Op 19 mei 2016 verklaart Terre des Hommes op Radio1 dat er 20.000 kinderen in micamijnen werken. Westerse bedrijven waaronder HEMA, Ahold, AkzoNobel en Philips worden in het rapport ‘Beauty and a beast, Child labour in mica mining in India for sparkling cars and cosmetics´ van maart 2016, genoemd als afnemer van mica. In een mail vraag ik Terre des Hommes naar de waarheidsvinding over het aantal van 20.000 kinderen. Het blijkt achteraf om een schatting te gaan. Vervolgens wijs ik Terre des Hommes op de wetenschappelijke wetten van betrouwbaarheid bij schattingen waarna de contactpersoon een onwaarschijnlijke zin schrijft: ‘Momenteel heb ik niet direct paraat hoe destijds schattingen zijn gedaan’. Op 23 augustus 2017 publiceert de Landelijke India Werkgroep (LIW) het rapport The Dark Site of Granite, over kinderarbeid in steenmijnen. Hoe zuiver is dit rapport?

Persbericht 

Wat schrijft LIW? De Nederlandse, Europese, Indiase en internationale media besteedden veel aandacht aan het rapport waaronder twee artikelen (waaronder de voorpagina) in Trouw, twee artikelen in de Times of India, een artikel in de Süddeutsche Zeitung, twee artikelen in de Belgische krant De Standaard en een artikel in The Guardian. Naar aanleiding van het rapport werden door parlementariërs in het Nederlandse en het Europese parlement vragen gesteld. In Nederland stelden de ChristenUnie, PvdA en Groen Links en los daarvan 50 PLUS een serie vragen. In het Europees parlement stelden de SP en Groen Links ieder apart vragen aan de Europese Commissie. Een kern in alle vragen is welke maatregelen de Nederlandse regering en de EU gaan nemen om te zorgen dat bedrijven werk gaan maken van het verbeteren van de arbeidsomstandigheden van de steengroeve-arbeiders.

Onderzoekers van LIW hebben 22 steengroeven in de Indiase deelstaten Andra Pradesh, Karnataka en Telangana onderzocht. Ze hebben 172 werknemers ondervraagd. Bij zeven groeven was sprake van kinderarbeid en bij negentien groeven een vorm van schuldslavernij. Kinderen onder de 14 jaar maken 3% uit van de arbeiders die reststeen verwerken en 5% is tussen 15 en 18 jaar.

Dwalingen 

Er zijn meerdere vormen van dwalingen binnen ontwikkelingssamenwerking. Ik noem er tien.

1. Change blindness: Verslagen zijn veelal kwalitatief. Onderzoekers nemen beweringen van hulporganisaties als voor ‘waar’ aan, zonder deze te toetsen. Ze zijn blind voor andere onderzoekstechnieken waardoor verkeerde inzichten uitvergroot worden.
2. Confirmation bias: Onderzoekers en journalisten weten vooraf al wat ze willen onderzoeken zodat een andere hypothese een onevenredige aandacht krijgt. Westerse actanten schrijven niet over iets dat niet waar is. Indien LIW geen kinderarbeid treft, dan wordt daar niet over geschreven.
3. Immunisering: passend bewijsmateriaal wordt makkelijker gevonden dan ontkennende bewijslast. Er is een blokkade voor een negatieve uitkomst.
4. Cognitieve dissonantie: de overtuiging dat iets waar is voordat je aan waarheidsvinding hebt gedaan. De praalwagen van het eigen gelijk tiert welig bij westerse hulporganisaties. Om de gemoedrust te herstellen wordt tegenstrijdige informatie met een beredeneerd geweten naast ons neergelegd. Cognitieve dissonantie is niet alleen een drijvende kracht achter denkbeelden, maar leidt er ook toe dat mensen zich afsluiten voor weerleggingspogingen.
5. Collaborative storytelling: Ontwikkelingssamenwerking zit vol met terugwingoedpraterij waarbij onwaarheden worden gebagatelliseerd.
6. Bronamnesie: onderzoekers en journalisten nemen ‘iets’ voor waar aan als dit ‘iets’ door iemand anders is gezien, zonder het zelf te zien.
7. Inductief redeneren: ‘inductief’ betekent dat je met waarnemingen uit het verleden generaliseert naar de toekomst. Een van de meest gemaakte fouten is dat mensen die werken binnen ontwikkelingssamenwerking weliswaar meerdere hypotheses naast elkaar leggen, maar dat ze de minst waarschijnlijke wegstrepen en de meest waarschijnlijke aannemen.
8. Likelihood: Waarheidsvinding vindt plaats op basis van kwantiteit: indien maar genoeg ambtenaren en media de output waarmerken, dan zal (of moet) de output wel waar zijn. Echter, we moeten goed voor ogen houden dat kwantitatieve aannemelijkheid niets zegt over de waarschijnlijkheid van een hypothese (lees: output/statistiek).
9. Accusatoire waarheidsvinding: Waarheidsvinding wordt vertroebeld door het ideaal. De goede bedoeling en de slachtoffers staan zo centraal dat de algehele waarheid niet zo nauw komt. Deze vorm van ruis is flink besprenkeld door de goedgelovigheid van westerse onderzoekers. Wat je krijgt is dat zij te makkelijk bevestigen wat men wil bevestigen. Westerse hulporganisaties bepalen de bewijsvoering. Dit bergt het gevaar in zich dat er een selectief en gekleurd beeld voorgeschoteld wordt. Wat not done is binnen het ontwikkelingsdenken is ‘inquisitoire waarheidsvinding’, waarbij een overheid gaat onderzoeken wat wel of niet waar is.
10. Bewijsminimum: Hoeveel getuigen heb je nodig om de waarschijnlijkheid van een ongelijk kleiner te doen lijken dan de waarschijnlijkheid van een gelijk? Een betrouwbare getuige dient volledig onafhankelijk te zijn. Dat is meteen al een probleem. In de juridische wereld kan een getuige geloofwaardig zijn omdat deze aselect aanwezig is. Bij ontwikkelingssamenwerking is bij een getuigenverslag sprake van een geplande situatie, of dat nou een audit-, journalistiek of relatiebezoek is. Dit verschil dient al gecompenseerd te worden. Mr. M.J. Dubelaar zet vraagtekens bij het significante nut van misdrijfgetuigen: ‘Amerikaans onderzoek naar afgesloten 108 strafzaken met behulp van moderne DNA-technieken (het Innocence project) 106 laat zien dat in 75% van de geconstateerde gerechtelijke dwalingen foutief ooggetuigenbewijs een rol heeft gespeeld.’ Kortom: wat is dan het bewijsminimum binnen ontwikkelingssamenwerking met geregisseerde bezoekjes?

Meer lezen over dwalingen? Lees ‘Waarheidsvinding en Ontwikkelingssamenwerking’, pagina 97-109.

Het rapport 

In het rapport The Dark Sites of Granite wordt alleen op pagina 9 in een vijftal zinnen uitgelegd hoe er wetenschappelijk is onderzocht. De andere 72 pagina’s gaan over uitslag waaronder statistiek. Deze vijf zinnen dienen de basis te zijn voor wetenschappelijk onweerlegbaar bewijs, niet 72 pagina’s aan ‘beweringen’. Ik lees liever 72 pagina’s over hoe deze 22 steekproeven hebben plaatsgevonden dan in vijf zinnen. Dit onderzoek is totaal verkeerd opgesteld en binnen de sociale-wetenschap zijn de uitslagen dan ook eerder ‘onwaar’ dan ‘waar’. Aangekondigd bezoek wordt door hulporganisaties in het zuiden vaak voorbereid met het in scène zetten van kinderarbeid zodat de westerse onderzoeker ziet wat hij wil zien. Kinderen worden getraind in het acteren van kinderarbeid en op deze manier wordt er eerder een theatervoorstelling gepresenteerd. Een goed onderzoek moet beschrijven hoe je dit, en alle andere genoemde dwalingen, neutraliseert. The Dark Sites of Granite is derhalve meer een scriptie dan een onderzoek.

Voorts levert LIW geen bewijzen voor zijn uitspraken. Een bewijs is niet ‘ik heb iets gezien’ want je moet aantonen wat je hebt gezien. Dat kan met foto’s. Je hebt geregisseerde en geregistreerde foto’s. De foto die LIW in de media laat verschijnen zijn waarschijnlijk geregisseerd, mede omdat kinderen in de camera kijken of ‘klaarstaan’. Er moet voorts een logboek zijn met namen van wie wat onderzocht heeft en wat heeft aangetroffen met plaats, naam, tijd, foto’s van de mijnen. De namen van de werkende kinderen, met adres en andere persoonsgegevens moeten worden geadministreerd. Ik kan als journalist het bestaan van deze kinderen verifiëren en vervolgens middels niet-suggestieve vragen hun verhaal blootleggen. Maar dergelijke bewijslast wordt niet geleverd. Door ‘iets’ te beweren bestaat ‘iets’ niet. Door het keer op keer te citeren, wordt ‘iets’ dat wetenschappelijk gezien ‘onwaar’ is, niet beetje bij beetje meer ‘waar’. Niet het tegendeel van een bewering moet worden bewezen, een bewering moet worden bewezen. Als in een woestijn een steen ligt die door niemand wordt gespot, dan bestaat de steen wel degelijk, maar niemand weet dat deze bestaat. Indien één persoon of een groep van mensen de steen waarneemt en tegen de massa zegt dat hij de steen heeft gezien, dan zal de steen waarschijnlijk bestaan, maar we weten het niet zeker. Wil je de steen kenbaar maken voor de massa, dan dien je bewijs te leveren. Dit gebeurt niet door LIW. Zolang ‘iets’ wordt beweert zonder bewijsvoering dan is dit ‘iets’ wetenschappelijk gezien onwaar en daarmee kan gesteld worden dat, in de regel van wetenschappelijk onderzoek, LIW kinderarbeid verzint.

Tegengeluid

LIW besmeurt vele Nederlandse en internationale bedrijven. De Italiaanse firma Antolini Luigi is een groothandel is natuursteen. Zij zijn heel duidelijk. Francesco Antolini schrijft in een perscommuniqué het volgende:

‘Our company has always been particularly sensitive to the problem of the “Child Labor” and that’s why we exclusively cooperate with companies that comply with these rules and respect them, moreover, our on-site inspectors assure that they have never verified the presence of “Child Labor” by our suppliers and their quarries. In addition, we want to inform you that, in order to defend our reputation, we have entrusted our lawyers to proceed against those who have published and spread absolutely false and misleading informations about our company. Moreover, we intend to press charges strongly against this defamatory campaign towards our company.’

Kortom, er is geen kinderarbeid.

Voor de pers

Omdat journalistiek een vrij beroep is (en westerse ngo’s zien zichzelf maar al te graag als hun eigen persbureau), is in 1995 tevens de Code voor de Journalistiek opgesteld. In de alinea Waarheidsvinding staat: ‘De journalist controleert de feiten in zijn berichtgeving en maakt die feiten waar mogelijk controleerbaar.’ Een feit controleerbaar maken zie ik een journalist (en al helemaal een westerse ngo) zelden doen, omdat journalisten niet getraind zijn om een hypothese op wetenschappelijke waarheidsvinding te testen. Een journalist neemt statistiek van een westerse ngo of een ngo in het zuiden te snel over als waarheid. Westerse ontwikkelingsorganisaties en journalisten die de Code voor de Journalistiek niet in acht nemen vormen samen de 11^e dwaling die voor veel ruis zorgt ten aanzien van waarheidsvinding.

Knuffelt LIW een onzichtbaar vriendje?

Ten slotte

Het lonkt om over kinderarbeid te schrijven. Het trekt veel aandacht. LIW publiceert op 11 september 2017 zelfs een lijst met 85 mediabronnen waarin hun verhaal terecht is gekomen. Deze onverstoorbare mediadrift is wellicht de 12^e dwaling. Een publicitaire begeerte verblind een objectief en zuiver motief.

In mijn tijd in India werden getallen over bevrijde kinderen verzonnen want India is hét land waar kinderarbeid in scene wordt gezet. Voorzitter Gerard Oonk van LIW weet dat. Net als bij Terre des Hommes vinden dergelijke persberichten gretig aftrek in de media waarin bedrijven onnodig in een kwaad daglicht worden geplaatst. Hopelijk ondernemen zij een keer de juiste stappen tegen deze onprofessionele en onvakkundige onderzoekrapporten. Ik ben bang dat het rapport van LIW niets meer is dan het uitschrijven van een theatervoorstelling. Een gemiste kans. Los van de schade aan de genoemde bedrijven in het rapport, zet LIW daarmee ook de denkideeën van een complete natie op het verkeerde been.

In de kern: The Dark Site of Granite betreft geen wetenschap waarbij waarheidsvinding centraal staat om hypotheses hard te maken en dientengevolge kan dit document de gradatie van een ‘scriptie’ niet ontstijgen. 

Drs. Hans R.J. Sluijter

Klik op foto voor een uitvergroting

REACTIE AAN NL-Aid VAN ÉÉN VAN DE BEDRIJVEN UIT HET RAPPORT VAN ‘THE DARK SITE OF GRANITE':

‘Vandaag kreeg ik weer een kleine update van onze plaatselijke contoleur in India. Hij moet nu per bezoek een rapport aan ons uitbrengen over zijn bevindingen. Hij was in een groeve van zwarte graniet (in het gebied waar LIW haar onderzoek heeft gedaan) en heeft helemaal niks verontrustends kunnen aantreffen. Daar waren alleen maar enorm zware en grote blokken, daar kunnen honderden mensenhanden, laat staan kinderhanden, helemaal niks mee beginnen (zie foto). Het frustrerende van de LIW vind ik dat ze ons niet willen zeggen in welke groeve die kinderarbeid of slechte werkomstandigheden dan wel zijn aangetroffen. We kunnen dus helemaal niks verifiëren maar worden wel (op basis van anonimiteit) keihard veroordeeld ! Dat is echt zwaar frustrerend….’

‘Truth never damages a cause that is just’

Op 24 augustus 2012 ageert Farah Karimi op de website van Oxfam Novib tegen het ontwerpprogramma van de VVD om voor €3 miljard te bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking. Haar reactie heeft ze naar de VVD-fractie gestuurd, het bestuur en alle afdelingen van de VVD in het land. Karimi: ‘De kritiek van de VVD op ontwikkelingssamenwerking is onzin. De aantijgingen stroken niet met de realiteit. Zo zou ontwikkelingssamenwerking geen bijdrage leveren aan de economische, sociale of humanitaire situatie in ontwikkelingslanden. Dit is aantoonbaar onjuist.’[1] Haar motieven zet ze uiteen in het document ‘Niet Doorschuiven maar Aanpakken: VVD-argumentatie over ontwikkelingssamenwerking weerlegd’.

Ik citeer: ‘De veronderstelling dat een groot deel van ontwikkelingshulp terechtkomt bij corrupte regeringen, is onjuist. (…) Ook het argument van hulpverslaving wordt onterecht aangewend: Afrikaanse landen hebben bijvoorbeeld de afgelopen jaren hun belastinginkomsten verdubbeld. (…) Wie zegt dat ontwikkelingshulp geen resultaten heeft bereikt, is slecht geïnformeerd. Bijvoorbeeld, in vergelijking met 1990 is het percentage van mensen dat in ontwikkelingslanden in extreme armoede leeft gehalveerd van 52% naar 22%, ondanks het feit dat de wereldbevolking in die periode snel is gegroeid van 5,264 miljard naar 7 miljard in 2011.’ Ze staaft dit met internationale erkende bronnen, waaronder de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Uit het WRR-rapport ‘Minder pretentie, meer ambitie, ontwikkelingshulp die verschil maakt’ citeert Karimi een zin van pagina 28: ‘De belastingopbrengsten in Afrika zijn de laatste zes jaar in absolute getallen verdubbeld, en in 2008 waren de belastingopbrengsten in Afrika voor het eerst in de geschiedenis hoger dan de omvang van de officiële hulp, een teken dat dit deel van de wereld voorzichtig bezig is om voor zichzelf te kunnen zorgen.’

Indien Karimi gelijk heeft, hoe is dan de verdeling van welvaart? Volgens The Guardian is in 2015 het aantal dollarmiljonairs in Afrika sinds 2000 verdubbeld naar 160.000, goed voor US$ 660 miljard. Het aantal mensen dat in Afrika moet leven van US$ 1,25 of minder per dag is toegenomen van 411,3 miljoen in 2010 naar 415,8 miljoen in 2011. In 2024 wordt een toename van het aantal miljonairs in Afrika verwacht van 45%, zo’n 234.000 mensen.[2] Dit bewijst het tegenovergestelde van wat Karimi beweert, want er gaat meer geld naar de rijken en minder naar de armen. De hulpafhankelijkheid is alleen maar groter geworden. Nog een understatement, deze keer ten aanzien van het aantal mensen dat moet leven van maximaal US$ 1,25 per dag. Karimi kijkt naar de jaartallen van de World Bank die haar het meest begunstigen, namelijk 1981 en 2008. The Guardian (toch een stuk onpartijdiger) vergelijkt de jaren 2010 met 2011 en komt uit op een andere waarheid. Dit bewijst dat je naar je eigen voordeel kunnen ‘shoppen’ in de wirwar van data, rapporten en onderzoeken. Dat doe ik en dat doet Karimi ook. Klaarblijkelijk is er geen neutrale waarheid en dat toont aan dat ontwikkelingssamenwerking niet eenduidig

Nog een bevestiging. 21 maart 2009, The Wall Street Journal. De krant beschrijft met ‘Why Foreign Aid Is Hurting Africa’ de littekens van Afrika. De laatste 60 jaar heeft Afrika US$ 1 biljoen aan hulp ontvangen, terwijl de Per Capita Income lager is dan voor 1970 en meer dan 50%, circa 350 miljoen mensen, leeft van minder dan een US-dollar per dag. Laatstgenoemde statistiek is in twee decennnia verdubbeld. De hulp blijkt tevens niet gratis, want het continent betaalt jaarlijks US$ 20 miljard aan schuldaflossingen. Afrika blijft het meest instabiele continent ter wereld, geteisterd door burgeroorlog en oorlog. Sinds 1996 zijn 11 landen verwikkeld in burgeroorlogen. Volgens het Stockholm International Peace Research Institute had Afrika in de jaren 90 meer oorlogen dan de rest van de wereld bij elkaar. Overigens schrijft de krant dit voornamelijk toe aan ontwikkelingshulp.[3]

Als derde valt op dat het westen vergeleken met Afrika rijker wordt, zodat het verschil groter wordt. Ik vergelijk het GDP per capita tussen 1970 en 2010. De 30 westerse Europese landen scoorden in 1970 GK$ 10.108[4] en in 2010 GK 20.889. Afrika scoorde in 1970 GK$ 1335 en in 2010 GK$ 2034. Het verschil in 1970 betreft GK$ 8773 en in 2010 GK$ 18.855. Een toename van de welvaartsverdeling van 215%.[5] Dit is heel andere

Ik ben toch benieuwd hoe Karimi met dergelijke tegengestelde berichten een waterpas maakt. En wat zegt mijn Karimi-steekproef over beweringen van (inter)nationale politici en andere stafmedewerkers van westerse ngo’s en multilaterale organisaties? Wat zegt dit over de daadwerkelijke status van ontwikkelingssamenwerking? Het ‘shoppen’ in het mondiale statistiekaanbod blijkt niets meer dan subjectieve orderpicking. ‘De waarheid’ is principieel onzeker.

Resumerend

• Er zijn geen eenduidige statistieken over de status van ontwikkelingssamenwerking, waardoor elke denkbare waarheid aan te tonen is met statistieken van erkende internationale instellingen en organen.

Dit artikel is onderdeel van het boek Waarheidsvinding en Ontwikkelingssamenwerking. 

[1] Oxfam Novib, http://www.oxfamnovib.nl/vvd-kritiek-op-hulp-is-onzin.html

[2] Ami Sedghi and Mark Anderson, Africa wealth report 2015: rich get richer even as poverty and inequality deepen, The Guardian, 31 juli 2015.

[3] Dambisa Moyo, Why Foreign Aid Is Hurting Africa, The Wall Street Journal, 21 maart 2009

[4] GK$ betreft de Geary Khamis Dollar. Het is een benchmark van de koopkracht van de Amerikaanse dollar op een bepaald punt in de tijd. 1990 en 2000 worden vaak als ijkpunt genomen.

[5] GDP per capita (1990 Int. GK$). Bron: Maddison Project

[6] The World Bank, State Of The Poor, p. 2, http://www.worldbank.org/content/dam/Worldbank/document/State_of_the_poor_paper_April17.pdf.

[7] Pedro Olinto, Kathleen Beegle, Carlos Sobrado, and Hiroki Uematsu, The State of the Poor: Where Are The Poor, Where Is Extreme Poverty Harder to End, and What Is the Current Profile of the World’s Poor?, The World Bank Economic Premise, October 2013

Geredigeerde publicatie in Ref.Dag.

“Let us save what remains: not by vaults and locks which fence them from the public eye and use in consigning them to the waste of time, but by such a multiplication of copies, as shall place them beyond the reach of accident”
Thomas Jefferson (1743 – 1826), The Letters 1743-1826, aan Ebenezer Hazard Philadelphia, 18 februari 1791

18 januari 1689. Het geboortejaar van Charles de Secondat, baron de La Brède et de Montesquieu, in de volksmond gelimiteerd tot Charles de Montesquieu.

In 1748 publiceert hij zijn levenswerk De l’esprit des lois (Over de geest van de wetten), de kiem van onze moderne rechtsstaat. Montesquieu is slechts een van de verlichte vrijdenkers die beschavingen die geordend zijn op religie, filosofie en zelfs Romeinse ethiek, kon herroepen. Montesquieu vond dit ignorante beschavingen. Verlichte denkers geven kritische rede prioriteit boven moraal. De autonomie van het individu heeft prioriteit boven religie als massabeheersing. Vrijdenken komt voort uit de drang om te willen weten zonder geketend te zijn door politieke of religieuze correctheid, gezag of sociale druk. Derhalve prevaleert de vrijheid van meningsuiting boven religieuze vrijheid. In een hall of fame zou Montesquieu’s portret hangen naast verlichters zoals John Locke, Jean-Jacques Rousseau, Baruch Spinoza, Voltaire, Adam Smith, Johannes Calvijn, René Descartes, Immanuel Kant, Charles Darwin en Sir Isaac Newton.

Montesquieu waarschuwt voor despotische regimes waarbij een vorst, die boven de wet staat, kan regeren als een tiran. Hij keert zich definitief tegen de Romeinse wettekst ‘princeps legibus solutus’, analoog aan ‘l’état, c’est moi’, die dicteert dat een vorst boven de wet staat. Zelfs een vorst dient ondergeschikt aan de wet te zijn en deze te belijden.

Als oplossing bedacht Montesquieu een machtsevenwicht. Een maatschappelijk middenveld, ook wel de bemiddelende krachten, moest de burgers behoeden voor ontaarde vorsten en hun schrikbewind. Deze bemiddelende krachten kennen wij als de juridische structuur trias politica, de spreiding der machten in de wetgevende, uitvoerende en rechtsprekende macht.

1789. Precies honderd jaar na Montesquieu’s geboorte doet de Franse Revolutie haar intrede, waarbij ideeën van absolutisme, aristocratie, monarchie en theocratie worden geketend door constitutionele en ideologische hervormingen. Montesquieu’s overtuiging vindt gretig aftrek, niet alleen in Frankrijk maar over het hele continent, mede doordat deze gratis mee kan liften aan de zijde van Napoleon Bonaparte. Zijn Burgerlijk Wetboek de Code civil uit 1804 (beter bekend als Code Napoléon) wordt geëxporteerd naar veroverde gebieden. De Code Napoléon betreft een privaatrechtelijk wetboek.

Publiekrecht betreft de relatie tussen natuurlijke en rechtspersonen en de overheid (als zodanig). Dit zijn de zogenaamde verticale relaties. Burgers kunnen overheidsorganen met een archiefplicht om inzage van stukken vragen op basis van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) met als toezichthouder de Wet Nationale ombudsman (WNo).

Privaatrecht betreft de relatie tussen natuurlijke en rechtspersonen onderling. Dit betreffen de zogenaamde horizontale relaties.

Rechtspersonen zoals goededoelenstichtingen mogen als rechtssubject deelnemen aan het rechtsverkeer, maar zij mogen geen rechten uitoefenen die behoren tot het publiekrecht omdat zij geen overheidsorganen zijn. Om deze reden zijn de Wob, de WNo en de Archiefwet niet rechtsgeldig binnen het privaatrecht. We ontwarren hier een eerste conflictueuze patstelling die vanuit haar fundament verkeerd is gerijpt. Om dit te verklaren dwaal ik met u af in de

In landen met een ‘civil law’-traditie – dit zijn Nederland en alle andere landen in West-Europa, met uitzondering van Engeland, Ierland en Scandinavië – komt deze voort uit particulier initiatief. In de laat-Romeinse tijd en in de middeleeuwen richtten vooral burgers en kerken scholen, ziekenhuizen en weeshuizen op. In die tijd was de overheid minder aanwezig dan nu. Ook bestond toentertijd geen publiekrecht, althans niet zoals we dat nu kennen. Voor de door particulieren gestichte inrichtingen golden dan ook nauwelijks regels. Toen Duitse juristen de stichting (als rechtspersoon) in de negentiende eeuw verder ontwikkelden, lag het dus voor de hand haar onder te brengen in het privaatrecht. Ook toen ging het vooral om particuliere initiatieven en ook toen was het publiekrecht, waaronder de Archiefwet en de Wob, nog niet tot ontwikkeling gekomen. Tot 1976 moest men een stichting registreren bij het ministerie van Justitie, erna bij de Kamer van Koophandel.

Kortom: dat de stichting privaatrechtelijk is, komt historisch gezien voort uit het idee dat de stichting bedoeld is voor particuliere initiatieven. Regels die voor de overheid gelden (het publiekrecht), gelden daarom niet voor stichtingen. Van oudsher stonden maatschappelijke organisaties (vooral kerkelijke instellingen) bovendien afkerig tegenover overheidstoezicht op stichtingen, vanuit het idee dat de overheid zich terughoudend moest opstellen in het maatschappelijke en religieuze leven.

De situatie anno nu. Een tweede conflictueuze patstelling laat zich zien.

Kenmerkend voor de hedendaagse stichtingen is het ledenverbod. Hierdoor kan het bestuursbeleid niet beïnvloed worden door een ander onafhankelijk orgaan, zoals een ledenvergadering binnen een vereniging het beleid kan beïnvloeden. Het ledenverbod tekent in mijn ogen het autocratisch karakter van een maatschappelijk stichting.

Met het oog op rechtszekerheid is het van belang deze spanning te elimineren, met dien verstande dat een oplossing als interne toezichthouders met sanctioneringsmogelijkheden de essentie van het autocratische karakter niet aanpakt.

Een betere oplossing is om het ledenverbod van goededoelenstichtingen op te heffen.[2]

Om een derde conflictueuze patstelling in te leiden anatomiseer ik de Archiefwet voor u. De Archiefwet regelt het beheer van en de toegang tot overheidsinformatie en in principe de wijze waarop overheidsinstanties met hun archief dienen om te gaan. De archiefbescheiden die in een archiefbewaarplaats berusten, zijn openbaar. Eenieder is bevoegd om archiefbescheiden kosteloos te raadplegen en om kopieën van afbeeldingen, afschriften, uittreksels te maken. Er zijn juridische redenen om de openbaarheid te beperken, zoals privacy, staatsveiligheid of de staat van de stukken.

Een stichting is administratieplichtig op grond van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr). Deze plicht geldt ongeacht de vraag of er sprake is van belastingplicht ten aanzien van de omzet of vennootschapsbelasting (of van bijvoorbeeld de anbi-status). Als stichting ben je dus gehouden om een goede administratie bij te houden en te bewaren. Er dient inzicht te zijn in de rechten en verplichtingen van de stichting. Er geldt ook een bewaarplicht van zeven jaar (van bankafschriften tot inkoopfacturen).

Een vereniging of stichting met een onderneming die in twee opeenvolgende boekjaren minimaal € 4,4 miljoen per jaar omzet, moet haar jaarstukken deponeren bij de Kamer van Koophandel.

Algemeen nut beogende instellingen (anbi’s) moeten sinds 1 januari 2014 bepaalde gegevens op een internetsite publiceren. De Archiefwet schrijft niet voor wat goede doelen wel of niet moeten archiveren. Pas zodra stichtingen hun (oude) archief overdragen aan een openbare archiefbewaarplaats, wordt de Archiefwet daarop van toepassing.

Het kan zijn dat sommige organisaties vanuit de overheid worden gesubsidieerd en onder sterke overheidsinvloed staan, zodat de Archiefwet toch van toepassing is. De meeste goededoelenstichtingen zullen niet hieronder vallen, maar de mogelijkheid bestaat wel degelijk. Indien iemand hierover procedeert, prikt de rechter als het ware door de rechtsvorm heen, zodat een stichting plotseling onder het bestuursrecht valt. En laat het bestuursrecht nu net een van de rechtsgebieden tussen burger en overheid betreffen, zodat het publiekrecht van kracht wordt. Een goededoelenstichting zou dan alsnog onder de Wob, de WNo en de Archiefwet vallen.[3]

Deze situatie komt overeen met de status van b-organen zoals bedoeld in de Algemene wet bestuursrecht.[4] Dergelijke organisaties worden genoemd in het zbo-register. Een zelfstandig bestuursorgaan (zbo) is een bestuursorgaan op het niveau van de centrale overheid dat niet hiërarchisch ondergeschikt is aan een minister. Denk daarbij bijvoorbeeld aan schoolbesturen voor bijzonder onderwijs, de Stichting Bloembollenkeuringsdienst, Erkenninghouders Algemene Periodieke Keuring (APK) en de Stichting Leger des Heils. De Erfgoedinspectie doet onderzoek bij stichtingen met een openbaargezagtaak. Er worden in het zbo-register geen goede doelen genoemd die bekend zijn binnen ontwikkelingssamenwerking.

Waar gaat het dan mis? Om tot bestuursorgaan te worden aangemerkt moet een goededoelenstichting aan drie toetsstenen voldoen:

1. Het gaat om subsidie, uitkeringen of andere op geld waardeerbare rechten, en de rechtspersoon fungeert als een soort doorgeefluik tussen overheid en burger.
2. De overheid verschaft het geld waarmee de rechtspersoon de op geld waardeerbare rechten in overwegende mate, in beginsel voor ten minste twee derden.
3. De overheid bepaalt de criteria volgens welke de subsidies of uitkeringen worden verdeeld in beslissende mate.

Op het laatste punt gaat het mis. Goededoelenstichtingen stellen de toekenningscriteria vast. Dus niet wie betaalt, maar wie bepaalt geeft in dit geval de juridische doorslag.

Waar het op neerkomt is dat, hoe je het ook bekijkt, goededoelenstichtingen de vrije hand hebben ten aanzien van wat ze vastleggen en hoe of wat ze bewaren. Een gemiste kans.

Hoe is dit in het buitenland geregeld? Net als de Wob geeft de freedom of information act burgers het recht om binnen publiekrecht de overheid ter verantwoording te roepen. Maar vallen goededoelenstichtingen in het buitenland, net als in Nederland, binnen het privaatrecht? Bij organisaties in 9 onderzochte landen[5], landen die bekendstaan als grote geldgevende actoren binnen het internationale ontwikkelingsveld, moesten de autoriteiten bevestigen dat dit het geval is. In 2013 bedraagt de officiële ontwikkelingshulp van deze landen tezamen € 91 miljard.[6]

We ontsluieren hier een vierde conflictueuze patstelling. In tien landen (inclusief Nederland) zijn de afzonderlijke Wob’s, WNo’s en Archiefwetten niet rechtsgeldig binnen het privaatrecht. Daarmee heeft de archivering door goededoelenstichtingen zich wereldwijd tot een ‘statenloos’ begrip verworven en dientengevolge mogen goededoelenstichtingen maar wat doen. Burgers hebben geen handvatten om deze statenloosheid aan te pakken en als gevolg daarvan zijn in de praktijk nauwelijks voorbeelden te vinden van bestuurders die aansprakelijk worden gesteld.

Per 1 december 2015 stonden er 210.117 stichtingen ingeschreven in het Handelsregister, per 80 inwoners is er één stichting. De Kamer van Koophandel kan niet aangeven hoeveel van deze stichtingen fondsenwervende stichtingen zijn. Dit blijkt ook in andere landen lastig vast te stellen.

In Duitsland is een stichting geen legale definitie. Ze spreken van een ‘rechtsfähige Stiftung des bürgerlichen Rechts’, waarvan er op 31 december 2015 20.784 geregistreerd staan. ‘These are the only foundations that need to be approved officially by the foundation regulatory authorities. Besides, there are other types of foundations of which the existing number in Germany is not exactly known. For example, there are trust foundations (Treuhandstiftungen) which are not legal entities. We estimate that at least 20.000 of them exist in Germany. Another large group are the church foundations (Kirchenstiftungen) with an estimated number of approximately 20.000. Other forms are foundations with limited liability (Stiftung GmbHs), foundation associations (Stiftungsvereine) or foundation corporations (Stiftungs-Aktiengesellschaften). Public foundations are established by a state-supported foundation deed – often by the passing of a law – and follow objectives of particular public interest. Of these latter forms we cannot give you any estimations.’[7] De term ‘Entwicklungsorganisationen’ kan dus meerdere juridische vormen hebben. Ieder land heeft zijn juridische complexiteit.

De Belgische Kamer van Koophandel kan helemaal geen data leveren. Bij de Britse Charity Commission staan 165.188 stichtingen ingeschreven. Dat is een stuk minder dan in Nederland. Volgens The Guardian komen daar jaarlijks 5000 nieuwe bij.[8] The Chronicle of Philanthrophy publiceert over het jaar 2009 een getal van 1,2 miljoen goededoelenstichtingen in de USA[9], terwijl in 2015 de National Center for Charity Statistics (NCCS) op hetzelfde continent 1.548.644 non-profitorganisaties telt met een omzet van US$ 1,74 biljoen.[10]

De ultieme kans die voorhanden ligt is om in ieder geval in Nederland te beginnen om goededoelenstichtingen onder publiekrecht te laten vallen, waardoor de Wob, de WNo en de Archiefwet als zelfreinigende systemen van toepassing worden. Is dat mogelijk? Hier zal ik later een antwoord op geven.

Eerst terug naar 1748. De kraamkamer van het moderne publiek- en het privaatrecht.

Montesquieu schrijft in De l’esprit des lois: ‘Il y a cette différence entre la nature du gouvernement et son principe, que sa nature est ce qui le fait être tel; et son principe, ce qui le fait agir. L’une est sa structure particulière, et l’autre les passions humaines qui le font mouvoir.’[11]

Vrij vertaald: ‘Er is een verschil tussen de aard van de overheid en haar principes: de aard is dat wat een regering maakt tot wat zij is, het principe zorgt voor haar handelen. Het ene is haar bijzondere structuur, de andere zijn de menselijke hartstochten die haar in beweging brengen.’

Montesquieu ontwikkelde zijn trias politica als medicijn tegen despotische regimes, maar het groeiproces van (goededoelen)stichtingen heeft geleid tot despotische patstellingen.

Resumerend

• de juridische structuur van goededoelenstichtingen zorgt er voor dat ze geen informatieplicht en geen archiefplicht hebben

Dit artikel is onderdeel van het boek Waarheidsvinding en Ontwikkelingssamenwerking. 

[1] C.R.M. Versteegh, De Goede Doelenstichting. Naar een systeem van overheidstoezicht?

[2] Bastiaan Kemp en Kid Schwarz, Het ledenverbod, de governance van stichtingen en het wetsvoorstel ´Herzieningswet toegelaten instellingen volkshuisvesting’.

[3] Ibid, lid 3.1.

[4] Raad Van State, Uitspraak 201304908/3/A2 en 201307828/2/A2, lid 1.4.

[5] Australië (Youth Law Centre ACT), Canada (Justice Laws Website), Duitsland (Bundesministerium des Justiz und für Verbraucherschutz), Oostenrijk (Büro Landesvolksanwalt), Spanje (Chamber of Commerce, ICC Spain), Zweden (Regeringskansliet), UK (House of Commons Information Office), USA (U.S. Department of State), Zwitserland (Bundesamt für Justiz BJ).

[6] Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), ODA 2013 Tables and Charts, Net Official Development Assistance from DAC and other donors in 2013.

[7] Stiftungen.org.

[8] The Guardian, Too many cooks, 8 november 2000.

[9] Grant Williams, Number of Charities and Foundations Passes 1.2 Million, Chronicles of Philanthrophy, 15 maart 2010.

[10] NCCS, Quick Facts About Nonprofits, http://www.nccs.urban.org/statistics/quickfacts.cfm.

[11] Montesquieu, L’Esprit Des Lois, p. 37

NL-Aid provides evidence of Hitler’s suicide, confirming the reasoning of Trevor-Roper (British Intelligence and historian), dentist Blaschke, witness and editor Bezymenski and pathologist Sognnaes.

In 2009, Hitler’s so-called skull was examined by the University of Connecticut and DNA analysis and bone’s identity proved it belonged to a woman, aged 20 to 40. The main question is: was Hitler’s suicide a cover-up or are the researchers deceived as dabblers by a false skull? NL-Aid examined previous evidence from National Archives and Universities all over the world, in particular dental records. As a backup, the collected documents have been examined and analysed by a Dutch dentist (who likes to stay anonymous). I will present all the details of this historical dental and pathological evidence which, for the first time in history, are published all together. These are rare documents from world’s darkest crypts. Hopefully, this will end all hoaxes and conspiracy theories.

Bellantoni and Strausbaugh

Nicholas Bellantoni and Linda Strausbaugh, dealing with DNA analyses of Hitler’s skull as seen in History Channel’s documentary Hitler’s Escape, concluded that Hitler’s suicide had some loose ends. According to The Guardian ‘the world is still in the dark about what really happened in Hitler’s bunker on 30 April 1945’. There is no correlation between DNA results and Hitler’s escape. The remains of Hitler have been a tug-of-war by the Russians, perhaps causing historical disorder about his whereabouts. So, I asked Bellantoni and Strausbaugh if they could have been deceived with the wrong skull.

BELLANTONI: “As Dr. Strausbaugh has stated, we are in agreement that Hitler died in the bunker. The cranial vault fragment in question was recovered a full year (May 1946) after the initial discoveries of the bodies (May 1945). As we say in archaeology, “context” is everything. The context had been destroyed in waiting over a year to return to Berlin. The mandible that was sent to Moscow in 1945 is, I believe, that of Hitler. The cranial vault is someone else.”

This is reassuring, but this is not expressed in the content or title of Hitler’s Escape. The documentary ends with:

BELLANTONI: “We’re going to change everybody’s perception, of not only his remains but what maybe happened to Eva, Hitler and others in that bunker. If this is not Hitler, who is it and as a result of that we’ve got a lot more homework to do.”

The fact remains that History Channel made a documentary with a “worthless” piece of skull, resulting in an unnecessary documentary with an embroiled effect.  Let me show the hard evidence proving Hitler’s suicide once and for all.

Preamble

Several researchers contributed to the evidence of Hitler’s suicide. They are chronologically discussed. For convenience, I refer to the time-table at the bottom of the article.

Bezymenski

Bezymenskiĭ

Lev Bezymenski’s (or Bezymenskiĭ’s) description of Hitler’s autopsy by the Soviets and Hitler’s remains are published in Der Tod des Adolf Hitler (The death of Adolf Hitler; unknown documents from Soviet archives) (download Here, 62 Mb).

The book is a witness report and therefore worth reading in its entirety. Bezymenski also describes the last days in the bunker, as shown in the movie Der Untergang. Of course, the Soviet perspective is highlighted. The book opens with several witness reports, for example by Harry Mengeshausen at 13^th May 1945 (one of Hitler’s bodyguards). The entire procedure (the carrying out of Hitler’s and Braun’s corpses, their cremation and the burial) was observed from a distance of 600 meters on April 30. He also attested that, on April 29, Hitler’s dog also was buried in the crater. On investigating the places, Mengeshausen had indicated, his deposition was found to be correct. There is also a passage about how Hitler’s corpse is found by Ivan Churakov in the presence of Bezymenski. Besides similar witness reports, the book includes several detailed anatomical/pathological determinations, autopsy reports and an extensive cause of death. I’ll limit myself to quoting some significant dental observations.

i. Striking passages (page 44-57)

‘The text of the final and most important autopsy report (documents Nos. 12 and 13) are reproduced verbatim, in the following, either in their entirety or in somewhat abbreviated form.’

(The dental codes are Palmer Notations)

‘In the upper jaw there are nine teeth connected by a bridge of yellow metal (gold). The bridge is anchored by pins on the second left and the second right incisor. This bridge consists of 4 upper incisors (A), 2 canine teeth (B), the first left bicuspid (C), and the first and second right bicuspids (D), as indicated in the sketch. The first left incisor (E) consists of a white platelet, with cracks and a black spot in the porcelain (enamel) at the bottom. This platelet is inset into the visible side of the metal (gold) tooth. The second incisor, the canine tooth, and the left bicuspid, as well as the first and second incisors and the first bicuspid on the right, are the usual porcelain (enamel) dental plates, their posterior parts fastened to the bridge. The right canine tooth is fully capped by yellow metal (gold). The maxillary bridge is vertically sawed off behind the second left bicuspid (F). The lower jawbone lies loose in the singed oral cavity. The alveolar processes are broken in the back and have ragged edges. The front surface and the lower edge of the mandibula are scorched. On the front surface the charred prongs of dental roots are recognizable. The lower jaw consists of fifteen teeth, ten of which are artificial. The incisors (G) and the first right bicuspid (H) are natural, exhibiting considerable wear on the masticating surface and considerably exposed necks. The dental enamel has a bluish shimmer and a dirty yellow coloration around the necks. The teeth to the left (I) are artificial, of yellow metal (gold), and consists of a bridge of gold crowns. The bridge is fastened to the third, the fifth (in the bridge, the sixth tooth), and the eight tooth (in the bridge, the ninth tooth). The second bicuspid to the right (J) is topped by a crown of yellow metal (gold) which is linked to the right canine tooth by an arching plate. Part of the masticating surface and the posterior surface of the right canine tooth is capped by a yellow metal (gold) plate as part of the bridge. The first right molar is artificial, white, and secured by a gold clip connected with the bridge of the second bicuspid and the right incisor.’

‘According to the record of the interrogation of Frau Käthe Heusermann it may be presumed that the teeth as well as the bridge described in the document are those of Chancellor Hitler.’ (see photo of Heusermann’s sketch).

Sketch of Hitler’s teeth, drawn by Frau Dr. Heusermann on May 11, 1945

‘Frau Heusermann and Echtmann (dental technician, NL-Aid) were interrogated by me separately. I was assisted by Major Bystrov. In answer to my question Käthe Heusermann and Fritz Echtmann described Hitler’s teeth from memory in minute detail. Their information about bridges, crowns, and fillings corresponded precisely with the entries in the medical history and with the X-ray pictures that we had found. Next we asked them to identify the jawbones which had been taken from the male corpse. Frau Heusermann and Echtmann recognized them unequivocally as those of Adolf Hitler.’

‘Crucial part of the interrogation of Frau Heusermann on May 10:

• Question: Can you establish from the dental bridges that they belong to Hitler?
• Answer: Yes, there is no doubt of it.
• Question: We have shown you the dental bridge of an upper jaw and a lower jaw with teeth. Do you know to whom these teeth belong?
• Answer: The teeth shown to me belong to the German Chancellor Adolf Hitler. The upper jaw on the left, behind the fourth tooth, exhibits a distinct trace which occurred when the gold bridge was sawed by the dental drill, at the time of the extraction of the sixth tooth. This extraction was performed by Professor Blaschke with my assistance in the Autumn…
  All further evidence that these bridges are Adolf Hitler’s tallies with those named by me before from memory, with the exception on the fourth lower right tooth, which I believed to be an artificial porcelain tooth. But the teeth you have shown me prove that this tooth is a natural one.
• Question: Can you affirm that the teeth shown to you are Adolf Hitler’s teeth?
• Answer: Yes, I affirm that the teeth shown to me are Adolf Hitler’s teeth.’

‘The dental technician Fritz Echtmann confirmed Frau Heusermann’s statement on May 11.’

‘I even started to argue with her, because I had overlooked one detail when examining the teeth and had miscounted the steel pins. She turned out to be right.’

‘Frau Heusermann repeated everything again in detail and declared categorically that the prosthesis I had shown her was in fact Hitler’s dental prosthesis. The picture was clear beyond doubt, for Frau Heusermann as well as for me as forensic expert.’

ii. Striking passage

The following passage does not support my reasoning, but it is too specific to skip: ‘The left testicle could not be found either in the scrotum or on the spermatic cord inside the inguinal canal, nor in the small pelvis.’

Dr. Hugo Blaschke

Blaschke

Hugo Johannes Blaschke (1881-1959), Adolf Hitler’s personal dentist from 1933 to April 1945. Blaschke’s Final Interrogation Report (download full interrogation with more sketches HERE) describes the characteristics of Hitler’s teeth (and of Eva Braun and Martin Bormann). This interrogation document has never been published ever before. Here are some examples of Hitler’s set of teeth.

‘This is a view of the Upper Jaw, seen frontally, as it would appear if all artificial elements except fillings were removed.’

‘Lower Jaw, seen frontally.’

‘Lower Jaw, seen from the back.’

‘Lower Jaw, seen from above.’

‘This is a view of the Lower Jaw, seen frontally, as it would appear if all artificial elements except fillings were removed.’

The interrogators conclude: ‘Blaschke had furnished a rather hasty and incomplete description of Hitler’s teeth. (…) The description on which the present report is based is the only one he made with the aid of the X-ray photo’s. (…) It can, therefore, be considered authentic and accurate.’

The document also show drawings of dental records of Eva Braun and Martin Bormann. I invite you to study the entire historical and rare document.

Hugh Trevor-Roper

Trevor-Roper

British intelligence officer and Oxford professor Dr. H.R. Trevor-Roper published his book The Last Days of Hitler in 1947. Only the last chapter deals with Hitler’s death and because the book is still sold on a commercial basis (ISBN 0 330 49060 5), this is the only document I haven’t scanned. I will quote some passages instead.

Trevor-Roper wrote a qualitative study by interviewing the last survivor’s of the Führerbunker. He was ordered by the British intelligence to investigate the circumstances of Adolf Hitler’s death in November 1945. He wrote a chronological story, a piece of detective work, rather than writing out the interviews. Unfortunately, this is less scientific but Trevor-Roper gives a good picture of the final days in the Führerbunker. One fine example is a segment about the motives of Hitler’s suicide: ‘Captured by partisans during the general uprising of northern Italy, Mussolini and his mistress Clara Petacci had been executed, and their bodies suspended by the feet in the market place of Milan to be beaten and pelted by the vindictive crowd. If the full details were ever known to them, Hitler and Eva Braun could only have repeated the orders they had already given: their bodies were to be destroyed ‘so that nothing remains’; ‘I will not fall into the hands of an enemy who requires a new spectacle to divert his hysterical masses’. (…) Hitler went into a frenzy, shouting: “This will never happen to me!” ’

Hitler’s personal servant Heinz Linge tried to minimize witnesses of the final scène by ordering most people to leave the Chancellery. From the book, I abstracted the following people who witnessed Hitler’s death firsthand:

1. Joseph Goebbels; Reich Minister of Propaganda; died on 1 May 1945.
2. Martin Bormann; head of the Party Chancellery and private secretary to Hitler; died on 2 May 1945.
3. Arthur Axmann; head of the Hitler Youth; died on 24 October 1996.
4. Heinz Linge; SS Officer, valet for Hitler; died on 9 March 1980.
5. Otto Guensche; Sturmbannführer (major) in the Waffen-SS and a member of 1st SS Division Leibstandarte SS Adolf Hitler before he became Hitler’s personal adjutant; died on 2 October 2003; Bezymenski and Trevor-Roper both write about Guensche the fact that Guensche put the corpses on fire (respectively page 50-51 and 180 of their own book).
6. Wilhelm Burgdorf; German general; died on 2 May 1945.
7. Erich Kempka; SS-Obersturmbannführer and Hitler’s chauffeur; died on 24 January 1975.

About the cremation of Hitler and Braun: three unauthorized police guards witnessed from which it was intended to exclude them: Erich Mansfeld, Hermann Karnau, Hans Hofbeck. I could not find any details about them. Their stories are briefly described. Bezymenski also wrote about casual bystander Mengeshausen.

It is not clear which of these aforementioned Nazis (only those in bold formatting, because the other ones died in 1945, Mengeshausen was a Soviet witness) have been interviewed by Trevor-Roper. A missed opportunity, though I could trace an indication that he mainly interviewed Erich Kempka.

Trevor-Roper organizes the final developments of Hitler’s last henchmen. There is even a list of people who attended the event in the Bunker (22 April to 1 May); what their duties were and when they left. The book has no pathological evidence and consequently does not support the dental records. But in the context of our quest, only the following passages give details about Hitler’s suicide.

Striking passages (chapter seven)

‘A single shot was heard. After an interval they entered the suite. Hitler was lying on the sofa, which was soaked with blood. He had shot himself through the mounth. Eva Braun was also on the sofa, als dead. A revolver was by her side, but she had not used it; she had swallowed poison. The time was half past three.’

‘Outside, in the bunker, another ceremony was being prepared: the Viking funeral.’

Karnau watched the burning corpses for a moment. They are easily recognizable, though Hitler’s head was smashed. (…) Karnau: “It is sad that none of the officers seems to worry about the Fuehrer’s body. I am proud that I alone know where he is.”

‘These bones have never been found.’ (In 1947 Trevor-Ropes had no knowledge of Bezymenski’s report, NL-Aid).

Reidar Fauske Sognnaes

Sognnaes

Reidar Fauske Sognnaes (1911-1984), Dean of the Harvard School of Dental Medicine Boston. Sognnaes was a forensic scientist and credited because he disproved the theory that President George Washington had wooden teeth. Sognnaes published two research reports about Hitler’s remains through examinating classified files from USA and Russia.

1. The odontological identification of Adolf Hitler. Definitive documentation by x-rays, interrogations and autopsy findings (1973). (download HERE)
2. Dental evidence in the postmortem identification of Adolf Hitler, Eva Braun, and Martin Bormann (1976). (download HERE)

Sognnaes did a literary detective with the existing files of Bezymenski and Blaschke in 1977. Sognnaes classifies and organizes these facts in a clear manner. The Russians destroyed Hitler’s body in 1970.

ad 1. Striking passages

‘X-rays of Hitler were taken during late 1944 and uncovered in early 1972.’

‘In 1968 the Russian writer Lev Bezymenski published in West Germany a book entitled Der Tod des Adolf Hitler (The Death of Adolf Hitler). Bezumenski’s book carried the subtitle Unknown documents from Soviet archives. Thus, twenty-three years after the event, Soviet sources finally permitted disclosure of details of the autopsy with various dental and medical data on the death of Adolf Hitler as well as Eva Braun, Goebbels and his family.’ (details are outlined in attached document)

‘Heuserman, the chair-side dental assistance of Hitler’s dentist, Blaschke was interrogated in a talk with the Soviet Chief Expert of Forensic Medicine, Lieutenant Colonel Shkaravski on May 11 1945, in the Office of CAFS No. 496. Frau Heuserman described the state of Hitler’s teeth in every detail.’

‘One of the most important exhibits recovered from Soviet Archives concerns the objective photographic evidence illustrating the remains of the dentition of the corpse described in autopsy document Bo. 12. Included were photographs of a fixed dental prosthesis, namely, a 9-unit bridge, and the charred fragment of a mandible, the latter with several intact anterior teeth and two bridges, one on the right and one on the left side.’

Photo: Nine-unit maxillary bridge reproduced from Soviet autopsy report by Bezymenski. (More photographs and pathologist’s sketches in attached document, page 49, 51.)

‘The Final Interrogation Report of Blaschke: As a preamble to the interrogation report regarding Hitler’s dentistry, there is said to be three reasons for the report, namely, to provide (a) data useful in the identification of Hitler or his remains, (b) information to expose what might be future fraud, and (c) research material for the historian, the doctor and the scientist.’

‘The five X-ray plates attached are copies of originals found among Dr. Morell’s records. They have been positively identified by him as well as by Dr. Giesing as X-ray taken from Hitler. (…) This was during the period when Dr. Giesing was treating Hitler for ear injuring suffered at the time of the assassination attempt on 20 Jul 44.’ (All five X-ray plates are shown in the attached document with explanations and conclusions (page 60-63))

‘In comparing the five X-ray plates located in the U.S. National Archives, several principal observations emerge, which are considered of major significance in correlating subjective and objective evidence regarding the odontological identification of Hitler. Firstly, it became clear that Hitler had only four remaining teeth which were not involved in either bridging a gap or supporting a bridge between adjacent teeth. (…) Secondly, the X-rays indicate that the maxillary right central incisor and left lateral incisor, while completely opaque to the X-ray beam, do show short metallic posts for insertion into the root canals. (…) Thirdly, the X-rays show a very peculiar and very unusual dental bridge construction on the right lingual aspect of the mandible. (…) Fourthly, the X-rays show that the left maxillary incisor has the very characteristic feature of a partially opaque or metallic crown, typical of the now outmoded, but in times past, not infrequently uses, window-crown.’

‘After careful study of the various types of descriptive, diagrammatic and photographic evidence had been prepared with a view to summarizing what, in our judgment, represented the dental status of Adolf Hitler.’

‘From the overall comparison of the odontological evidence (Tables 1A and B, page 67-68) we conclude that the individual identified by means of the 1945 Hitler files located in the U.S. National Archives in 1972, is the same person as that whose 1945 autopsy report was published in 1968 on the basis of the previously unknown documents from Soviet Archives of 1945.’

ad 2. Striking passages

This document is an extensive repetition of document i, with the same evidence and conclusions. On page 199-200 Sognnaes writes: ‘Reappraisal of all documentary data – discounting legends, myths and speculations – now provides definite odontologic proof that Hitler did indeed die during the Berlin collapse of the Nazi dictatorship in 1945, and that the Russians did in fact recover and autopsy the body of the real Hitler.’

Independent comparison by a Dutch dentist

The documents of Bezymenski, Blaschke and Sognnaes are brought to the attention of an independent Dutch dentist with modern knowledge and technical insight of the world today (2012). The dentist writes:

“Hitler was a slob. He brushed his teeth insufficiently, causing bad teeth and bad breath. He had periodontal gum disease and as a result, he had many typical reconstructions.

Some things in Bezymenski’s research (and therefore also in Sognnaes’s work) are wrong and these arise from sloppy work. This can be explained by the fact that during the actual autopsy no dentist was present. We also have to put the whole story in a post war context: total social disorder and consequently hasty work of destroyed remains. Dentist Blaschke drew the teeth by heart in 1946. However, there are plenty of features from both documents which have a strong match.

Unusual is the metal arch in the right lower jaw (mentioned in Blaschke’s and Bezymenski’s/Sognnaes’ articles). Another parallel is the ‘cut’ surface in the left maxillary, indicating the cutting of a bridge portion (the element is then removed). A considerable bridge construction in the maxilla used to be normal, in particular with gold. Left below, there is a long bridge with three pillars, the middle pillar migrated backwards. There are some inconsistencies on this last fact.

The key features are:

• mandible: deviant feature of the metal arch bridge and the large bridge left below;
• upper jaw: main distinct feature of the cut bridge left. This is more common, but in combination with the (types of) crowns, this is really typical.

As a whole, it is plausible to assume that Blaschke and Bezymenski are talking about the same remains. Sognnaes confirms these findings. About Heusermann’s sketch: the amount of elements which are complemented by crown/bridge, are correct. ”

Findings and conclusions

I conclude that, despite hoaxes and conspiracy theories, Hitler indeed committed suicide. This was also reported by German witnesses. However, the last of Hitler’s henchmen were the most fanatic Nazis. Not a reliable source. Hitler’s skull does or did exist, but the Russian Archives simply gave the researches of the University of Connecticuta a different one. The Seduction was born. Formal errors sometimes lead to cardinal differences in outcomes. This is the power of The Seduction.

One fact is still unclear to me: where in Russia are the remains of Hitler? The official story goes that everything was burned. If this is true, the Russians destroyed the body without any explanation. This was not just a crime investigation, it was in fact the most important historical crime evidence of the last 2000 years. The study of Sognnaes is somewhat messy and the Russians should have known that some of the crucial components would become important. What for? In 1944, the purpose of DNA was discovered by Oswald Avery. He describes personal characteristics by storing information in cells. Yet 100 years earlier, DNA was discovered by Friedrich Meis Cher, a Swiss chemist. He labelled phosphorus-rich compound in cells (later called deoxyribonucleic acid, DNA). At that time, it was not known what it did. In 1953, the so-called spiral staircase was described by Watson and Crick. Sognnaes did his research in 1977. By that time, scientists could read DNA. The question remains: why did the Russians not preserve any of the crucial evidence from crime scene number 1 of the last two thousand years?

I could find one missing link. Sognnaes claims ‘Then, in 1972, archives in Washington released five X-rays of Hitler’s head, taken on July 20, 1944.’ But Bezymenski writes in 1968 about the morning on May 9 1945: ‘Wasting no time in the clinic, we drove to the Chancellery, taking Käthe Heusermann along. Here we went down to the basement, found Professor Blaschke’s dental office, and with Käthe Heusermann’s assistance soon discovered X-ray photographs of the Führer’s teeth and a few gold crowns that had been prepared, but time to put them to use run out on dentist and patient (page 54)’. They contradict each other.

I d e n t i f i c a t i o n   t i m e   t a b l e

(*) documents presented by NL-Aid

• 30 April 1945: Hitler committed suicide
• 4 May 1945: (official 5 May 1945) the Soviet Army discovered the bodies of Hitler and Braun.
• 8 May 1945: Chief Forensic Pathologist Dr Faust Sherovsky and Russian Anatomical Pathologist Major Anna Marantz, performed an autopsy on Hitler’s body. The outcome has been published by Bezymenski in 1968. (*)
• 10 May 1945: Blaschke’s assistant, Kaethe Heusemann, and his dental technician, Fritz Echtmann are captured by the Soviets. Heusemann affirmed that the teeth were Hitler’s. (*)
• July 1945: Blaschke turned up in an American camp.
• 5 February 1946: During an interrogation Blaschke drew Hitler’s dental records from memory. (*)
• February 21, 1946: the Soviet Red Army buried the bodies of Hitler, Eva Braun and the Goebbels family in a unpaved area at 30-32 Klausenerstrasse, Magdeburg.
• 1947: book by Oxford professor Dr. H.R. Trevor-Roper about the first exhaustive investigation of the last days of Hitler. (*)
• 1968: book by Lev Bezymenski containing a description of how Hitler is found by the Sovjets and his autopsy. Also mentioned are the investigations about Hitler’s dog, Eva Braun and the Goebbels family: Joseph and Magda, 5 daughters and 1 son. Although the book is published in 1968, the witness reports cover a period starting in the bunker when Hitler is still alive, the findings of his remains on May 4 and the following autopsy. (*)
• 1970: Hitler’s remains are completely incinerated and disposed of so that no parts or portions could be used to raise Hitler to the status of martyrdom.
• 1972: archives in Washington released five X-rays of Hitler’s head, taken on July 20, 1944 because he suffered his ear after the bomb attack on his life. (*)
• 1977: book by Reidar Fauske Sognnaes in which he identified the match between Bezymenski and Blaschke, with the help of the X-rays. (*)
• 16 September 2009: Documentary Hitler’s Escape with Nicholas Bellantoni and Linda Strausbaugh at History Channel. (*)
• 2012: NL-Aid and undersigned: Suicide Hitler proven (The Seduction), a complete reference of previous research bundled together for first time in history. (*)

R e f e r e n c e

1. Bezymenski: Born in 1920 in Kazan. Studied philosophy in Moscow and entered the Soviet Armed Forces in 1941, first as a private and later as an officer in Stalingrad, Kursk and Berlin. An excellent scholar of German, he served as interpreter at the hearings of General Paulus, the German field marschal who surrended to the Russians after the Battle of Stalingrad. As a member of Marschall Zhukov’s staff, he participated in the Battle of Berlin. In 1946 he became co-editor of Novoe Vremia, a journal on foreign affairs. In this capacity he made various trips abroad, producing numerous articles on current events which were published throughout the Eastern countries. In 1968 the Russians finally admitted having the remains of Hitler. They permitted disclosure of details of the autopsy with various dental and medical data on the death of Hitler, Braun, Goebbels, Krebs and two dogs.

• Bezymenskiĭ, L. (Lev), 1920-. Der Tod des Adolf Hitler (The death of Adolf Hitler; unknown documents from Soviet archives) [by] Lev Bezymenski. [1st ed.] New York, Harcourt, Brace & World [1968]  (download HERE, 62 Mb)

2. Hugo Johannes Blaschke (1881-1959): He was interrogated by the Americans after the war about Hitler’s dental treatment in the hope that this would lead to the identification of his remains. He stated that he fitted a large dental bridge to Hitler’s upper jaw in 1933 and that on 10 November 1944 he carried out surgery to cut off part of the bridge due to a gum infection that was causing Hitler severe toothache. In May 1945 Soviet officers showed a dental bridge to Blaschke’s technician Fritz Echtmann and his dental assistant Käthe Heusermann and they both identified it as being Hitler’s. Blaschke also reconstructed the dental records of Martin Bormann from memory and these were later used to identify his skeletal remains which were discovered in Berlin in 1972. After his release from captivity in 1948 Blaschke continued to practise as a dentist in Nuremberg and died there aged 78. (Source: Wikipedia)

• Blaschke’s Final Interrogation Report in Record Group 238 (Microfilm Publication 1270). National Archives and Records Administration, Washington (download HERE)

3. Trevor-Roper. The first exhaustive investigation of the last days of Hitler was undertaken by the Oxford professor Dr. H.R. Trevor-Roper in 1945. The British Intelligence authorities in Germany in September of that year had given him the task to collect all available evidence on the last days of Hitler and to determine, if possible, the truth about his appearance or demise.

• Trevor-Roper. The Last Days of Hitler. 1945. (revised editions followed, until the last in 1995). (ISBN 0 330 49060 5)

4. Reidar Fauske Sognnaes (1911-1984): Dean of the Harvard School of Dental Medicine, founding Dean of the UCLA School of Dentistry and scholar in the field of oral pathology. He is credited with identifying the remains of Adolf Hitler and Martin Bormann, through examination of classified American and Soviet dental record. Sognnaes also disproved the theory that President George Washington had wooden teeth. (Source: Wikipedia)

• Sognnaes RF, Strom F. The odontological identification of Adolf Hitler. Definitive documentation by x-rays, interrogations and autopsy findings. Acta odontologica Scandinavica. 1973 (download HERE)
• Sognnaes RF. Dental evidence in the postmortem identification of Adolf Hitler, Eva Braun, and Martin Bormann. Legal medicine annual. 1977;1976:173-235 (download HERE)

Bellantoni

5. Nicholas Bellantoni (Ph.D. UConn 1987; Associate Professor and State Archaeologist). Northeastern prehistory, faunal analyses, human osteological analysis. Professor Linda D. Strausbaugh, University of Connecticut, Molecular & Cell Biology. Bellantoni andStrausbaugh were bothdealing with DNA analyses of Hitler’s skull, leading to a History Channel documentary: Hitler’s Escape (watch full broadcast: http://www.youtube.com/watch?v=abZKF3bvHnY).

Hitler’s skull according Nicholas Bellantoni and Professor Linda D. Strausbaugh

6. The Guardian: Tests on skull fragment cast doubt on Adolf Hitler suicide story

Unknown to the world, Hitler’s corpse was interred at a Smersh centre in Magdeburg, East Germany. There it remained long after Stalin’s death in 1953. Finally, in 1970, the KGB dug up the corpse, cremated it and secretly scattered the ashes in a river. Only the jawbone, the skull fragment and the bloodstained sofa segments were preserved in the deep archives of Soviet intelligence. The bunker was destroyed in 1947 and eventually paved over. Then, in 2000, the Russian State Archive in Moscow staged an exhibition, The Agony of the Third Reich. The skull fragment was displayed, but only photographs of Hitler’s jawbone were on view. The head of the archive, Sergei Mironenko, said he had no doubt the skull fragment was authentic. “It is not just some bone we found in the street, but a fragment of a skull that was found in a hole where Hitler’s body had been buried,” he said.

Source: http://www.guardian.co.uk/world/2009/sep/27/adolf-hitler-suicide-skull-fragment

7. Further research

For further research and deeper investigation you might want to read the following documents:

• Sognnaes, Eva Braun Hitler’s Odontological Identification-A Forensic Enigma, J. Forensic Sci, April 1974, Vol. 19, No. 2
• Smith, Giordan. Nexus Magazine: Fabricating the Death of Adolf Hitler part 1, Fabricating the Death of Adolf Hitler part 2, Fabricating the Death of Adolf Hitler part 3.

C o p y r i g h t

This article is copyrighted and may only be copied, duplicated or quoted, including the attached documents, provided that you use the author as the source of information.

Suicide Hitler Proven (The Seduction) by Hans Sluijter is licensed under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License.

AUTHOR: H.R.J. Sluijter MA
URL: www.NL-Aid.org
E-MAIL: info [at] www.NL-Aid.org