Toen ik negen was verhuisde ik naar Boxtel. Naar Huize de la Salle, Munsel 10. Om precies te zijn.

Doordat ik in mijn 9e levensmaand de mazelen kreeg en daarop een hersenvlies ontsteking en met als gevolg daarvan een hersenletsel overhield.

In die tijd, de jaren 60, had men geen idee hoe men daar mee om moest gaan. Men wist überhaupt niet wat een Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) was.

Mijn schoolse carrière was een jaar langer kleuterschool. Dat zo vreemd nog niet. Toen ging ik naar de , reguliere, lagere school. Daar hadden ze het na een half jaar al gezien. Ik moest naar de LOM-school. Na anderhalf jaar wisten zij het ook niet meer. Volgens een comité van wijze mannen moest ik naar de BLO. De BLO in Venlo kon ik niet naar toe om dat zij dachten dat ik te goed was voor hun.

De BLO had een regiofunctie en daarom moest ik uitwijken naar een internaat met een BLO. Dat werd uiteindelijk Huize de la Salle in Boxtel. Hier heb ik 6 jaar doorgebracht.

Ik maak geregeld de vergelijking: mijn vader had 4,5 jaar Jappenkamp en ik 6 jaar De la Salle.

IK begon mijn verblijf bij Frater Allardo. Hij nogal losse handjes. Toen ik een keer tegen mijn moeder aan de telefoon zij dat ik geslagen was. Stonden mijn ouders binnen een record tijd in Boxtel en snutte mijn vader Allardo. Wij werden de groep uitgeleid. Later hoorde ik dat ze 3 á 4 mannen nodig hadden om die twee uit elkaar te krijgen. Dit is achteraf gezien wel mijn redding geweest. Vanaf dat moment heeft ook geen groepsleider me geen klap meer gegeven.

Toen kwam ik bij Serafino. Dit was voor mij de liefste frater. Daar hadden we een hond. Een Schotse Collie. Die Kerrie heette. Bij Serafino werden ook toneelstukken opgevoerd. Met mijzelf als een rechter. Serafino kon ook mooi verhalen vertellen. Vlak voordat we naar bed gingen vertelde hij zijn verhalen. Waarover ze gingen weet ik niet meer. Maar we zaten allemaal geboeid te luisteren.

Na Serafino kreeg ik de eerste niet frater als hoofdgroepsleider. Meneer Molenaar, heette hij geloof ik, en in mijn beleving kwam ik toen voor het eerst in groep met een naam: Hoogheem.
Aan deze groep heb ik in mijn beleving niet veel herinneringen aan.
Toe kwam ik in de groep Vogelzang terecht. Bij Frater Corneliano. Oh, wat had ik een hekel aan die man….. Vanaf het allereerste moment…..

Zo dit was in vogelvlucht mijn weg naar De la Salle en mijn verblijf…..

Mijn ouders waren heel actief in de ondersteuning. Toen zijn er ook foto’s gemaakt. Misschien sta je er wel op.

Eigenlijk wil ik je wel een keer ontmoeten. Ervaringen delen.

Ik hoop dat ik je een keertje kam/mag treffen?

Grtjs.,
Willem Janssen