november 1945: ‘(…) dat het beest dood is, doch dat de geest der nazi’s nog in vele voort leeft’.

Andere bronnen melden dat hij in 1941/1942 als vrachtwagenchauffeur voor de firma Van Boxtel heeft gewerkt en voor de firma Gillis te Rijen. Beide firma’s werkten voor de Wehrmacht.

Jaren 70

Onderscheiding
In april 1971 ontvangt Van de Ven het ‘Kruis Van Federatie Van Europese Oud-Strijders’, beter bekend als ‘Croix De La Confédération Européenne Des Anciens Combattants’. De onderscheiding heeft echter geen officiële status en militairen in actieve dienst mogen deze onderscheiding niet opspelden.

Erna lijkt Van de Ven tegen de lamp te lopen vanwege het onrechtmatig aanvragen van een verzetspensioen want zijn verzetsverleden zou een zelfverzonnen illusie zijn. Van 1975 tot 1980 werd uitvoerig in de Nederlandse pers over bedoelde kwestie gepubliceerd: kranten, magazines en zelfs Tros Aktua TV. Voor Politiek Den Haag werd het een langslepende affaire.

Stakeholders

• De kranten waren in de jaren 70 niet mild. Om u een idee te geef citeer ik in chronologische volgorde enkele frases, die ik gemakshalve naar eigen inzicht heb vereenvoudigd om het leesbaarder te maken:
  1. ‘Een onderzoek in West- en Oost-duitse archieven, bracht tot nu toe aan het licht dat Van de Ven niet voortkomt in de nauwkeurige bewaarde Gestapo-archieven en dat men ook geen processtukken ‘wegens hoogverraad’ tegen hem kan terugvinden in Dresden. Wat blijft daar dus van over?’ (Zondagsnieuws, 20 november 1975)
  2. ‘Enkele honderden leden van het voormalige verzet zijn dinsdag niet op het dag van het verzet geweest. Zij protesteerde daarmee tegen de aanwezigheid van Van de Ven.’ (Helmonds Dagblad, Sept. 1976)
  3. ‘Nep-verzetsman loog fl 1 miljoen bij elkaar maar Stichting 1940-1945 blijft hem beschermen.’ (De Telegraaf, 5-7-1977)
  4. ‘Nader onderzoek tot in Duitsland herleidt de overlegde papieren tot het feit dat betrokkene tot augustus 1942 vrijwillig voor de Duitsers werkte op vliegveld Gilze-Rijen, zich vervolgens vrijwillig meldde voor werk in Duitsland, waar hij in 1943 wegen het stelen van een baal koffie tot anderhalf jaar gevangenisstraf werd veroordeeld, die hij in de gevangenis in Dresden heeft uitgezeten’. (De Telegraaf, 5-7-1977)
  5. ‘De Brabander wordt beschuldigd van het jaarlijks ten onrechte innen van tachtig mille buitengewoon pensioen.’ (Volkskrant, 6-7-1977)
  6. ‘Het NVR zeggen in hun rapport dat Van de Ven fraude heeft gepleegd, door valsheid in geschrifte, waarin hij door de toenmalige Duitse justitie werd beschuldigd van sabotage en verraad.’ (Volkskrant, 6-7-1977)
  7. ‘Een analyse van de door de Vughtenaar zelf opgegeven verzetsdaden liet volgens verzetsmensen geen spaan van deze opgave heel.’ (Nieuwsblad Van Het Zuiden, 4-4-1978)
  8. ‘Dit is erger dan bankroof want het blijft elke dag gewoon doorgaan.’ (Nieuwsblad Van Het Zuiden, 4-4-1978)
  9. ‘De procureur-generaal stelde een diepgaand onderzoek  in. De conclusie van de procureur-generaal was dat het onmogelijk te bewijzen is dat de Vughtenaar in de oorlog strafbare feiten heeft gepleegd.’ (Helmonds Dagblad, 19-7-1979)
  10. ‘Kort voor hem het lidmaatschap van de Expogé werd ontnomen, is hij door de Nationale Federatieve Raad van het Verzet (NFR) ook als lid geroyeerd.’ (Nieuwsblad Van Het Zuiden, 20-10-1979)
  11. ‘Tussen staatsecretaris Kraayeveld-Wouters van CRM en de Buitengewone Pensioenraad in Heerlen bestaat hierover kritisch contact.’ (Nieuwsblad Van Het Zuiden, 20-10-1979)
  12. ‘Tweede Kamerleden die ook de zaak kritisch volgen zijn de heren J. Worrel en J. Voogd van de PvdA, mevrouw A. Kappeyne van de Coppello en de heer A. Ploeg van de VVD en mevrouw Dien Cornelissen van het CDA.’ (Nieuwsblad Van Het Zuiden, 20-10-1979)
  13. ‘Verzetspensioen Van de Ven terecht.’ (Helmonds Dagblad, 5-9-1980)
  14. ‘Velen genieten ten onrechte verzetspensioen.’ (De Telegraaf, 13-3-1980)
  15. Een selectie uit de papieren media en in chronologische volgorde kunt u in twee delen downloaden:
      • DEEL 1 en DEEL 2.

• De Nederlandse Vereniging van Ex-Politieke Gevangenen, afgekort met Expogé, is op 28 september 1945 opgericht door verzetsmensen uit WOII. In 2010 is de vereniging opgeheven. Zij vinden dat van den beginne het uitgangspunt is geweest, dat er duidelijk bewijzen op tafel moesten worden gelegd om te bepalen of iemand tot het verzet kan worden gerekend. Het is niet zo dat andere partijen het tegendeel moet bewijzen. Iemand kan lid zijn van Expogé indien hij/zij voor of tijdens de oorlog van 1940-1945 door gezindheid en houding actief en zonder winstbejag heeft meegewerkt aan het verzet tegen de vijand en diens handlangers en tengevolge daarvan in gevangenschap is geraakt. Expogé vindt het aannemelijk dat Van de Ven vrijwillig in Duitsland is gaan werken, geen sabotage of hoogverraad heeft gepleegd en niet invalide is geraakt door een concentratiekamp. In 1950 of daaromtrent heeft Van de Ven een auto-ongeval gehad. Hij werd van februari 1943 tot september 1944 in gevangenschap gehouden wegens zijn branieachtige en onrustveroorzakend gedrag. Echter, Van de Ven is geballoteerd door de Nationale Unie van Oud-Gevangenen in 1945, en door Expogé in 1950 en in 1967. De staatssecretaris van CRM (Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk) en de Buitengewone Pensioenraad verklaren dat er geen aanleiding is om zijn pensioen in te trekken. Dit is voor Expogé het bewijs dat een royement niet aan de orde is. Voor een royement zijn twee dingen nodig: verzet/gevangenschap ontbreken en onwaardig gedrag tijdens de bezettingsjaren. Hiervan is geen sprake. Door deze zaak ontstaat er een afscheidingsbeweging vanuit Expogé onder de naam VLUG.

• Vereniging van Lotgenoten uit het Gevangengenomen Verzet 1940-1945, afgekort met VLUG 40-45 is o.a. opgericht door W.C.H. Habets. VLUG 40-45 is ontstaan uit ongenoegen over het beleid van bestaande organisaties van het voormalig verzet, te weten Expogé. Volgens Habets houdt Expogé enkele leden waaronder Van de Ven de hand boven het hoofd. De organisatie noemt Van de Ven in een informatiebulletin een pseudoverzetsman die middels antigedateerde/vervalste verklaringen en het verzamelen van handtekeningen onder valse voorwendselen niet alleen zijn werkelijke activiteiten tijdens de bezettingsjaren geheel heeft verduisterd maar ook zinspeelde op verkeerde intenties waarmee hij een buitengewoon pensioen als verzetsheld heeft weten te verwerven. Met behulp van getuigen in Gilze-Rijen, Vught, Mülheim en Dresden is een reconstructie van het oorlogsverleden van Van de Ven gemaakt en niet één persoon heeft een verklaring ten gunste van Van de Ven afgelegd. VLUG 40-45, met Habets als vaandeldrager, laakt met name de doofpotcultuur van Stichting 40-45. De Stichting heeft volgens Habets een ‘waardigheids- en verzetsverklaring’ ten gunste van Van de Ven afgegeven op basis van één verklaring, terwijl het Commissariaat voor Oorlogsschade van het Ministerie van Financiën in september 1950 reeds verklaarde dat er geen sprake is van binnenlands verzet door Van de Ven.

• De Nationale Federatieve Raad van het Voormalig Verzet Nederland, afgekort met NFR-VVN, is op 13 december 1947 opgericht en tevens in 2010 wegens vergrijzing opgeheven. De NFR-VVN is een federatie van lokale verenigingen van oud-verzetsstrijders. Het doel van de vereniging was zich in te zetten voor rechtsherstel van oorlogsgetroffenen, zorg te dragen voor oud-verzetsstrijders of hun nagelaten betrekkingen die tijdens de bezetting schade hebben geleden, en zich in te zetten voor zuivering en berechting van oorlogsmisdadigers. Op 4 november 1976 geven ze A.O. van Soest (officier bij de Koninklijke Marechaussee, oorlogsvrijwilliger bij de Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten) en C. Klaasse opdracht tot onderzoek. Wat volgt is een rapport van 13 pagina met een dik pakket aan bijlagen, o.a. met getuigenverklaringen van mensen en organisaties in Nederland en Duitsland. Één van de kerndocumenten betreft het vervalsen van de aanleiding tot Van de Ven’s arrestatie door de Gestapo. Op 22 november 1943 schrijft de Generalstaatsanwalt Dresden aan de moeder van Van de Ven een brief naar aanleiding van haar gratieverzoek. Daarin staat dat gratie onmogelijk is ‘da es geht um Hochverrat’. Dit is vreemd en wel om drie redenen. Ten eerste waren gratieverzoeken gedurende WOII inzake hoog- en landverraad voorbehouden aan de ‘Führer und Reichskansler’. Ten tweede omdat de taal niet klopt. Op 1 maart 1977 verklaart een taaldeskundige dat het geen goed Duits betreft. De woordvolgorde is onjuist. In een bijzin moet in het Duits de persoonsvorm achteraan, aan het einde van een zin, staan. Dus, ‘da es sich handelt um…’. De gebruikte woordvolgorde door Van de Ven is typisch Nederlands of Engels. Idiomatisch is de constructie ‘es geht um’ in de betekenis van ‘het gaat om’, ‘het betreft’ niet juist. Het toonaangevende stijlwoordenboek uit die tijd ‘Still-Duden’ geeft ‘es geht um’ slechts in deze volgorden: ‘es geht um alles’ (op het spel staan) en ‘jeder weiss, worum es geht’ (te doen zijn om). De betreffende zinsnede past tevens qua stijl en woordkeuze niet in de tijd en woordkeuze van de Duitse instanties omdat het geen ambtelijke taal betreft. Ten derde is ‘da es geht um Hochverrat’ in een ander lettertype geschreven dan de rest van de brief. Van Soest/Klaasse kunnen de aanleiding van Van de Ven’s arrestatie en zijn daden van verzet niet doorgronden en getuigen/instanties spreken dit eerder tegen. Toch komt er een opmerkelijke conclusie. Naar aanleiding van dit onderzoek schrijft voorzitter C.C. van den Heuvel uit naam van het hoofdbestuur van NFR-VVN: ‘Het hoofdbestuur NFR-VVN is van oordeel dat de thans aanwezige gegevens over v.d. Ven niet voldoende de conclusie van het rapport Van Soest/Klaasse rechtvaardigen en dat daarom royement van Van de Ven niet in overweging kan worden genomen. (…) Tenslotte spreekt het hoofdbestuur zijn teleurstelling en afwijzing uit over het optreden van oud-verzetsstrijders, die op laakbare wijze activiteiten tegen Van de Ven hebben ontplooid. Zij zijn daarbij ver buiten de grenzen gegaan van reacties van oud-verzetsstrijders op naar hun mening onjuiste toekenning van buitengewoon pensioen. Hun activiteiten heeft bijgedragen tot het verscherpen van tegenstellingen tussen oud-verzetsstrijders en tot schade aan het aanzien van het voormalige verzet.’ Van de Ven zou fl 1 miljoen aan uitkeringen opgestreken hebben. Het onderzoek van Van Soest/Klaassen kostte fl 1,1 miljoen.

• De Buitengewone Pensioenraad werd in 1947 opgericht als onderdeel van de uitgevaardigde Wet Buitengewoon Pensioen 1940- In 1990 ging de Buitengewone Pensioenraad op in de Pensioen- en Uitkeringsraad. Als taak had de raad het berekenen en uitbetalen van pensioenen van oorlogsslachtoffers. Met ingang van 1 januari 1970 werd per wetswijziging geregeld dat bij de vaststelling van oorzakelijk verband tussen de invaliditeit en het verzetsverleden de omgekeerde bewijslast gold. Dit betekende dat het verband werd voorondersteld, tenzij bewezen kon worden dat de ziekten en/of gebreken niet het gevolg waren van de oorlogsomstandigheden. Van de Ven zou invalide zijn geraakt op transport naar Dachau. Van de Ven: ‘Op 19 april (1945 -red) ging ik op transport naar Dachau. Poging tot ontsnapping op een station mislukte. Een bloedhond beet mij tot invalide.’ Op 15 juni 1976 verklaart de Buitengewone Pensioenraad dat ze ‘(…) geen aanleiding heeft gevonden het aan de heer M.J. van de Ven te Vught verleende buitengewoon pensioen in te trekken’.

• 

  Tweede Kamerlid J.W. Spinks

  Politiek Den Haag boog zich meerdere keren over de zaak. Tekenend is de verklaring van Tweede Kamerlid J.W. Spinks (kamerlid 1971-1977): ‘De Staatslicher Archiv Verwaltung in de D.D.R. verklaart echter dat v.d. Ven niet voorkomt in de registratie van hoogverraders en hoogverraadprocessen. Sterker nog, zijn naam komt helemaal niet voor in hun administratie terwijl dit archief als zeer volledig bekend staat. Zij hebben echter noch van Buitengewone Pensioenraad noch van de Stichting 1940-1945 ooit een verzoek om inlichtingen ontvangen. Integendeel, de Stichting neemt in een rapport alles klakkeloos voor waar aan. (…) Blijkens de personeelsadministratie van de thans nog bestaande firma Tengelman te Mülheim werkte hij daar vrijwillig van 11 december 1942 tot 27 januari 1943. Op die laatste datum tekent hij bij Tengelman zijn ontslagpapieren. Maar de Stichting zegt, dat hij medio januari 1943 op het Arbeidsbureau is en op 29 januari 1943 op het station staat om onder geleide van een met name genoemde SD’er naar Duitsland te vertrekken. Vreemd, want op 29 januari 1943 wordt hij al te Dresden gearresteerd. Nu komen de bewijzen voor de veroordeling wegens hoogverraad, een brief van de Rijkskommissaris en een brief van de Generalstaatsanwalt. (…) Het meest opvallend is echter de laatste regel van de eerste alinea: “da es geht um Hochverrat”. Dat is geen schrijfduits en zeker geen ambtelijk Duits. E.e.a. is bevestigd door ambtenaren van de Duitse justitie. Gelukkig is er echter ook nog een Duitse instantie die tenminste nog één zin van hem kon bevestigen n.l. de International Tracing Service te Arolsen. Uit dat archief blijkt dat hij in november 1944 in Kamp Flossenbürg is afgeleverd, echter zonder proces. (…) Op 29 april 1945, zo blijkt uit hun documenten, tekent hij te Leimeritz (het huidige Litomerice) voor zijn bevrijding door de Amerikanen. Geen Praag, geen Dachau, geen Russen. Nu is de kortste weg van Flossenbürg naar Dachau ook niet bepaald over Praag. Bovendien konden de Duitsers in die tijd hun treinen wel beter gebruiken dan voor het vervoer van gevangenen.(…) Een mislukte ontvluchtingspoging tijdens dat transport, toe maar. Er zijn er meer gedaan, maar die lui leefden daarna meestal nog maar een paar minuten, zo geen seconden.’

• Stichting 1940-1945 voert wetten uit die financiële ondersteuning bieden aan slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Het doel is de zorg voor de nabestaanden van overleden verzetsdeelnemers en de zorg voor invalide geworden verzetsdeelnemers. ‘Voor beide groepen moest een wettelijke regeling worden getroffen. Die regeling kwam er in 1947, met de totstandkoming van de Wet Buitengewoon Pensioen 1940-1945 (WBP).Deze wet voorziet in pensioenen voor de nabestaanden van omgekomen deelnemers aan het verzet in Nederland en voor verzetsmensen die als gevolg van hun deelname aan het verzet in Nederland invalide zijn geworden.’ (BRON https://www.st4045.nl/wet-buitengewoon-pensioen). Op 12 januari 1950 gaf Stichting 1940-1945 voor Van de Ven een verzetsverklaring af en in 1951 kende de Buitengewone Pensioenraad een pensioen toe. In 1975 stelde Stichting 1940-1945 naar aanleiding van de commotie in de media een onderzoek in over Van de Ven’s verzetsverleden. Zowel P. Versteeg, Hoofdafdeling Verzetsdeelnemers en Vervolgden van Stichting 1940-1945 als dr. Mr. N.H. Wiarda, Voorzitter Buitengewone Pensioenraad, zagen geen aanleiding om de betreffende verklaringen en pensioen in te trekken. Van Soest/Klaasse deden in 1976/1977 namens de NFR-VVN een onderzoek met andere conclusies. Dientengevolge volgde een allesbeslissend onderzoek door de Buitengewone Pensioenraad, het Gerechtshof in Den Bosch en Stichting 1940-1945. Men kwam tot de conclusie dat na alle bescheiden te hebben ingezien en alle getuigen te hebben gehoord, de conclusie van 1950 en 1951 terecht was. Tweede Kamerlid J.W. Spinks is allerminst tevreden over de stichting (zie vorige bulletpoint) en zegt dat de stichting een verklaring afgeeft die door Van de Ven zelf geschreven is. Van Soest/Klaasse bekritiseren het feit dat de stichting in Duitsland geen onderzoek heeft gedaan. Stichting 1940-1945 bekritiseerd het onderzoek van Van Soest/Klaasse omdat het is uitgevoerd door twee ex-marechaussees en niet door juristen. Daardoor zouden er verkeerde conclusies getrokken worden. De stichting is van mening dat Van de Ven verzet heeft gepleegd en dat hij als gevolg van de oorlog invalide is geraakt.

• Het Centraal Afwikkelingsbureau Duitse Schade-Uitkeringen kortweg CADSU, werd bij besluit van de minister van Financiën van 25 juli 1959 nr. 53 met ingang van 1 september 1959 ingesteld. Het CADSU heeft als doel het ondersteunen van individuele belanghebbenden bij de gecoördineerde indiening van claims wegens geleden materiële schade en het hiervoor verkrijgen van een zo hoog mogelijke vergoeding. Van de Ven valt onder het Afwikkelingsbureau Concentratiekampen. Volgens het CADSU heeft Van de Ven pamfletten vervaardigd voor sabotagemogelijkheden en zijn er voorbereidingen tot hoogverraad. Bewijzen worden niet geleverd.

• De laatste stakeholder zijn de aanhoudende roddels. Mijn onbezonnen jeugd ligt in de jaren 70 en 80 in genoemde woonplaats. In die jaren waren de perikelen van Van de Ven door heel Vught een decennia lang gesprek aan de keukentafels. Van de Ven zou als collaborateur verwikkeld zijn in obscure zaken omtrent Kamp Vught waarbij Joden benadeeld werden voor eigen winstbejag, hij zou onder de vlag van de Wehrmacht Joden door Brabant en Gelderland hebben getransporteerd, hij zou zichzelf opzettelijk in zijn been geschoten hebben om aanspraak te maken op een uitkering en hij zou zijn aanvraag voor een verzetspensioen bij elkaar gekocht en gelogen hebben. Terwijl anderen hard werkten om rond te komen, kon Van de Ven met zijn uitkering en pensioen vanuit zijn luie stoel een florerend bedrijf oprichten. De spanningen waren zo verhit dat getuigen uit angst hun mond hielden. Ik heb Vught al 30 jaar achter mij gelaten en toen ik terug kwam bleek dat mensen nog steeds met schande over de zaak spraken. Maar zijn de aanhoudende roddels conform de werkelijkheid?

Nieuwe bevindingen

Bevestiging

Het International Tracing Service (ITS) in Duitsland heeft een archief met 50 miljoen documenten over zo’n 17,5 miljoen nazi-slachtoffers, waaronder Arbeitseinsatz, Holocaust en Displaced persons. In 2013 zijn de documenten in de werelderfgoed van Unesco opgenomen. Op 17 januari 2017 ontvang ik van ITS een bericht.

Onderzochte persoon heeft volgens ITS in Duitsland gewerkt bij Tengelmann en is op 3 november 1944 door de Dresden staatspolitie overgebracht naar Flossenbürg met nummer 32323, nazi-type gevangene ‘ZA’ (Zivilarbeiter) en Schutzhaft (preventieve hechtenis). Op 29 december 1944 is hij overgebracht van Flossenbürg naar satelliet Schlackenwerth. ITS heeft voor dit onderzoek het Rode Kruis bevraagd en hierdoor kan worden bevestigd dat onderzochte persoon op 15 januari 1943 voor de rechtbank van München is verschenen en op 30 januari 1943 in Dresden in een politiecel is gestopt. In mei 1943 is hij verplaatst naar Mathilde gevangenis, op 25 december 1944 naar Flossenbürg en op 30 december 1944 naar Schlackenwerth. De data wijken ietwat af. Op 12 april is Van de Ven op transport naar Dachau gezet maar hij werd op 10 mei 1945 bevrijd door Russen. Zijn gevangenenleven heb ik inmiddels op meerdere documenten bevestigd gezien.

Arbeitslager Leitmeritz

De route van het transport is volgens Van de Ven’s korte biografie verlopen in de volgende volgorde (zie kaart onder):

1. Flossenbürg.
2. Schlakkenwert: dit is onjuist gespeld, het moet zijn Schlackenwerth (beter bekend onder de Tsjechische naam Ostrov, vlakbij bij Karlsbad).
3. Lobersitz: Van de Ven is niet zeker want hij plaatst een vraagteken achter de plaatsnaam. Waarschijnlijk heeft hij het fonetisch opgeschreven. In een ander document wordt Lobositz ook gebruikt en dit lijkt, zeker fonetisch, erg op Lovosice, hetgeen op de route ligt. In Lovosice heeft hij 5 dagen onder toeziend oog van de Hitlerjugend gewacht op transport.
4. Kralub: ik denk dat Van de Ven Kralupy nad Vltavou bedoelt omdat de stad in het Duits Kralup an der Moldau genoemd wordt.
5. Rostok: dit zal Rostoklaty zijn omdat Van de Ven schrijft dat het circa 10 kilometer voor Praag is.
6. Praag: Hier zouden wagons klaarstaan met eindbestemming Dachau, maar Van de Ven ontsnapte voordien.
7. Geplande eindbestemming Dachau

Klik op de kaart voor een uitvergroting

Op de kaart staat als nummer 8 tevens Leimeritz (het huidige Litomerice). Tweede Kamerlid J.W. Spinks schrijft dat Van de Ven voor zijn bevrijding tekent te Leimeritz voor zijn bevrijding door de Amerikanen. ‘Geen Praag, geen Dachau, geen Russen’. Nummer 8 herbergt Arbeitslager Leitmeritz (tevens bekend als ‘SS Kommando B 5’) en is slechts 4 kilometer verwijderd van concentratiekamp Theresienstadt. Door gebrek aan slaapplaatsen in Arbeitslager Leitmeritz sliepen de meeste gevangenen in Theresienstadt. Beiden kampen werden bevrijd door de Russen. Van de Ven meldt dat hij in Praag is bevrijd door Russen. Ik kan me voorstellen dat hij door uitputting de dingen ook niet meer helder heeft gezien. Het is overigens logischer dat Van de Ven via Lovosice in Leimeritz is geraakt en dat hij niet in die andere plaatsnamen is geweest. Misschien is er gezegd dat hij naar Praag ging via Kralup an der Moldau en Rostoklaty en heeft hij door zijn zwakte deze tussenliggende stations als zodanig gewaarmerkt. Je krijgt dan route Flossenbürg – Schlackenwerth – Lovosice – Leimeritz. Zie tweede kaart.

Klik op de kaart voor een uitvergroting

Deze logica wordt versterkt door het feit dat de aanvoer van arbeiders voor Arbeitslager Leitmeritz voornamelijk uit Flossenbürg kwamen. Arbeitslager Leitmeritz staat bekend om zijn hoge sterftecijfer door gruwelijke leefomstandigheden, dysenterie- en tyfusepidemieën. Overlevenden die via Auschwitz naar Arbeitslager Leitmeritz werden getransporteerd gaven aan dat de slechte levensomstandigheden in Arbeitslager Leitmeritz het meest verschrikkelijk waren.

Terezín Memorial (Theresienstadt Memorial) mailt mij op 27-1-2017 een kopie van Van de Ven’s bevrijdingskaart dat hij in Arbeitslager Leitmeritz is bevrijd. Op die bevrijdingskaart is overigens helemaal niet te zien of hij nu door Amerikanen of door Russen is bevrijd. Ik heb het nog eens extra gevraagd bij Terezin Memorial, maar de bevrijdingskaart is niet gerelateerd aan Amerikanen of Russen. Dit spreekt Tweede Kamerlid J.W. Spinks tegen. In het zelfde document zegt Spinks: ‘Bovendien konden de Duitsers in die tijd hun treinen wel beter gebruiken dan voor het vervoer van gevangenen’. De Duitsers waren de oorlog aan het verliezen en alles wat de oorlogsindustrie kon leveren was welkom. In Arbeitslager Leitmeritz werden in ondergrondse fabrieken namelijk tankmotoren geassembleerd. Ook deze logica is in strijd met de bevindingen van Spinks.

Van de Ven was ongeschoold en in het begin van de oorlog was hij een straatveger. Zijn verhalen zitten barstenvol schrijffouten. Op Praag en Dachau na, heeft hij alle plaatsnamen verkeerd gespeld. Na een controle blijken in de plaatsen van Van de Ven’s transport, te weten Flossenbürg, Ostrov, Lovosice, Kralupy nad Vltavou en Rostoklaty, allemaal een station te liggen. Dat Van de Ven juist deze plaatsnamen meteen na de oorlog uit zijn duim zuigt, lijkt me dan ook niet aannemelijk. Had hij dit allemaal ingestudeerd dan waren de plaatsnamen duidelijker en correct geweest. Ik moest echt stevig zoeken wat hij bedoelde. De uitdaging die ik u kan geven is om in Google te zoeken op de Tsjechische plaatsnamen die Van de Ven noemt: Lobersitz, Kralub en Rostok (niet te verwarren met het Duitse Rostock). In uw zoekresultaten zitten nul plaatsnamen. Van Soest/Klaasse hebben deze route niet geanalyseerd.

Verzet

Op 30 januari 2017 krijg ik een tip van het NIOD. Een verslag uit 1950 van J.H. Uhl, destijds medewerker van het Bureau Coördinatie van het Ministerie van Justitie, heeft de kranten niet gehaald. Genoemde Uhl heeft onderzoek gedaan in archieven in Berlijn, waar nog gegevens te vinden waren over veroordeelde Nederlanders tijdens de oorlog door het Volksgerichtshof. De gegevens werden aangetroffen in het door de Amerikanen beheerde ‘American Document Center 7771’, later omgedoopt in ‘Berlin Document Center’ en tegenwoordig onderdeel uitmakend van het Bundesarchiv. In dit overzicht komt ook Martinus Johannes van de Ven voor, die samen met twee lotgenoten op 31 augustus 1943 werd veroordeeld wegens ‘Feindbegünstigung’. Specifiek: wegens het aanzetten van andere arbeiders tot langzaam werken en de Duitse oorlogvoering te bemoeilijken en het laatdunkend uitlaten over nazi-Duitsland. Van de Ven werd veroordeeld tot 1 jaar en 6 maanden, met aftrek van 6 maanden.

Volksgerichtshof

Het verhaal van J.H. Uhl krijgt een bevestiging. Op 18 februari 2017 ontvang ik een pakketjes van het Bundesarchiv. De cover draagt de titel ‘Handakten, Oberreichsanwalt beim Volksgerichtshof: Strafsache’. De bescheiden beschrijven een strafzaak tegen drie Nederlanders, waaronder Van de Ven.

Van de Ven meldt zich vrijwilliger ‘zum Einsatz’ in Duitsland en na een kort verlof wegens ziekte van zijn vrouw, wordt hij tegen zijn wil door de Wehrmacht opgeroepen om te werken als monteur. Hij heeft geen interesse zich aan te sluiten bij een politieke partij, een politieke jeugdorganisatie of unie. Echter, volgens de rechtbank, was Van de Ven wel aangesloten bij een ‘deutschfeindliche Gruppe’ (anti-Duits groepering).

Op 24 juni 1943 wordt geschreven dat Van de Ven verklaart dat hij hoopt dat het Duitsland aan het oostfront slecht afgaat zodat de oorlog door de Duitser verloren wordt en waardoor hij naar huis kan. Misschien zou Nederland dan over Duitsland kunnen regeren. Indien arbeiders langzaam werken dan zou de oorlog eerder afgelopen zijn want dan krijgt het front geen materieel, de soldaten kunnen dan niet meer vechten en hij kan eerder naar huis. De Engelsen moet derhalve vooral veel bommen op Duitsland gooien. Van de Ven: ‘der Nationalsozialismus sei in Wahrheit gegen die Arbeiter eingestellt; nur im Kriege müsse er um ihre Gunst werben, nach dem Kriege werde der Arbeiter abgetan sein; dann werde sich herausstellen, dass der Führer das Deutsche Volk belogen habe’. Voorts trok hij de Duitse radioberichtgevingen over de Duitse oorlogsresultaten in twijfel. Op 1 september 1943 wordt Van de Ven veroordeeld tot anderhalf jaar gevangenisstraf wegen ‘wehrkraftzersetzung’ (opruiing) met 6 maanden aftrek van het voorarrest.

Vervalsing

Wat ik duidelijk wil verwoorden is dat Van de Ven geen oorlogscrimineel is. Indien hij inderdaad een chauffeur geweest zou zijn voor de Wehrmacht en de Waffen-SS, dan kun je je afvragen of dit een misdaad betreft. Van de Ven is te allen tijde in dienst geweest van een bedrijf en hij heeft tijdens de bezettingsjaren nimmer een soldatenleven geleid, behalve dat hij tussen 8-12-1939 en 25-5-1940 in militaire dienst bij een Nederlandse artillerieregiment zat zonder enige vorm van gevechtshandelingen te hebben meegemaakt. In de vele getuigenverslagen heb ik Van de Ven op niet één aanvechtbare misdaad kunnen betrappen. Van de Ven heeft zich waarschijnlijk wel laten verleiden tot het vervalsen van een document. Niet om een leugen te verspreiden maar omdat hij zijn gevangenenleven wilde benadrukken. De moeder van Van de Ven had na gratieverzoek per brief een antwoord met het volgende brieflogo:

Het is vervolgens heel makkelijk om daarin één zin aan te passen in je eigen voordeel (‘da es geht um Hochverrat’). J.G. Kraaijeveld-Wouters, Staatssecretaris van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk verklaart in 1980: ‘een aantal verklaringen en bewijsstukken die door de betrokkene zijn geproduceerd na de pensioentoekenning om de tegen hem ingebrachte beschuldigingen tegen te spreken.’ Wat rest zijn de naweeën tot diep in de jaren 70 om deze ingeslagen weg te verdedigen. Dit heeft de roddels in Vught in stand gehouden.

Fysieke invaliditeit

In archieven worden heb ik meerdere verhalen gelezen over de oorzaak van het manke been van Van de Ven. De archieven spreken van een bloedhond, een auto-ongeluk, een val tijdens een dronken bui van een loopplank (tussen wal en schip) en van een zware enkelbreuk toen hij van een werkbank sprong. De verhalen waren allemaal van niet directbetrokkenen, behalve van de bloedhond. Ik werk één voorbeeld uit. In 1977 spraken Van Soest/Klaasse met een chef werkplaats van de gemeente. Laat ik hem X noemen. In 1965/1966 werkte X als monteur in garage Van Haaren. Van Haaren senior vertelde aan X dat Van de Ven rond 1950 in zijn garage had gewerkt en van een werkbank sprong waarbij hij zijn enkel brak. Ervoor liep hij moeiteloos en erna liep hij mank. Van Haaren senior was ten tijde van dit interview al overleden. X heeft Van de Ven nimmer persoonlijk gekend. Hier is sprake van een indirect en misleidende getuigenverhaal.

De Wet Buitengewoon Pensioen bepaalt de relevantie van invaliditeit aan de ontberingen veroorzaakt door de nazi’s. Er moet sprake zijn van een ‘verergerd verband’ waarbij tijdens de aanvraag vaak het voordeel van de twijfel werd gegeven. De wet heeft erg gestoeid met de zogenaamde grijze gebieden waarbij sprake is van een ‘gedeeltelijk verband’. De Buitengewone Pensioenraad heeft na onderzoek van hun geneeskundig adviseur een beslissing genomen over de mate van verzetsgerelateerde invaliditeit bij Van de Ven. Het is niet aan enige getuige om daarover een uitspraak te doen omdat dit in de persoonlijke sferen ligt tussen patiënt en arts. Het publieke debat is hier geen eigenaar van en het is logisch dat een betrokken organisatie en/of arts niet meedoet aan een steekspel in de media. Voorts is bij de medische beoordeling niet alleen gekeken naar enigerlei mate van lichamelijke invaliditeit, maar mede om psychische invaliditeit.

Psychische invaliditeit

In de archiefstukken beschrijven anderen getuigen Van de Ven als een moeilijke man met een grote mond. Hij zit zichzelf in de weg. Deze persoonlijkheid wordt op de proef gesteld tegen de achtergrond van zijn wrede gevangenschap. Laat ik dit eens uitwerken. Dr. J. Bastiaans publiceert in 1957 zijn proefschrift ‘Psychosmoatische Gevolgen Van Onderdrukking En Verzet’ waarin hij het zogenaamde KZ-syndroom (KZ=Konzentrationslager) onderzocht, ook wel het concentratiekampsyndroom. Hier vallen ook slachtoffers onder van een ontvoering, incestslachtoffers, Vietnam- en Indiëveteranen. Deze vorm van posttraumatische stressstoornis (PTSS), waarbij slachtoffers o.a. te maken hebben gehad met martelingen, doodsangst, terreur, vernedering, openbare executies, willekeurige moordpartijen en verminkingen werden door Bastiaans o.a. behandeld met lsd. In sommige gevallen werd het trauma doorgegeven aan zijn/haar kinderen (tweedegeneratieslachtoffer) en hun indirecte omgeving. Uit naoorlogs onderzoek met mensen met een KZ-syndroom is gebleken dat voornamelijk ondervoeding een rol heeft gespeeld in fysieke en psychisch afwijkingen. Dit kan leiden tot onbegrepen gedragingen en vervreemding met de omgeving, zoals in Vught is ontstaan. De geur en beelden van de dood zal bij overlevenden in een voortdurende intensiteit aanwezig zijn, de zogenaamde ‘death imprint’. Er zal een ‘doof gevoel’ zijn voor emoties waarbij menselijk contact bij voorkeur gemeden wordt. De zoektocht naar de zin van het leven zit op slot. Dit KZ-syndroom kreeg een extra moeilijkheidsgraad omdat het een nieuw fenomeen was voor artsen. De patiënt bevestigt hoe goed een arts is in hoeverre zijn/haar oorlogstrauma begrepen wordt en de arts heeft de neiging om alle klachten aan zijn/haar oorlogstrauma toe te schrijven. Kortom, de een houdt het zelfgevoel van de andere in stand. Was Van de Ven in min of meerdere mate psychisch invalide door het KZ-syndroom? Ik denk dat het voldoende is om bij dit onderwerp theoretisch te blijven en niet persoonlijk.

Wat ik wel kan zeggen is dat in de naoorlogse periode veel Holocaustoverlevenden in Israël gingen wonen. De gemeenschappen aldaar werden dagelijks geconfronteerd met traumatische verwerkingen. Gegil in de nacht, gegil overdag, slepende toestanden op straat en op het werk, vervreemding van de samenleving, ontroostbaar verdriet, openlijke en verborgen agressie, verharding, angstaanvallen, verbitterde woede, chronische depressies, alcoholisme, paniekaanvallen, aanhoudende nachtmerries, suïcidale gedachtes, schizofrenie, nieuwe en tevens zware psychische verschijnselen, conflicten met autoriteiten en met de sociale omgeving: in Israël wisten ze precies wat er aan de hand was. Ze droegen het gezamenlijk. Nachtelijke geluiden van kwelling waren decennia lang een bijkomende erfenis van de Shoah, de Holocaust. De herinneringen van Van de Ven laten zich thuis in Vught waarschijnlijk moeilijk delen omdat tussen 1938-1945 ‘slechts’ 411 Nederlanders in Kamp Flossenbürg, inclusief zijn 100 subkampen, opgesloten hebben gezeten. Er werden weinig Nederlanders naar Flossenbürg gestuurd omdat het namelijk bedoeld was om mensen uit het oosten te huisvesten. Maar, anders dan in Israël, was men in Vught als gemeenschap niet in staat om één slachtoffer, die totaal ontwricht is van de samenleving, in het midden te hebben. Mede omdat ze hem niet begrepen werd hij verketterd en gedemoniseerd. Op deze plaats lijkt een rehabilitatie van Van de Ven op zijn plaats en hopelijk krijgt dit verhaal in Vught dan eindelijk de plaats die het verdient.

Ruziënde instanties

In 1963 publiceerde CADSU twee maal in alle dag- en weekbladen een aanmeldingsformulier voor uitkeringen van slachtoffers van het naziregime. De eerste keer in juni en de tweede keer in augustus. Bij de eerste oproep kwamen 80.000 aanvragen binnen. Aan het einde van dat jaar is het CADSU al begonnen met de eerste voorschotten. Deze laagdrempelige methode is fraudegevoelig en vraagt om een onzorgvuldigheid afwikkeling. Ook Stichting 1940-1945 spreekt van een lawine van aanvragen, alhoewel in minder indrukwekkende getallen.

Stichting 1940-1945 zal zeker tegen grenzen aangelopen zijn. De vergelijking met het sinaasappelkistje haal ik erbij. Als je een sinaasappelkistje voor je hebt, dan haal je daar steeds één onderdeel vanaf en telkens stel je, nadat je een onderdeel hebt verwijderd, de vraag of het nog een sinaasappelkistje is. Ergens bereik je een grens dat je zegt dat het geen sinaasappelkistje meer is. Je kunt het ook andersom doen. Dat je een sinaasappelkistje gaat bouwen en dat je telkens nadat je onderdeel hebt toegevoegd aan een kind vraagt wat het is. Wanneer zal het kind zeggen dat het een sinaasappelkistje is? Deze laatste metafoor trek ik door. Wanneer pleeg je verzet? Moet dat georganiseerd zijn? Zo ja, wanneer is er sprake van ‘georganiseerd’? Wat is verzet, is dit het stelen van voedselbonnen of is opruien ook voldoende? Als je opruit: wanneer is dat voldoende? Als je alleen bent, met twee personen, drie? En als je dat één keer doet, is dat voldoende of moet er sprake zijn van tien keer? Of gaat het om impact? Waar ligt de grens van impact, wie bepaalt deze grens, hoe meet je dit? Als tien keer opruien niet is gearchiveerd, in hoeverre kan ik een waarheid aannemen? Is iemand die charismatisch is eerlijker dan iemand die boud is? En iemand die tijdens een interview wegloopt? Waar ligt die grens vervolgens: als iemand na twee minuten wegloopt, na 13 minuten, na 54 minuten of na 240 minuten? Moet verzet door één getuigen bevestigd worden en wat voor een getuigen dient dit te zijn? Moet deze getuigen volledig belangeloos erin staan of mag dit een grijs gebied zijn? En welke tint grijs? Wanneer kun je zeggen: ‘nu is het belangeloos’ en ‘nu is het niet meer belangeloos’? Mag de getuige een bepaalde oorlogstrauma hebben waardoor zijn herinneringen gekleurd zijn? Hoe meet je dit dan? Dezelfde grensbepalingen gaat op voor fysieke invaliditeit. Is er in de aanleg al sprake van fysieke invaliditeit? In hoeverre is er een (gedeeltelijk) verband door de oorlogsjaren? Hoe groot moet het deel van ‘gedeeltelijk’ zijn om een correlatief verband uit te drukken? Heeft iemand rugklachten vanwege onvrijwillig slavenarbeid of vanwege slechte veringen in trucks toen iemand vrijwillig chauffeur was? In hoeverre is het één en het andere te linken aan een kwaal? En alles in een mixer: in hoeverre is er een (gedeeltelijk) verband tussen fysieke invaliditeit met bepaalde oorlogsafhankelijke situaties en bepaalde vormen van verzetspleging en hoe betrouwbaar is de persoon die dit kan bevestigen? Ten slotte: wordt verzet bepaald door naoorlogse instanties die er jaren over moeten doen om een min of meer waterdichte definitie op papier te krijgen om vervolgens te zeggen ‘jij niet’ en ‘jij wel’? Of wordt dit bepaald door dienstdoende instanties van dat moment, dus tijdens 1940-1945? In het kader van het legaliteitsbeginsel (https://nl.wikipedia.org/wiki/Legaliteitsbeginsel) voldoet van Van de Ven dan zeker aan verzetspleging want de nazi’s hebben hem middels het gerechtshof in Dresden hiervoor veroordeeld en in mijn ogen eindigt hiermee elke naoorlogse discussie of twijfel. J.H. Uhl, en Stichting 1940-1945 hebben dit tevens na de oorlog bevestigd. Om te categoriseren heb je definities nodig die veelal semantisch van aard zijn (ik daag u uit om het verschil tussen groente en fruit te definiëren). In het verhaal van Van de Ven hebben allerlei instanties een decennia lang ruzie gemaakt om tot antwoorden te komen totdat in 1980 Staatsecretaris J.G. Kraaijeveld-Wouters dit hamerstuk zijn laatste klap met de vergaderhamer erop gaf, in het voordeel van Van de Ven.

Kraaijeveld-Wouters: ‘Omtrent de verzetsactiviteiten van de betrokkene zijn getuigenverklaringen beschikbaar, waarvan de inhoud en juistheid ook bij nader onderzoek niet zijn weerlegd. De juistheid van de destijds door de Stichting 1940-1945 afgegeven zogenaamde verzetsverklaring staat hiermede vast. Van de ingebrachte beschuldigingen, inhoudende dat de door de heer v.d. V. beweerde verzetsdaden niet op juiste feiten berusten, is in alle gevallen de onwaarheid komen vast te staan. Deze beschuldigingen blijken ten dele te zijn gebaseerd op onjuiste conclusies en anderdeels te zijn gegrond op persoonsverwisseling.’ (Gehele verklaring lezen? HIER).

Alle genoemde instanties hebben Van de Ven gewikt en gewogen. Niemand heeft geconcludeerd dat Van de Ven loog zodat hij zijn uitkeringen en pensioenen kon ontvangen terwijl ze in die tijd in de eerste naoorlogse generatie zaten met levende getuigen. In mijn ogen hebben instanties decennia lang de fout gemaakt om bezig te zijn met tegenbewijzen. In mijn ogen moet de persoon zelf aantonen dat hij/zij een verzetsrol heeft gespeeld en dit bewijs dient te allen tijde geopenbaard worden. Anderen hoeven niet het tegendeel te bewijzen. Dat zou fraai zijn: iedere Nederlander heeft na de oorlog in het verzet gezeten behalve wanneer het tegendeel bewezen wordt. Zo werkt dat niet. Alle genoemde instanties zijn in gebreke gebleven. Instanties hebben hard hun best gedaan om het tegendeel te bewijzen met dure onderzoeken terwijl ze de eenvoudige taak hadden om Van de Ven duidelijk te maken dat hij met bewijzen had moeten komen. Dan was hij maar een verzetsheld geweest zonder een oorlogsuitkering of -pensioen. Prima. Ik zou zeggen: ‘Schrijf er een mooi boek over’. In de inleiding schrijf ik ‘Tot ver in de jaren ’70 ontvingen 1285 mensen, procentueel 25% van de verzetsgepensioneerden onterecht een Buitengewoon Pensioen’. Dit geldt voor alle 1285 mensen: geen bewijs, geen pensioen. Een omgedraaide bewijsvoering. Het lijkt zo makkelijk. Maar de zaak Van de Ven is helemaal verkeerd opgepakt. Deze geschiedenis zou derhalve geen verhaal moeten zijn die om Van de Ven draait maar om een stuurloze bureaucratie die elkaar tegenspreken en elkaar rollebollend bevechten. Wat een geld heeft deze zaak gekost.

Vraagtekens

Van de Ven schrijft twee keer een memoires, één keer van tien getypte pagina’s (op briefpapier van Afwikkelingsbureau Concentratiekampen van het CADSU) en één keer op twintig getypte pagina’s (een verklaring op het politiebureau van Den Bosch). Wat mij opvalt is de amateuristische begeleiding die hij daarbij moet hebben gehad. Met een officiële oorlogsmemoires wil je in beeld krijgen wat er is gebeurd, met als doel geschiedenisschrijven en aansprakelijkheid jegens nog levende nazi’s. In beide verklaringen worden geen namen genoemd van Duitse rechters, soldaten of kampbewaarders. Ik kan alleen maar redeneren dat het CADSU en de politie hier in gebreke zijn gebleven. Juist het op papier zetten van deze namen had Van de Ven veel geloofwaardiger gemaakt en beter in het zadel geholpen. Hij had juist een unieke positie kunnen innemen tijdens vervolgingsprocessen van nazi-rechters en kampbewaarders. Het CADSU en het politiebureau heeft Van de Ven hier onjuist bij geassisteerd en, met het oog op mensenrechtenvervolging, buitengewone kansen (misschien wel ‘eenmalige kansen’) laten liggen.

De naoorlogse hulporganisaties roepen bij mij vraagtekens op hoe zij zo zuiver en neutraal mogelijk waargebeurde verhalen in beeld hebben proberen te brengen.

Fossiel

Stichting 1940-1945 speelt in mijn ogen, al sinds 1950, een te bureaucratische rol. Zij hebben een verzetsverklaring afgegeven en claimen een bewijs in handen te hebben. Echter, ze zeggen niet welk bewijs. Tussen 1974 en 1980 vindt er een hopeloos gevecht plaats tussen Van de Ven en de schrijvende pers. Wat gebeurt er? Instanties en de pers gaan tegenbewijs en redenaties zoeken. Het enige dat de stichting doet is ontkennen en juist in die jaren was daadkracht op zijn plaats. Indien ze in 1974 hadden verteld  ‘we hebben dit bewijs en de staatssecretaris heeft dat bewijs ook in handen’, dan was de discussie in 1974 al gesloten. Door deze gesloten houding creëer je het effect dat stakeholders naar creatieve oplossingen gaan zoeken. Het onderzoek van Van Soest/Klaasse was dan wellicht onnodig geweest. De stichting heeft tot twee keer toe een uitgebreid onderzoek gedaan naar Van de Ven, vóór het onderzoek van Van Soest/Klaasse en erna. Ik ga dan beredeneren dat de stichting dus geen eenduidig bewijs in handen heeft voor de verzetsverklaring in 1950.

Op 4 april 1980 publiceert Magazine Panorama het artikel ‘Miljoenenfraude met verzetspensioenen’. Op 30 mei 1980 staat in dagblad Trouw te lezen dat de stichting een kort geding aanspant. Ze eisen dat het magazine een rectificatie plaatst met de titel ‘Geen miljoenenfraude met verzetspensioenen’ (lees artikel HIER). In plaats van dat ze claimen wát voor een bewijs ze hebben, kiezen ze er voor om hun ‘ontkenning’ kracht bij te zetten. Hier is niemand bij gediend, ook Van de Ven niet. Je zaait twijfel en creëert een tweekamp in de samenleving, zeker in Vught. Ik kan me voorstellen dat dit de pijn bij mensen juist heeft vergroot. In Vught woonden in de jaren 70 veel overlevenden van SS camp Konzentrationslager Herzogenbusch (Kamp Vught) en deze gesloten houding heeft alles behalve een verzachtende en helende uitwerking op hen gehad.

In aanloop van dit schrijven heb ik Stichting 1940-1945 uitgenodigd om mee te denken. Ze zijn vanaf de eerste mail non-coöperatief, ze reageren totaal niet waardoor je genoodzaakt bent om stevige reminders te sturen en ze zijn niet bereidwillig om mee te delen of er bewijs is voor hun verzetsverklaring en wat dit bewijs dan is. Het bewijs hoef ik niet eens te zien, als ik maar weet dat er iets is en wat dit dan is. De stichting meldt dat ze een ‘gesloten archief’ zijn en dat, gelet op de privaatrechtelijke rechtspersoon van een stichting, de Archiefwet voor hen niet van toepassing is. Juristen hebben zich moeten buigen op mijn aanvraag. Ik moest een onderzoeksopzet toe te sturen en dit zou voorgelegd worden aan een Commissie van Toezicht maar de kans was ‘zeer reëel’ dat het werd afgewezen. Hier nemen ze overigens een kwartaal de tijd voor. Het is nieuw voor mij dat een archiefbewaarder de wensen van een onderzoeker inhoudelijk beoordeelt. Dat is m.i. hun taak niet. Die hoort zich te beperken tot openbaarheidsbeperkingen. Ik heb deze houding voorgelegd aan andere stichtingen die zich bezighouden met oorlogs- of oorlogsgerelateerde archivering en ook zij vonden dit uitermate vreemd.

De publiekrechtelijke wet eist dat de overheid de openbaarheid van een archiefstuk niet langer mag beperken dan 75 jaar. De beperking aan de openbaarheid bestaat niet voor stichtingen, die is namelijk voor onbepaalde tijd. Die mogen met het archief doen wat ze willen en dit wordt, in mijn geval, netjes in één zin verpakt met terminologieën als privacyreglement, Commissie van Toezicht en jurist. In de praktijk betekent dit gewoonweg dat een burger afhankelijk is van hun arbitrale stemming wie iets mag zien en wat ze er mee mogen doen. Een beetje dunnetjes is het wel. In mijn ogen is een stichting een verkapte publiekrechtelijke rechtspersoon omdat hun bestaansrecht louter en alleen ontleent wordt aan overheidssubsidie (belastinggelden). Stichtingen, waaronder Stichting 1940-1945, die een publieke asset in eigendom hebben zoals een archief, worden middels een bypass in een privaatrechtelijke hoek gemanoeuvreerd om zodoende de openbaarheidbeperking, de Archiefwet, de WOB en diens toezichthouder de Wet Nationale ombudsman (WNo) te omzeilen. Een fossiel in de 21^e eeuw. In mijn optiek dient een dergelijke stichting dit archief niet te beheren maar behoort het toe aan een publiekrechtelijk orgaan. Als over enkele jaren een nieuwe directeur van Stichting 1940-1945 tegen dezelfde huisjurist zegt dat hij niet zo moeilijk moet doen en dat personen het archief gewoon mogen inzien, dan kan het ineens wel. Dit is helemaal niet eenduidig en in deze bureaucratisch windhaan is dit archief dan ook totaal misplaatst.

Hedendaagse vluchtelingen en asielzoekers

Terug naar 2017. De Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) en de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) hebben een zware kluif om de verhalen van hedendaagse vluchtelingen te taxeren op waarheid of bedrog om zodoende ons land veilig te houden voor collaborateurs van extremistische regiems. Maar bij de toegelaten vluchtelingen zitten vast en zeker regiemcollaborateurs die heimelijk in stilte profiteren van onze sociale voorzieningen en middels mooie praatjes langs de mazen van het net hebben weten te glippen. Een Europese asielrichtlijn schrijft voor dat landen pas asiel aan vluchtelingen mogen weigeren als zij veroordeeld zijn voor een ernstig misdrijf of als ze een gevaar zijn voor de veiligheid van het land, maar vervolgens kunnen de asielzoekers vaak niet worden teruggestuurd. Volgens het mensenrechtenverdrag EVRM mag je een vluchteling niet terugsturen naar een land waar die zijn leven niet zeker is. Aangezien ze hun verblijfsrecht wel zijn verloren, belanden deze mensen vaak in de illegaliteit. “Door de grote toestroom in de Schengenzone is het internationaal niet mogelijk alle personen nauwkeurig te identificeren en te screenen”, aldus de NCTV in november 2015. De afdeling ‘speciale zaken’ van de IND heeft “een aantal mensen in onderzoek genomen”, aldus de dienst. https://www.nrc.nl/ Dit blijft een lastige kwestie omdat een volledig neutraal beeld van een naoorlogse reconstructies niet of nauwelijks te bepalen is. Ik hoef alleen maar het dossier Srebrenica te noemen. Al met al hoop ik dat de huidige organisaties niet in dezelfde valkuilen stappen als in deze zaak.

Ik kan me voorstellen dat migranten zich in Nederland erg thuis kunnen voelen. Ik kan me voorstellen dat Van de Ven zich vaak een vreemde in eigen land heeft gevoeld. Concluderend kunnen we stellen dat Van de Ven meerdere keren een oorlogsslachtoffer is geweest: gedurende de oorlog, gedurende zijn traumatische verwerking en gedurende de heksenjacht tijdens jaren 70. Dit verhaal verdient een beter lot.

Klik op de afbeelding voor een vergroting

Rectificaties

Niks in dit verhaal is verzonnen tenzij het duidelijk wordt vermeld en er is sec gebruik gemaakt van archief- en openbare bronnen. Rectificaties, mits aantoonbaar correct, zijn welkom en zullen een plaats krijgen op deze site.

NIOD

Dit werk is vooraf aan deze publicatie gelezen door het NIOD.

Openbaar

In 2020 is deze case in de archieven ongecensureerd openbaar.

Geraadpleegde bronnen:

• AOK, Die Gesundheidskasse
• Anne Frank Stichting
• Belgische Nationale Vriendenkring van Flossenbürg
• Bundesarchiv Berlin
• DAK, Gesundheit
• Gedenkstaette Flossenbuerg
• Het Brabants Historisch Informatie Centrum
• Institute für Zeitgeschichte
• International Tracing Service (ITS)
• Landesarchiv in Nordrhein-Westfalen
• Ministerie van Defensie, afdeling Nederlands Instituut voor Militaire Historie
• Nationaal Archief Den Haag
• National Archives Washington D.C.
• Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD)
• Nederlandse Verenigung, Duisburg-Hamborn
• Nemocnice Na Bulovce
• Rode Kruis
• Sächsisches Staatsarchiv
• Sociale Verzekeringsbank Leiden, Afdeling Verzetsdeelnemers en Oorlogsgetroffenen
• Stadtverwaltung Dresden
• Stichting 1940-1945
• Stichting Kamp Vught
• Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en Hedendaagse Maatschappij (CEGESOMA)
• Tengelmann Warenhandelsgesellschaft KG, Historisches Unternehmensarchiv
• Terezín Memorial
• The German Historical Institute London
• United States Holocaust Memorial Museum (USHMM)
• Yad Vashem Israel

AUTEUR: Drs. H.R.J. Sluijter
URL: www.NL-Aid.org
E-MAIL: info [at] www.NL-Aid.org

NL-Aid provides evidence of Hitler’s suicide, confirming the reasoning of Trevor-Roper (British Intelligence and historian), dentist Blaschke, witness and editor Bezymenski and pathologist Sognnaes.

In 2009, Hitler’s so-called skull was examined by the University of Connecticut and DNA analysis and bone’s identity proved it belonged to a woman, aged 20 to 40. The main question is: was Hitler’s suicide a cover-up or are the researchers deceived as dabblers by a false skull? NL-Aid examined previous evidence from National Archives and Universities all over the world, in particular dental records. As a backup, the collected documents have been examined and analysed by a Dutch dentist (who likes to stay anonymous). I will present all the details of this historical dental and pathological evidence which, for the first time in history, are published all together. These are rare documents from world’s darkest crypts. Hopefully, this will end all hoaxes and conspiracy theories.

Bellantoni and Strausbaugh

Nicholas Bellantoni and Linda Strausbaugh, dealing with DNA analyses of Hitler’s skull as seen in History Channel’s documentary Hitler’s Escape, concluded that Hitler’s suicide had some loose ends. According to The Guardian ‘the world is still in the dark about what really happened in Hitler’s bunker on 30 April 1945’. There is no correlation between DNA results and Hitler’s escape. The remains of Hitler have been a tug-of-war by the Russians, perhaps causing historical disorder about his whereabouts. So, I asked Bellantoni and Strausbaugh if they could have been deceived with the wrong skull.

BELLANTONI: “As Dr. Strausbaugh has stated, we are in agreement that Hitler died in the bunker. The cranial vault fragment in question was recovered a full year (May 1946) after the initial discoveries of the bodies (May 1945). As we say in archaeology, “context” is everything. The context had been destroyed in waiting over a year to return to Berlin. The mandible that was sent to Moscow in 1945 is, I believe, that of Hitler. The cranial vault is someone else.”

This is reassuring, but this is not expressed in the content or title of Hitler’s Escape. The documentary ends with:

BELLANTONI: “We’re going to change everybody’s perception, of not only his remains but what maybe happened to Eva, Hitler and others in that bunker. If this is not Hitler, who is it and as a result of that we’ve got a lot more homework to do.”

The fact remains that History Channel made a documentary with a “worthless” piece of skull, resulting in an unnecessary documentary with an embroiled effect.  Let me show the hard evidence proving Hitler’s suicide once and for all.

Preamble

Several researchers contributed to the evidence of Hitler’s suicide. They are chronologically discussed. For convenience, I refer to the time-table at the bottom of the article.

Bezymenski

Bezymenskiĭ

Lev Bezymenski’s (or Bezymenskiĭ’s) description of Hitler’s autopsy by the Soviets and Hitler’s remains are published in Der Tod des Adolf Hitler (The death of Adolf Hitler; unknown documents from Soviet archives) (download Here, 62 Mb).

The book is a witness report and therefore worth reading in its entirety. Bezymenski also describes the last days in the bunker, as shown in the movie Der Untergang. Of course, the Soviet perspective is highlighted. The book opens with several witness reports, for example by Harry Mengeshausen at 13^th May 1945 (one of Hitler’s bodyguards). The entire procedure (the carrying out of Hitler’s and Braun’s corpses, their cremation and the burial) was observed from a distance of 600 meters on April 30. He also attested that, on April 29, Hitler’s dog also was buried in the crater. On investigating the places, Mengeshausen had indicated, his deposition was found to be correct. There is also a passage about how Hitler’s corpse is found by Ivan Churakov in the presence of Bezymenski. Besides similar witness reports, the book includes several detailed anatomical/pathological determinations, autopsy reports and an extensive cause of death. I’ll limit myself to quoting some significant dental observations.

i. Striking passages (page 44-57)

‘The text of the final and most important autopsy report (documents Nos. 12 and 13) are reproduced verbatim, in the following, either in their entirety or in somewhat abbreviated form.’

(The dental codes are Palmer Notations)

‘In the upper jaw there are nine teeth connected by a bridge of yellow metal (gold). The bridge is anchored by pins on the second left and the second right incisor. This bridge consists of 4 upper incisors (A), 2 canine teeth (B), the first left bicuspid (C), and the first and second right bicuspids (D), as indicated in the sketch. The first left incisor (E) consists of a white platelet, with cracks and a black spot in the porcelain (enamel) at the bottom. This platelet is inset into the visible side of the metal (gold) tooth. The second incisor, the canine tooth, and the left bicuspid, as well as the first and second incisors and the first bicuspid on the right, are the usual porcelain (enamel) dental plates, their posterior parts fastened to the bridge. The right canine tooth is fully capped by yellow metal (gold). The maxillary bridge is vertically sawed off behind the second left bicuspid (F). The lower jawbone lies loose in the singed oral cavity. The alveolar processes are broken in the back and have ragged edges. The front surface and the lower edge of the mandibula are scorched. On the front surface the charred prongs of dental roots are recognizable. The lower jaw consists of fifteen teeth, ten of which are artificial. The incisors (G) and the first right bicuspid (H) are natural, exhibiting considerable wear on the masticating surface and considerably exposed necks. The dental enamel has a bluish shimmer and a dirty yellow coloration around the necks. The teeth to the left (I) are artificial, of yellow metal (gold), and consists of a bridge of gold crowns. The bridge is fastened to the third, the fifth (in the bridge, the sixth tooth), and the eight tooth (in the bridge, the ninth tooth). The second bicuspid to the right (J) is topped by a crown of yellow metal (gold) which is linked to the right canine tooth by an arching plate. Part of the masticating surface and the posterior surface of the right canine tooth is capped by a yellow metal (gold) plate as part of the bridge. The first right molar is artificial, white, and secured by a gold clip connected with the bridge of the second bicuspid and the right incisor.’

‘According to the record of the interrogation of Frau Käthe Heusermann it may be presumed that the teeth as well as the bridge described in the document are those of Chancellor Hitler.’ (see photo of Heusermann’s sketch).

Sketch of Hitler’s teeth, drawn by Frau Dr. Heusermann on May 11, 1945

‘Frau Heusermann and Echtmann (dental technician, NL-Aid) were interrogated by me separately. I was assisted by Major Bystrov. In answer to my question Käthe Heusermann and Fritz Echtmann described Hitler’s teeth from memory in minute detail. Their information about bridges, crowns, and fillings corresponded precisely with the entries in the medical history and with the X-ray pictures that we had found. Next we asked them to identify the jawbones which had been taken from the male corpse. Frau Heusermann and Echtmann recognized them unequivocally as those of Adolf Hitler.’

‘Crucial part of the interrogation of Frau Heusermann on May 10:

• Question: Can you establish from the dental bridges that they belong to Hitler?
• Answer: Yes, there is no doubt of it.
• Question: We have shown you the dental bridge of an upper jaw and a lower jaw with teeth. Do you know to whom these teeth belong?
• Answer: The teeth shown to me belong to the German Chancellor Adolf Hitler. The upper jaw on the left, behind the fourth tooth, exhibits a distinct trace which occurred when the gold bridge was sawed by the dental drill, at the time of the extraction of the sixth tooth. This extraction was performed by Professor Blaschke with my assistance in the Autumn…
  All further evidence that these bridges are Adolf Hitler’s tallies with those named by me before from memory, with the exception on the fourth lower right tooth, which I believed to be an artificial porcelain tooth. But the teeth you have shown me prove that this tooth is a natural one.
• Question: Can you affirm that the teeth shown to you are Adolf Hitler’s teeth?
• Answer: Yes, I affirm that the teeth shown to me are Adolf Hitler’s teeth.’

‘The dental technician Fritz Echtmann confirmed Frau Heusermann’s statement on May 11.’

‘I even started to argue with her, because I had overlooked one detail when examining the teeth and had miscounted the steel pins. She turned out to be right.’

‘Frau Heusermann repeated everything again in detail and declared categorically that the prosthesis I had shown her was in fact Hitler’s dental prosthesis. The picture was clear beyond doubt, for Frau Heusermann as well as for me as forensic expert.’

ii. Striking passage

The following passage does not support my reasoning, but it is too specific to skip: ‘The left testicle could not be found either in the scrotum or on the spermatic cord inside the inguinal canal, nor in the small pelvis.’

Dr. Hugo Blaschke

Blaschke

Hugo Johannes Blaschke (1881-1959), Adolf Hitler’s personal dentist from 1933 to April 1945. Blaschke’s Final Interrogation Report (download full interrogation with more sketches HERE) describes the characteristics of Hitler’s teeth (and of Eva Braun and Martin Bormann). This interrogation document has never been published ever before. Here are some examples of Hitler’s set of teeth.

‘This is a view of the Upper Jaw, seen frontally, as it would appear if all artificial elements except fillings were removed.’

‘Lower Jaw, seen frontally.’

‘Lower Jaw, seen from the back.’

‘Lower Jaw, seen from above.’

‘This is a view of the Lower Jaw, seen frontally, as it would appear if all artificial elements except fillings were removed.’

The interrogators conclude: ‘Blaschke had furnished a rather hasty and incomplete description of Hitler’s teeth. (…) The description on which the present report is based is the only one he made with the aid of the X-ray photo’s. (…) It can, therefore, be considered authentic and accurate.’

The document also show drawings of dental records of Eva Braun and Martin Bormann. I invite you to study the entire historical and rare document.

Hugh Trevor-Roper

Trevor-Roper

British intelligence officer and Oxford professor Dr. H.R. Trevor-Roper published his book The Last Days of Hitler in 1947. Only the last chapter deals with Hitler’s death and because the book is still sold on a commercial basis (ISBN 0 330 49060 5), this is the only document I haven’t scanned. I will quote some passages instead.

Trevor-Roper wrote a qualitative study by interviewing the last survivor’s of the Führerbunker. He was ordered by the British intelligence to investigate the circumstances of Adolf Hitler’s death in November 1945. He wrote a chronological story, a piece of detective work, rather than writing out the interviews. Unfortunately, this is less scientific but Trevor-Roper gives a good picture of the final days in the Führerbunker. One fine example is a segment about the motives of Hitler’s suicide: ‘Captured by partisans during the general uprising of northern Italy, Mussolini and his mistress Clara Petacci had been executed, and their bodies suspended by the feet in the market place of Milan to be beaten and pelted by the vindictive crowd. If the full details were ever known to them, Hitler and Eva Braun could only have repeated the orders they had already given: their bodies were to be destroyed ‘so that nothing remains’; ‘I will not fall into the hands of an enemy who requires a new spectacle to divert his hysterical masses’. (…) Hitler went into a frenzy, shouting: “This will never happen to me!” ’

Hitler’s personal servant Heinz Linge tried to minimize witnesses of the final scène by ordering most people to leave the Chancellery. From the book, I abstracted the following people who witnessed Hitler’s death firsthand:

1. Joseph Goebbels; Reich Minister of Propaganda; died on 1 May 1945.
2. Martin Bormann; head of the Party Chancellery and private secretary to Hitler; died on 2 May 1945.
3. Arthur Axmann; head of the Hitler Youth; died on 24 October 1996.
4. Heinz Linge; SS Officer, valet for Hitler; died on 9 March 1980.
5. Otto Guensche; Sturmbannführer (major) in the Waffen-SS and a member of 1st SS Division Leibstandarte SS Adolf Hitler before he became Hitler’s personal adjutant; died on 2 October 2003; Bezymenski and Trevor-Roper both write about Guensche the fact that Guensche put the corpses on fire (respectively page 50-51 and 180 of their own book).
6. Wilhelm Burgdorf; German general; died on 2 May 1945.
7. Erich Kempka; SS-Obersturmbannführer and Hitler’s chauffeur; died on 24 January 1975.

About the cremation of Hitler and Braun: three unauthorized police guards witnessed from which it was intended to exclude them: Erich Mansfeld, Hermann Karnau, Hans Hofbeck. I could not find any details about them. Their stories are briefly described. Bezymenski also wrote about casual bystander Mengeshausen.

It is not clear which of these aforementioned Nazis (only those in bold formatting, because the other ones died in 1945, Mengeshausen was a Soviet witness) have been interviewed by Trevor-Roper. A missed opportunity, though I could trace an indication that he mainly interviewed Erich Kempka.

Trevor-Roper organizes the final developments of Hitler’s last henchmen. There is even a list of people who attended the event in the Bunker (22 April to 1 May); what their duties were and when they left. The book has no pathological evidence and consequently does not support the dental records. But in the context of our quest, only the following passages give details about Hitler’s suicide.

Striking passages (chapter seven)

‘A single shot was heard. After an interval they entered the suite. Hitler was lying on the sofa, which was soaked with blood. He had shot himself through the mounth. Eva Braun was also on the sofa, als dead. A revolver was by her side, but she had not used it; she had swallowed poison. The time was half past three.’

‘Outside, in the bunker, another ceremony was being prepared: the Viking funeral.’

Karnau watched the burning corpses for a moment. They are easily recognizable, though Hitler’s head was smashed. (…) Karnau: “It is sad that none of the officers seems to worry about the Fuehrer’s body. I am proud that I alone know where he is.”

‘These bones have never been found.’ (In 1947 Trevor-Ropes had no knowledge of Bezymenski’s report, NL-Aid).

Reidar Fauske Sognnaes

Sognnaes

Reidar Fauske Sognnaes (1911-1984), Dean of the Harvard School of Dental Medicine Boston. Sognnaes was a forensic scientist and credited because he disproved the theory that President George Washington had wooden teeth. Sognnaes published two research reports about Hitler’s remains through examinating classified files from USA and Russia.

1. The odontological identification of Adolf Hitler. Definitive documentation by x-rays, interrogations and autopsy findings (1973). (download HERE)
2. Dental evidence in the postmortem identification of Adolf Hitler, Eva Braun, and Martin Bormann (1976). (download HERE)

Sognnaes did a literary detective with the existing files of Bezymenski and Blaschke in 1977. Sognnaes classifies and organizes these facts in a clear manner. The Russians destroyed Hitler’s body in 1970.

ad 1. Striking passages

‘X-rays of Hitler were taken during late 1944 and uncovered in early 1972.’

‘In 1968 the Russian writer Lev Bezymenski published in West Germany a book entitled Der Tod des Adolf Hitler (The Death of Adolf Hitler). Bezumenski’s book carried the subtitle Unknown documents from Soviet archives. Thus, twenty-three years after the event, Soviet sources finally permitted disclosure of details of the autopsy with various dental and medical data on the death of Adolf Hitler as well as Eva Braun, Goebbels and his family.’ (details are outlined in attached document)

‘Heuserman, the chair-side dental assistance of Hitler’s dentist, Blaschke was interrogated in a talk with the Soviet Chief Expert of Forensic Medicine, Lieutenant Colonel Shkaravski on May 11 1945, in the Office of CAFS No. 496. Frau Heuserman described the state of Hitler’s teeth in every detail.’

‘One of the most important exhibits recovered from Soviet Archives concerns the objective photographic evidence illustrating the remains of the dentition of the corpse described in autopsy document Bo. 12. Included were photographs of a fixed dental prosthesis, namely, a 9-unit bridge, and the charred fragment of a mandible, the latter with several intact anterior teeth and two bridges, one on the right and one on the left side.’

Photo: Nine-unit maxillary bridge reproduced from Soviet autopsy report by Bezymenski. (More photographs and pathologist’s sketches in attached document, page 49, 51.)

‘The Final Interrogation Report of Blaschke: As a preamble to the interrogation report regarding Hitler’s dentistry, there is said to be three reasons for the report, namely, to provide (a) data useful in the identification of Hitler or his remains, (b) information to expose what might be future fraud, and (c) research material for the historian, the doctor and the scientist.’

‘The five X-ray plates attached are copies of originals found among Dr. Morell’s records. They have been positively identified by him as well as by Dr. Giesing as X-ray taken from Hitler. (…) This was during the period when Dr. Giesing was treating Hitler for ear injuring suffered at the time of the assassination attempt on 20 Jul 44.’ (All five X-ray plates are shown in the attached document with explanations and conclusions (page 60-63))

‘In comparing the five X-ray plates located in the U.S. National Archives, several principal observations emerge, which are considered of major significance in correlating subjective and objective evidence regarding the odontological identification of Hitler. Firstly, it became clear that Hitler had only four remaining teeth which were not involved in either bridging a gap or supporting a bridge between adjacent teeth. (…) Secondly, the X-rays indicate that the maxillary right central incisor and left lateral incisor, while completely opaque to the X-ray beam, do show short metallic posts for insertion into the root canals. (…) Thirdly, the X-rays show a very peculiar and very unusual dental bridge construction on the right lingual aspect of the mandible. (…) Fourthly, the X-rays show that the left maxillary incisor has the very characteristic feature of a partially opaque or metallic crown, typical of the now outmoded, but in times past, not infrequently uses, window-crown.’

‘After careful study of the various types of descriptive, diagrammatic and photographic evidence had been prepared with a view to summarizing what, in our judgment, represented the dental status of Adolf Hitler.’

‘From the overall comparison of the odontological evidence (Tables 1A and B, page 67-68) we conclude that the individual identified by means of the 1945 Hitler files located in the U.S. National Archives in 1972, is the same person as that whose 1945 autopsy report was published in 1968 on the basis of the previously unknown documents from Soviet Archives of 1945.’

ad 2. Striking passages

This document is an extensive repetition of document i, with the same evidence and conclusions. On page 199-200 Sognnaes writes: ‘Reappraisal of all documentary data – discounting legends, myths and speculations – now provides definite odontologic proof that Hitler did indeed die during the Berlin collapse of the Nazi dictatorship in 1945, and that the Russians did in fact recover and autopsy the body of the real Hitler.’

Independent comparison by a Dutch dentist

The documents of Bezymenski, Blaschke and Sognnaes are brought to the attention of an independent Dutch dentist with modern knowledge and technical insight of the world today (2012). The dentist writes:

“Hitler was a slob. He brushed his teeth insufficiently, causing bad teeth and bad breath. He had periodontal gum disease and as a result, he had many typical reconstructions.

Some things in Bezymenski’s research (and therefore also in Sognnaes’s work) are wrong and these arise from sloppy work. This can be explained by the fact that during the actual autopsy no dentist was present. We also have to put the whole story in a post war context: total social disorder and consequently hasty work of destroyed remains. Dentist Blaschke drew the teeth by heart in 1946. However, there are plenty of features from both documents which have a strong match.

Unusual is the metal arch in the right lower jaw (mentioned in Blaschke’s and Bezymenski’s/Sognnaes’ articles). Another parallel is the ‘cut’ surface in the left maxillary, indicating the cutting of a bridge portion (the element is then removed). A considerable bridge construction in the maxilla used to be normal, in particular with gold. Left below, there is a long bridge with three pillars, the middle pillar migrated backwards. There are some inconsistencies on this last fact.

The key features are:

• mandible: deviant feature of the metal arch bridge and the large bridge left below;
• upper jaw: main distinct feature of the cut bridge left. This is more common, but in combination with the (types of) crowns, this is really typical.

As a whole, it is plausible to assume that Blaschke and Bezymenski are talking about the same remains. Sognnaes confirms these findings. About Heusermann’s sketch: the amount of elements which are complemented by crown/bridge, are correct. ”

Findings and conclusions

I conclude that, despite hoaxes and conspiracy theories, Hitler indeed committed suicide. This was also reported by German witnesses. However, the last of Hitler’s henchmen were the most fanatic Nazis. Not a reliable source. Hitler’s skull does or did exist, but the Russian Archives simply gave the researches of the University of Connecticuta a different one. The Seduction was born. Formal errors sometimes lead to cardinal differences in outcomes. This is the power of The Seduction.

One fact is still unclear to me: where in Russia are the remains of Hitler? The official story goes that everything was burned. If this is true, the Russians destroyed the body without any explanation. This was not just a crime investigation, it was in fact the most important historical crime evidence of the last 2000 years. The study of Sognnaes is somewhat messy and the Russians should have known that some of the crucial components would become important. What for? In 1944, the purpose of DNA was discovered by Oswald Avery. He describes personal characteristics by storing information in cells. Yet 100 years earlier, DNA was discovered by Friedrich Meis Cher, a Swiss chemist. He labelled phosphorus-rich compound in cells (later called deoxyribonucleic acid, DNA). At that time, it was not known what it did. In 1953, the so-called spiral staircase was described by Watson and Crick. Sognnaes did his research in 1977. By that time, scientists could read DNA. The question remains: why did the Russians not preserve any of the crucial evidence from crime scene number 1 of the last two thousand years?

I could find one missing link. Sognnaes claims ‘Then, in 1972, archives in Washington released five X-rays of Hitler’s head, taken on July 20, 1944.’ But Bezymenski writes in 1968 about the morning on May 9 1945: ‘Wasting no time in the clinic, we drove to the Chancellery, taking Käthe Heusermann along. Here we went down to the basement, found Professor Blaschke’s dental office, and with Käthe Heusermann’s assistance soon discovered X-ray photographs of the Führer’s teeth and a few gold crowns that had been prepared, but time to put them to use run out on dentist and patient (page 54)’. They contradict each other.

I d e n t i f i c a t i o n   t i m e   t a b l e

(*) documents presented by NL-Aid

• 30 April 1945: Hitler committed suicide
• 4 May 1945: (official 5 May 1945) the Soviet Army discovered the bodies of Hitler and Braun.
• 8 May 1945: Chief Forensic Pathologist Dr Faust Sherovsky and Russian Anatomical Pathologist Major Anna Marantz, performed an autopsy on Hitler’s body. The outcome has been published by Bezymenski in 1968. (*)
• 10 May 1945: Blaschke’s assistant, Kaethe Heusemann, and his dental technician, Fritz Echtmann are captured by the Soviets. Heusemann affirmed that the teeth were Hitler’s. (*)
• July 1945: Blaschke turned up in an American camp.
• 5 February 1946: During an interrogation Blaschke drew Hitler’s dental records from memory. (*)
• February 21, 1946: the Soviet Red Army buried the bodies of Hitler, Eva Braun and the Goebbels family in a unpaved area at 30-32 Klausenerstrasse, Magdeburg.
• 1947: book by Oxford professor Dr. H.R. Trevor-Roper about the first exhaustive investigation of the last days of Hitler. (*)
• 1968: book by Lev Bezymenski containing a description of how Hitler is found by the Sovjets and his autopsy. Also mentioned are the investigations about Hitler’s dog, Eva Braun and the Goebbels family: Joseph and Magda, 5 daughters and 1 son. Although the book is published in 1968, the witness reports cover a period starting in the bunker when Hitler is still alive, the findings of his remains on May 4 and the following autopsy. (*)
• 1970: Hitler’s remains are completely incinerated and disposed of so that no parts or portions could be used to raise Hitler to the status of martyrdom.
• 1972: archives in Washington released five X-rays of Hitler’s head, taken on July 20, 1944 because he suffered his ear after the bomb attack on his life. (*)
• 1977: book by Reidar Fauske Sognnaes in which he identified the match between Bezymenski and Blaschke, with the help of the X-rays. (*)
• 16 September 2009: Documentary Hitler’s Escape with Nicholas Bellantoni and Linda Strausbaugh at History Channel. (*)
• 2012: NL-Aid and undersigned: Suicide Hitler proven (The Seduction), a complete reference of previous research bundled together for first time in history. (*)

R e f e r e n c e

1. Bezymenski: Born in 1920 in Kazan. Studied philosophy in Moscow and entered the Soviet Armed Forces in 1941, first as a private and later as an officer in Stalingrad, Kursk and Berlin. An excellent scholar of German, he served as interpreter at the hearings of General Paulus, the German field marschal who surrended to the Russians after the Battle of Stalingrad. As a member of Marschall Zhukov’s staff, he participated in the Battle of Berlin. In 1946 he became co-editor of Novoe Vremia, a journal on foreign affairs. In this capacity he made various trips abroad, producing numerous articles on current events which were published throughout the Eastern countries. In 1968 the Russians finally admitted having the remains of Hitler. They permitted disclosure of details of the autopsy with various dental and medical data on the death of Hitler, Braun, Goebbels, Krebs and two dogs.

• Bezymenskiĭ, L. (Lev), 1920-. Der Tod des Adolf Hitler (The death of Adolf Hitler; unknown documents from Soviet archives) [by] Lev Bezymenski. [1st ed.] New York, Harcourt, Brace & World [1968]  (download HERE, 62 Mb)

2. Hugo Johannes Blaschke (1881-1959): He was interrogated by the Americans after the war about Hitler’s dental treatment in the hope that this would lead to the identification of his remains. He stated that he fitted a large dental bridge to Hitler’s upper jaw in 1933 and that on 10 November 1944 he carried out surgery to cut off part of the bridge due to a gum infection that was causing Hitler severe toothache. In May 1945 Soviet officers showed a dental bridge to Blaschke’s technician Fritz Echtmann and his dental assistant Käthe Heusermann and they both identified it as being Hitler’s. Blaschke also reconstructed the dental records of Martin Bormann from memory and these were later used to identify his skeletal remains which were discovered in Berlin in 1972. After his release from captivity in 1948 Blaschke continued to practise as a dentist in Nuremberg and died there aged 78. (Source: Wikipedia)

• Blaschke’s Final Interrogation Report in Record Group 238 (Microfilm Publication 1270). National Archives and Records Administration, Washington (download HERE)

3. Trevor-Roper. The first exhaustive investigation of the last days of Hitler was undertaken by the Oxford professor Dr. H.R. Trevor-Roper in 1945. The British Intelligence authorities in Germany in September of that year had given him the task to collect all available evidence on the last days of Hitler and to determine, if possible, the truth about his appearance or demise.

• Trevor-Roper. The Last Days of Hitler. 1945. (revised editions followed, until the last in 1995). (ISBN 0 330 49060 5)

4. Reidar Fauske Sognnaes (1911-1984): Dean of the Harvard School of Dental Medicine, founding Dean of the UCLA School of Dentistry and scholar in the field of oral pathology. He is credited with identifying the remains of Adolf Hitler and Martin Bormann, through examination of classified American and Soviet dental record. Sognnaes also disproved the theory that President George Washington had wooden teeth. (Source: Wikipedia)

• Sognnaes RF, Strom F. The odontological identification of Adolf Hitler. Definitive documentation by x-rays, interrogations and autopsy findings. Acta odontologica Scandinavica. 1973 (download HERE)
• Sognnaes RF. Dental evidence in the postmortem identification of Adolf Hitler, Eva Braun, and Martin Bormann. Legal medicine annual. 1977;1976:173-235 (download HERE)

Bellantoni

5. Nicholas Bellantoni (Ph.D. UConn 1987; Associate Professor and State Archaeologist). Northeastern prehistory, faunal analyses, human osteological analysis. Professor Linda D. Strausbaugh, University of Connecticut, Molecular & Cell Biology. Bellantoni andStrausbaugh were bothdealing with DNA analyses of Hitler’s skull, leading to a History Channel documentary: Hitler’s Escape (watch full broadcast: http://www.youtube.com/watch?v=abZKF3bvHnY).

Hitler’s skull according Nicholas Bellantoni and Professor Linda D. Strausbaugh

6. The Guardian: Tests on skull fragment cast doubt on Adolf Hitler suicide story

Unknown to the world, Hitler’s corpse was interred at a Smersh centre in Magdeburg, East Germany. There it remained long after Stalin’s death in 1953. Finally, in 1970, the KGB dug up the corpse, cremated it and secretly scattered the ashes in a river. Only the jawbone, the skull fragment and the bloodstained sofa segments were preserved in the deep archives of Soviet intelligence. The bunker was destroyed in 1947 and eventually paved over. Then, in 2000, the Russian State Archive in Moscow staged an exhibition, The Agony of the Third Reich. The skull fragment was displayed, but only photographs of Hitler’s jawbone were on view. The head of the archive, Sergei Mironenko, said he had no doubt the skull fragment was authentic. “It is not just some bone we found in the street, but a fragment of a skull that was found in a hole where Hitler’s body had been buried,” he said.

Source: http://www.guardian.co.uk/world/2009/sep/27/adolf-hitler-suicide-skull-fragment

7. Further research

For further research and deeper investigation you might want to read the following documents:

• Sognnaes, Eva Braun Hitler’s Odontological Identification-A Forensic Enigma, J. Forensic Sci, April 1974, Vol. 19, No. 2
• Smith, Giordan. Nexus Magazine: Fabricating the Death of Adolf Hitler part 1, Fabricating the Death of Adolf Hitler part 2, Fabricating the Death of Adolf Hitler part 3.

C o p y r i g h t

This article is copyrighted and may only be copied, duplicated or quoted, including the attached documents, provided that you use the author as the source of information.

Suicide Hitler Proven (The Seduction) by Hans Sluijter is licensed under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License.

AUTHOR: H.R.J. Sluijter MA
URL: www.NL-Aid.org
E-MAIL: info [at] www.NL-Aid.org

In my opinion, Hitler’s suicide is not proven. In 2009, his so-called skull was examined by the University of Connecticut and DNA analysis, bone’s identity and dental confirmation proved it belonged to a woman, aged 20 to 40. The remains of Hitler’s body was burned by the Soviets in 1970. It’s still a mystery why.

Several websites dispute Hitler’s death, with complot theories emphasizing a hoax. Only one movie about his so-called body exist. I took two stills which are slightly unclear (photo 1 and 2). Look at his ears.

Photo 1

Photo 2

Photo 3

Photo 4

For comparisation, I give you two photo’s of Hitler when he was alive (photo 3 and 4).

As an investigation technique, forensics are using ear identification, also known as Forensic Ear Identification (FEARID). Anthropological research includes the understanding of ear prints like a finger print. I have noticed different ears at Hitler’s death body and when he was alive.

The first two photo’s of Hitler’s body show ears like Spock in Star Trek. Besides the pointed ears, two details do not match (see number 1 and 2 in picture).

Detail number 1 is in particular visible in photo 1. This spot on the ‘death’ ear is to broad compared with the ‘alive’ ear (photo 3).

Detail number 2 is about Hitler’s earlobe. The death Hitler shows no earlobe, but the alive Hitler has a tiny one.

Furthermore, Hitler’s death face looks to good after it has been burned with gasoline. For example, the burned corpse of Paul Josef Goebbels (see picture).

Also striking is his three-piece costume which is non-military. Witnesses during his last hours explained that he wore his army costume. I can come up with only one conclusion: photo number 1 and 2 are not of Adolf Hitler.

In fact, I saw pictures of a burned corps, apparently of Hitler. It was in my history book during secondary education, but nowadays these photo’s are unable to find in any book, through the Internet or in whatever archive. I wonder why? Anyhow, only the last henchmen of Hitler confirmed that Hitler comitted suicide after which his body is burned. These henchmen were the most fanatical Nazis, so not a reliable source. Perhaps they had every reason to lie (a final order?!?!). I can come up with two motives of the suicide story. The Germans wanted us to believe he committed suicide so he could fly or the Russians could not find him and made it up. The Russians could have two reasons for this. First, to override the German command structure in order to enforce a total and acute surrender. Second, the symbolic value as a gift to the Russian people that suffered so much. Who would believe that der Fuhrer is dead, without showing it? The Russians needed a showpiece, a gimmie. For mass psychological and for political reasons.

Black ravens
The German logician Carl Gustav Hempel illustrated inductive logic. Hempel describes the paradox in terms of the hypothesis:
(1) All ravens are black.

If so, this statement is equivalent to:
(2) Everything that is not black is not a raven.

For example, if we would look at a green apple, we are able to conclude that all ravens are still black. This implies that we obtain information about ravens by just looking at an apple.

We can expand this theory with the following argumentation: if we find a white raven, we may conclude two things:
3) not all ravens are black
or
4) all ravens are black except that one raven.

Conclusion
(Black Raven =BR; White Raven=WR)
Statement 1 and 2 are in general TRUE. We can only falsify this hypothesis, based on statement 3. The theory of the black and white raven goes like this: there is only one universum (=BR), until another one is found (=WR). Life only exists when breathing oxygen (=BR), until another life form is found (=WR). People do not become 200 years old (=BR), until it is no problem (=WR). Atoms and molecules exist (=BR), until we find a different truth (=WR). AIDS is incurable (=BR), until we find a cure (=WR). JF Kennedy is not shot by one man called Lee Harvey Oswald (=BR), until the One Bullet Theory is proven to be true. Et Cetra.

In order to prevent the effect of statement 4 (and thus endorsing statement 3), we need hard solid evidence and preferably by means of triangulation (=proven from at least three approaches). So, witness reports by Hitler’s last and most fanatical henchmen are not solid and based on triangulation. When I follow this logical reasoning, I can only conclude that there is no proof of Hitler’s suicide, therefore he did not die on April 30, 1945. The scientific evidence of the University of Connecticut supports these findings.

At present-day, the death of Osama reveals the same mysteries. We should only look at evidence, not to recognised official governmental statements. I guess, it’s okay to claim that Osama is killed and Hitler committed suicide. For me, these are very realistic interpretations. But, and this is very important, these interpretations are not proven. We should say: ‘we do not know what happened to Hitler, but probably he committed suicide’. Anything else is a created reality, a hollow phrase. I don’t know of any reputable historian who claims that Hitler didn’t killed himself….but this is not a valid evidence. This makes it plausible, yes that’s true. These historians are most likely correct, but it remains to much based on witness reports. I am surprised that these so-called solid witnesses, could not point out Hitler’s corps. It seems that all these years, the Russians had the wrong body.

Did Hitler committed suicide? Yes. Are we sure? No. Where these witnesses wrong? There are masses of people seeing the same UFO in the samen shape, colour and speed, but after a while it just shows to be a simple military study of an object with different shape, colour and speed. It is easy to fool a handful of people. We just miss some pathological evidence. A pitty.

Who decides when and what will be a black raven? Political media/propaganda is a birthplace of fake black ravens. For ordinary plebs, false assumptions becomes true. Horses are blue, chickens are scuba divers and electric outlets reproduce. Why not?

AUTHOR: H.R.J. Sluijter MA
URL: www.NL-Aid.org
E-MAIL: info [at] www.NL-Aid.org