T i m e   t a b l e

23 augustus 2017

LIW publiceert het rapport ‘The Dark Sites Of Granite’ waarop dagblad Trouw zijn artikel ‘Nederlandse bedrijven verkopen graniet uit mijnen waar kinderarbeid voorkomt’ publiceert.

24 augustus 2017

NL-Aid stuurt LIW en de journalist van dagblad Trouw een e-mail dat de berichtgeving verder onderzocht dient te worden omdat het rapport niet wetenschappelijk is geschreven en dientengevolge de beweringen niet aannemelijk zijn. Overigens heeft NL-Aid door de jaren heen LIW op de hoogte gebracht van fake-kinderarbeid maar daar is nimmer gehoor op gegeven. Dat is vreemd als je aan waarheidsvinding doet.

15 september 2017

NL-Aid publiceert het artikel ‘De Landelijke India Werkgroep verzint kinderarbeid’. Daarin staat o.a. dat natuursteenbedrijf Antolini Luigi LIW zal vervolgen wegens het publiceren van ‘valse en misleidende informatie’.

30 september 2017

NL-Aid schrijft de bevindingen naar de inspectiedienst van ontwikkelingssamenwerking, de Directie Internationaal Onderzoek en Beleidsevaluatie (IOB).

4 oktober 2017

LIW buigt want ze publiceren hun eerste rectificatie waarin Antolini Luigi en Edwards Slate & Stone worden gevrijwaard van de verkoop van producten gemaakt middels kinderarbeid. Overigens is de rectificatie na een paar weken zo verstopt op de site van LIW dat het lastig is om deze te traceren. Sterker nog, LIW heeft een aparte link met nieuwsarchief en de rectificatie wordt daar niet vermeld.

5 oktober 2017

De IOB schrijft aan NL-Aid dat LIW zelf de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit en betrouwbaarheid van hun onderzoeken, publicaties en media-uitingen moeten dragen. De IOB heeft als primaire taak om het beleid van Minbuza te evalueren en richten zich daarmee op publiekrechtelijke gebied, niet op het privaatrechtelijke gebied. LIW is geen overheid. Het blijft vreemd dat stichtingen die volledig van belastinggelden afhankelijk zijn en niet onder de ‘Wet Openbaarheid Van Bestuur’ (WOB) vallen, niet langs een meetlat gelegd worden. Waar gaat dit dan mis? Om tot bestuursorgaan te worden aangemerkt waardoor de WOB en de IOB een rol kunnen spelen moet een goededoelenstichting aan drie toetsstenen voldoen:

1. Het gaat om subsidie, uitkeringen of andere op geld waardeerbare rechten, en de rechtspersoon fungeert als een soort doorgeefluik tussen overheid en burger;
2. De overheid verschaft het geld waarmee de rechtspersoon de op geld waardeerbare rechten in overwegende mate, in beginsel voor ten minste twee derden;
3. De overheid bepaalt de criteria volgens welke de subsidies of uitkeringen worden verdeeld in beslissende mate.

Op het laatste punt gaat het mis. Goededoelenstichtingen stellen de toekenningscriteria vast. Dus niet wie betaalt, maar wie bepaalt geeft in dit geval de juridische doorslag. Kortom, LIW heeft vrij spel waarbij niemand zich bekommert om waarheidsvinding.

19 oktober 2017

Naar aanleiding van The Dark Sites Of Granite zijn schriftelijke vragen gesteld door Sazias en Van Brenk (beiden 50PLUS), Hijink (SP), Voordewind (ChristenUnie), Van den Hul (PvdA) en Diks (Groenlinks) en beantwoord door de Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, Lilianne Ploumen (kenmerk BZDOC-1424805945-57, BZDOC-634272062-122 en BZDOC-1797577928-35 van Minbuza).

22 oktober 2017

NL-Aid publiceert het artikel ‘De Landelijke India Werkgroep verzint kinderarbeid, part 2: ngo-rescue’.

4 november 2017

NL-Aid stuurt een mail naar SER waarin gewezen wordt op de twee artikelen op www.NL-Aid.org over het wetenschappelijk schijnreden ten aanzien van kinderarbeid door LIW.

8 november 2017

NL-Aid mailt de genoemde Tweede Kamerleden, te weten Sazias en Van Brenk (beiden 50PLUS), Hijink (SP), Voordewind (ChristenUnie), Van den Hul (PvdA) en Diks (Groenlinks), om alle bevindingen te delen en om een reactie te vragen. Zelfs na een reminder ontving NL-Aid geen reactie.

Gerard Oonk van LIW stuurt een mail naar NL-Aid. Deze is interessant want hij doet een poging tot waarheidsvinding. De cursieve gedeeltes zijn geschreven door Oonk. Er staat niet één wetenschappelijke logica in dat zich een ‘bewijs’ mag noemen. Lees mee want dit is waarheidsvinding van het ontwikkelingssamenwerkingfront dat door de IOB, de SER, de Tweede Kamerleden en dagblad Trouw wordt getolereerd.

‘Voor de totstandkoming van het rapport ‘The Dark Sites of Granite’ hebben wij samengewerkt met het Indiase Glocal Research. Glocal Research is een gerenommeerde onderzoeksorganisatie die bijvoorbeeld ook onderzoek uitvoert voor duurzaamheidsinitiatieven waarbij verschillende multinationale bedrijven zijn aangesloten. Diverse van onze eerdere rapporten over de omvangrijke kinderarbeid in de zadensector worden door bedrijven als zeer betrouwbaar beschouwd. Zij baseren mede daarop hun plannen om het probleem aan te pakken.’

‘Uw suggestie dat de Landelijke India Werkgroep kinderarbeid zou verzinnen voor eigen gewin is vanzelfsprekend onjuist.’

Zolang beweringen niet aan de wetenschappelijke wetten voldoen, zijn de beweringen wetenschappelijk gezien ONWAAR en dientengevolge verzonnen.

‘Dit is ook niet te verenigen met het feit dat wij in het rapport aangeven dat incidentele gevallen van kinderarbeid in granietgroeven zijn aangetroffen, maar dat kinderarbeid in Zuid Indiase granietgroeven de afgelopen jaren is afgenomen.’

Dit dien je aantoonbaar te maken maar indien je kinderarbeid hebt aangetroffen tijdens een aangekondigde audit, dan is deze kinderarbeid niks waard. Dan is de kans aanwezig dat dit op voorhand in scène is gezet. En wat is incidenteel? Heb je drie kinderen gevonden tijdens 100 audits? Anders? Waren deze audits aangekondigd? Wat waren die kinderen aan het doen dat je dit als kinderarbeid bestempeld?

‘De Landelijke India Werkgroep volgt een strikte procedure van hoor en wederhoor en geeft bedrijven daarmee de gelegenheid te reageren op bevindingen die rechtstreeks met hen verband houden, voorafgaand aan publicatie.’

Dit is vreemd want ik verneem van de natuursteenbedrijven dat zij niet te horen krijgen in welke groeves kinderen zijn gevonden zodat zij niet in staat zijn om een antithese te vormen. Op deze manier wordt het door hun strot geduwd want er is geen verdediging mogelijk. Je zegt hiermee: ‘jij hebt het gedaan? Wat heb ik gedaan? Dat zeg ik niet, maar jij hebt het gedaan.’

‘Gezien de gevoeligheid van de informatie die u opvraagt kunnen wij deze niet verstrekken.’

Dit is een misvatting. Je kunt namelijk bijvoorbeeld zeggen dat bij ngo X op adres Y een lijst ligt met gegevens van gevonden kinderen zodat andere onderzoekers/journalisten dit kunnen hergebruiken. Ze kunnen controleren of de lijst bestaat en ze kunnen de inhoud controleren door middels een steekproef enkele kinderen op te zoeken ten bate van waarheidsvinding. Dit gebeurt in geen enkel rapport van LIW. Kortom, je dient een spoor na te laten. De Code voor Journalistiek zegt dat je feiten controleerbaar dient te maken (regel 5, kopje ‘waarheidsgetrouw’). In het Engels ook wel: SPJ Code Of Ethics. Dit hoort dan ook thuis bij sociaalwetenschappelijk onderzoek doen. LIW schrijft rapportages en persberichten maar ze zijn geen journalistieke organisatie. Dan krijg je deze fouten. De zinsnede van Gerard Oonk zegt eigenlijk dat je alles zomaar zonder bewijs kunt verklaren en dat gevoelige onderwerpen geen bewijs nodig hebben. Geen enkele advocaat heeft op basis van deze redenatie een rechtszaak in de vrije westerse wereld gewonnen. Stel dat de volgende passage zou worden gepubliceerd (voor alle duidelijkheid, het betreft een gedachte-experiment en deze is dus fictief): ‘Bij LIW werken onder streng regime van Gerard Oonk in het geheim al decennia lang kinderen die jonger zijn dan 12 jaar oud. Zij moeten urenlang op de grond flyers vouwen. Er is geen bewijs want dit ligt te gevoelig en kan derhalve niet worden verstrekt. Echter, dit hoeft ook niet want de media en politici geloven het toch‘. Dit is toch ook geen wetenschap bedrijven maar een geval van manipuleren en indoctrineren. Kortom, een bewijs MOET ergens toegankelijk zijn. Derhalve heeft LIW de plicht om accuraat mee te delen over welk bewijs het gaat, waar het gearchiveerd ligt en onder welke condities je het kunt inzien. Zonder dit zijn alle beweringen holle frasen, ontbreekt elke wetenschappelijk onderbouwing en is mijn cursieve zin van hierboven evenzo ‘waar’. De SPJ Code Of Ethics: ‘Identify sources clearly. The public is entitled to as much information as possible to judge the reliability and motivations of sources‘. Bewijzen in de categorie ‘van horen zeggen’ waar LIW mee schermt, doorstaat geen enkele wetenschappelijke proeve.

‘Verder verwijzen wij u graag naar de methode-paragraaf in het rapport.’

Dit is het grootste probleem. De methodeparagraaf heeft de spanwijdte van een hbo-scriptie. 80% van het rapport zou hier over dienen te gaan waarin je uitlegt hoe je alle mogelijke onvolkomenheden neutraliseert.

Gerard Oonk plaatst zijn in zijn e-mail de desbetreffende onderzoekers van ‘The Dark Sites Of Granite’ in Cc:// omdat ik in een eerder stadium hen persoonlijk de simpele vraag heb gesteld of ze daadwerkelijk kinderarbeid hadden gezien (onderzoeker D.H. van LIW en H.P. van het FNV – onthoud u de eerste naam want deze komt terug). De onderzoeker hebben mijn vraag nimmer beantwoord. Dit is meer dan verdacht. Dit is hetzelfde als ik aan een onderzoeker vraag of hij wel degelijk vluchtelingen in het vluchtelingenkamp heeft gespot en dat de onderzoeker niet schrijft dat hij vele vluchtelingen heeft gezien, maar een verhaal aflevert dat het vluchtelingenkamp onderdeel is van een omvangrijke en gerenommeerde netwerkorganisatie die vervolgens bij niemand bekend is.

9 november 2017

In het rapport ‘Do leather workers matter?’ van maart 2017 worden 73 multinationals genoemd. Op pagina 5 van het rapport worden ze in één naam genoemd met de Indiase leerindustrie en uitbuiting waaronder kinderarbeid. Tijdens het onderzoek is gebruik gemaakt van literatuurrecherche en interviews. Er is geen daadwerkelijke uitbuiting waaronder kinderarbeid aangetroffen. De neutraliteit van de interviews wordt niet wetenschappelijk onderbouwd. Er worden geen verklaringen gegeven voor een correlatie met 73 modebedrijven.

Modebedrijf LLOYD schrijft aan NL-Aid: ‘Neither in the past nor currently, there has been any suspicious fact regarding child labour at the production facilities of our partners. Moreover, from the report we did not notice any reason as to why LLOYD should be involved into child labour. The report just mentions LLOYD as a company exporting leather goods from India what is a matter of fact.’

Lijkt me niet reëel dat de wazige interviews van LIW  de 10.000 jaarlijkse audits op inhoud kunnen tegenspreken. De interviews zijn overigens nergens in zijn volledigheid opgeschreven. Het begint overduidelijk te worden dat LIW op een amateuristische manier op wereldniveau een rol wil spelen en zolang overheden en ministers rapporten als ‘The Dark Sites Of Granite’ zonder een wetenschappelijk kritische blik bekijken, zal deze relatie blijven bestaan.

Terug naar rapport ‘Do leather workers matter?’. De namen van 73 multinationals op pagina 5 zijn daar eigenlijk niets aan het doen. Toch staan ze daar…ingebed in een verhaal over uitbuiting en kinderarbeid. Ik zou graag de rapporten van Massimo Dutti willen lezen. Zal me niet verbazen dat het niet bij LIW en de genoemde overheidsorganen het is opgekomen om deze als tegenwicht op te vragen.

De SER steekt de kop in het zand. De communicatieadviseur van de SER schrijft aan NL-Aid: ‘De SER begeleidt het proces van de Nederlandse natuursteensector, de overheid, vakbond FNV en enkele (coalities van) NGO’s om in de komende maanden te werken aan een convenant dat ertoe moet leiden dat sociale- en milieuomstandigheden in productielanden worden aangepakt en verbeterd. De door Nederland onderschreven OESO-richtlijnen voor multinationale ondernemingen en de principes van de VN inzake bedrijven en mensenrechten geven de normen waaraan het gedrag van bedrijven moet voldoen.’

Er wordt niet ingegaan op de kritiek ten aanzien van waarheidsvinding door LIW. De reactie van de SER lijkt op die van LIW: claimen dat alles onderdeel is van iets groots, iets macro’s, waardoor de waarheidsvinding op microniveau er totaal niet toe doet. Of het is een afleidingsmanoeuvre omdat ze er ook niet uitkomen. Echter, je kunt heel stoer en ernstig over kinderarbeid praten en likkebaardende convenanten sluiten, het wordt wel omhooggehouden door een verzonnen werkelijkheid. Frappant is dat de SER niet zegt: ‘er is wel degelijk kinderarbeid want…’. Ontluisterend.

17 november 2017

Ik verneem van een betrouwbare bron uit India dat D.H., onderzoeker van het rapport ‘The Dark Sites Of Granite’, door LIW naar India is gestuurd om achteraf bewijzen te verzamelen wegens de aanhoudende kritiek. Door dit nieuws heeft LIW het zich zeer lastig gemaakt want nu dient D.H. ook een datumbewijs te leveren. Volgens de bron is LIW bezig met antidateren. India is hét land van fake-kinderarbeid en deze industrie is gigantisch omdat lokale ngo’s al meer dan 25 jaar weten dat ze hiermee geld en internationale mensenrechtenprijzen verdienen. Een goed maandinkomen in India ligt tussen de 100 en 200 euro. Als een Europeaan met een koffer geld langskomt dan gaat de Indiër niet zeggen dat er geen kinderarbeid is. Naast een datumbewijs moet LIW een wetenschappelijk bewijs hebben dat kinderarbeid niet in scène gezet is, een echtheidsbewijs.

4 december 2017

LIW zet een nieuwe vacature uit: ‘Medewerker Mensenrechten en Bedrijfsleven’. Er worden geen eisen gedaan rondom onderzoeksvaardigheden.

15 december 2017

Glocal Research verdedigt zijn onderzoek maar met zoveel Engelstalige spelfouten dat je al twijfelt aan hun kwaliteit van onderzoek. Ze schrijven: ‘In most cases, the research team was not able to collect documentary evidence (paper documents, photographs, audio or videos) as supporting evidence for oral interviews as most respondents were hesistant and unwilling.‘ Dit haalt de betrouwbaarheid en validiteit compleet onderuit. Over de vermeende kinderen in de mijnen: ‘Age verification documents were not available.’ Dit is mondeling en op zicht gebeurd, zonder foto’s. Glocal Research linkt bedrijven aan westerse bedrijven middels indirecte bewijsvoering door te melden dat ‘black galaxy’ maar op één plaats in de wereld gevonden kan worden en indien deze westerse bedrijven dit verkopen dat dan de cirkel rond is. Het is niet duidelijk of mensen binnen een neutrale setting en zonder suggestieve vragen zijn ondervraagd. Ik heb de ervaring dat er vooraf al een schimmige sfeer is en dat de geïnterviewden allang weten wat de interviewers willen horen. Vaak leidt dit ook tot een goede maaltijd, luxueuze snacks & drinks of wat geld. Exportdata van drie Indiase havens tonen inderdaad een relatie tussen Indiase mijnen en Nederlandse bedrijven. Meer hard bewijs is er niet. Het enige dat Glocal Research kan stellen is dat er door gesprekken met derden een vermoeden bestaat dat er sprake is van kinderarbeid maar dat dit niet met zekerheid te zeggen is. En daarmee kun je dus wetenschappelijk niks vaststellen. Maar ja, wie of wat is Glocal Research? Ik heb geen idee.

26 januari 2018

LIW publiceert het rapport ‘Labour Without Liberty‘ waarin 12 textielbedrijven worden besmeurd op grond van dezelfde statistische meet- en redenatiefouten. Decathlon is één van hen en ze schrijven aan NL-Aid dat ze passende maatregelen hebben genomen. Het is wonderbaarlijk te noemen dat LIW niet leert van de situatie waarin ze zich bevinden door met hetzelfde amateuristisch gepriegel in de media te schreeuwen.

Gerard Oonk: vluchtgedrag?

2 februari 2018

Gerard Oonk, directeur van de LIW, zet zijn functie als vacature uit. Onder het kopje ‘taken en verantwoordelijkheden’ staat: Bewaken van de kwaliteit van publicaties, met name onderzoeken. Op zich logisch, Oonk is van 1948. Naast Gerard Oonk en de ‘Medewerker Mensenrechten en Bedrijfsleven’ gaat er nog iemand weg. LIW heeft vijf betaalde werknemers.

Wiebe Bijker

Interviews zijn leuk voor een roman, niet voor sociaalwetenschappelijk onderzoek.

Dit geeft meteen de ziekte van de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking weer want overheidsorganen vragen niet door, stellen geen vragen ten aanzien van waarheidsvinding en dientengevolge stellen ook geen wetenschappelijke eisen ten aanzien van waarheidsvinding. De genoemde kamerleden en minister namen alles maar voor lief aan.

Wiebe Bijker

Het absolute dieptepunt is de evaluatie geleid door hoogleraar Wiebe Bijker die samen met 200 onderzoekers in 2015 circa 8.000 pagina’s schreven en ontwikkelingssamenwerking als effectief en efficiënt bestempelde. De 200 onderzoekers kwamen niet verder dan interviews en er werden geen enkele onaangekondigde steekproeven gehouden om de track record en output van lokale ngo’s te testen. Indien je bij lokale ngo’s geen proeve houdt ten aanzien van hun track record en de output van hun lopende projecten, dan ben je bezig met het uitschrijven van een theatervoorstelling. Met 200 onderzoekers had Bijker keihard de lokale ngo’s kunnen testen, maar Bijker meed confrontatie en koos voor een zachte landing. Als hoogleraar technologie en maatschappij aan de Universiteit Maastricht begeleidde Bijker louter en alleen kwalitatieve scripties en onderzoeken (=waarheidsvinding gebaseerd op interviews) en zijn eerste kwantitatieve onderzoek (=waarheidsvinding gebaseerd op harde bewijzen waaronder onaangekondigde steekproeven) moet nog op zijn cv komen. Je kunt ook stellen dat met de casting van Bijker de overheid in gebreke is gebleven. Jammer want dit was dé gelegenheid om aan iedereen te laten zien hoe je wel gedegen ‘wetenschappelijk’ onderzoek behoort te doen. Nu doet Gerard Oonk, Wiebe Bijker gewoon na. Kennelijk zijn ambtenaren en politici, met schijnreden en zonder wetenschappelijke waarheidsvinding, gewoonweg makkelijk te overtuigen.

Ten Slotte

Scoren met kinderarbeid is makkelijk omdat je daarmee op een eenvoudige manier ontzettend veel media-aandacht inkoopt. Vooraf weet je al dat je met het begrip ‘kinderarbeid’ eenvoudig kunt oogsten. Het is zwaar discriminerend om gewin te halen uit de term ‘kinderarbeid’ zonder dat het begrip een vorm heeft. Het begrip ‘kinderarbeid’ wordt dan uitgebuit.

Welke denkfouten horen bij wetenschappelijke aannames (ook wel ‘valse aannames’)?

1. Ten onrechte aannemen dat er geen andere legitieme wetenschappelijke theorieën zijn die aannames vervangen. Een voorbeeld. In het geval van LIW die voornamelijk interviews houden, kun je je afvragen of de respondenten geïmponeerd zijn door een rijke westerse onderzoeker die heel overdreven veel aandacht heeft voor een bepaald onderwerp? Indien Bill Gates een Nederlandse alleenstaande en werkloze moeder thuis opzoekt en een ernstige setting creëert met veel vragen over haar armoede, dan kun je van tevoren al invullen wat haar antwoorden zullen worden. En al helemaal indien je van tevoren Bill Gates en het onderwerp van zijn vragen aankondigt;

2. Feiten verkeerd interpreteren zodat deze in een dominante theorie past. Als je eenmaal ‘iets’ als ‘waar’ hebt aanvaard dan ontstaat er valkuil. Men wordt objectief/wetenschappelijk lui. Alle argumenten die deze waarheid eventueel zouden kunnen ondersteunen zijn ‘waar’ en behoeven niet meer te worden getoetst. Een ernstig gevolg van deze gedachtefout is dat het aanvaarden van een aanname eigenlijk heel gemakkelijker gaat, maar dat het weerleggen van die aanname enorm lastig is. Een voorbeeld. Radio1, 19 mei 2016: Terre Des Hommes beweert dat er in India 20.000 kinderen in micamijnen werken terwijl zij aan NL-Aid hebben aangegeven dat ze niet weten hoe ze aan dit cijfer zijn gekomen. Zij hadden van deze 20.000 werkende kinderen niet één bewijs van een werkend kind. Ik kon ze niet van het beeld afbrengen dat het dan niet waar kan zijn. De dominante theorie verdrukt de waarheidsvinding. Er waren nul bewijzen en een onverklaarbaar getal nodig om een megacampagne te starten met collectanten langs alle Nederlandse deuren die heilig geloofden in de dominante theorie.

3. Intens geloven dat iets waar is omdat het breed gedragen wordt door andere steekhouders zodat zij elkaar bevestigen. Binnen de gehele Nederlandse ontwikkelingssamenwerking is dit een wijdverspreid probleem. Zij nemen elkanders data en verhalen over zonder aan waarheidsvinding te doen. Oorzaak van dit verschijnsel is ‘framing’. In de bibliotheek van Utrecht ligt de trap naar boven naast de lift. Wat opviel is dat mensen massaal de lift nemen, ook al moesten ze minutenlang wachten totdat de deur open ging. Toen ze vanaf de ingang rode voetstappen op de vloer hadden geschilderd richting en over de trap naar boven, namen mensen massaal de trap. Dit is wat LIW ook doet: voetstappen in een bepaalde richting plaatsen zodat mensen een richting ingaan zonder af te vragen waarom ze dit doen. Een ondersteunend voorbeeld is de houding van de SER en de Tweede Kamerleden in dit verhaal, die de voetsporen van LIW blind volgen. Ze worden zo misleid door ‘framing’ dat waarheidsvinding niet eens in hen opkomt. Wat volgt is papegaaien van de ene actant naar de andere actant zodat het uiteindelijke niet meer te ontwortelen is;

Gezichten op Mars: een optische illusie

4. Pareidolie is een psychisch verschijnsel waarbij ons brein continu naar herkenningspunten en verbanden zoekt, ook waar die er niet zijn. Te denken valt aan grafische beelden in wolken of silhouetten van gesteenten op de planeet Mars (zie foto). Op de manier ontstaan ook complottheorieën. LIW interviewt mensen over een gevoelig onderwerp en dan is ineens alles wat ze zeggen waar zonder dat er harde bewijzen zijn. Indiase ngo’s zijn er meester in om hierop in te spelen. Ze laten één werkend kind zien, dat veelal van te voren is geoefend en in scène gezet en spreken dan over getallen in de tienduizenden. De interviewers zijn dan prooi voor pareidolie, want dat ene kind maakt dan plotseling een connectie met tienduizenden phantomkinderen die niet bestaan. Emotie wint van waarheidsvinding. Geen enkele overheidsinstantie of universiteit stelt de juiste vragen. Criticasters worden, zonder plichtsbesef rondom rede en bewijs, weggehoond.

5. Wanneer je als enige toegang hebt tot bepaalde onderzoeksbronnen kan er een gevoel van alleenrecht op een ‘waarheid’ ontstaan die niet getoetst kan worden door anderen. Sterker nog, anderen worden afgesloten van deze onderzoeksbronnen teneinde dit alleenrecht van eigenaarschap te pantseren. Wetenschap is het ‘geheel’ van kennis op een bepaald gebied. Het afschermen van dit ‘geheel’ dwarsboomt inspraak en inzichten en dit is nogal heerszuchtig. LIW kan dit zeker worden verweten.

Al deze denkfouten zijn op LIW van toepassing. Voorts is LIW verblind door de begrippen ‘false negatives’ en ‘false positives’ en hebben deze in hun onderzoek niet kunnen neutraliseren of weerleggen. Gemakshalve verwijs ik naar een theoretisch kader inclusief een video hieronder.

Ik durf stellig te weren dat kinderarbeid niet bestaat in de omvang en ernstigheid als sommige westerse hulporganisaties beweren, omdat zij dan door de jaren heen dan met gemak dit aan de kaak had kunnen stellen met keihard bewijzen in plaats van met gekochte foto’s van geposeerde kinderen (want ook dit heeft LIW gedaan). Ik heb in India voornamelijk in elkaar geknutselde kinderarbeid gezien, maar daar moet je wel doorheen weten te prikken. De drang om fake-kinderarbeid te aanvaarden is zo groots dat je blind bent voor waarheidsvinding. Het bestaansrecht van LIW wordt mede ontleend aan kinderarbeid dus het motief om slordig met waarheidsvinding om te gaan lijkt daarmee geboren.

De LIW, de IOB, de SER en de Tweede Kamerleden zijn onderdeel van de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking. Ze worden gefinancierd door belastinggelden. De IOB, de SER en de Tweede Kamerleden doen wel ‘stoer’ mee als ze er voordeel van hebben maar geven niet thuis als je enkele vragen stelt.

Drs. Hans R.J. Sluijter
Auteur van het boek ‘Waarheidsvinding en Ontwikkelingssamenwerking‘

Theoretisch kader: ‘false negatives’ en ‘false positives’

De genoemde begrippen komen uit de medische wereld waarin met regelmaat verkeerde diagnoses worden gesteld aan de hand van vermoedelijke of zogenaamde onomstotelijke signalen of symptomen, bijvoorbeeld een valse diagnose voor zwangerschap. Dit is zeker van toepassing op de onderzoeken uitgevoerd door LIW omdat daar helemaal geen bewijzen ten grondslag van aannames liggen en diagnoses helemaal niet gesteld hadden mogen worden. Indien LIW een ziekenhuis zou zijn geweest dan zou de overheid deze allang hebben gesloten en hen niet, zoals nu, een stoel aan allerlei onderhandelingstafels aanbieden. Derhalve blijkt ook de casting van LIW door de overheid een voorbeeld van ‘false-positive psychology’ want geen van de genoemde actoren heeft iets zinnigs kunnen meedelen over bewijzen ten aanzien van gepubliceerde diagnoses. Kortom, ook zij hebben geen enkel bewijs gezien (zie ook denkfout 3 van hierboven).

Meer weten?
False-Positive Psychology: Undisclosed Flexibility in Data Collection and Analysis Allows Presenting False-Positive Psychology : Undisclosed Flexibility in Data Collection and Analysis Allows Presenting
Auteurs: Joseph P. Simmons (1), Leif D. Nelson (2), Uri Simonsohn (1)
(1) The Wharton School, University of Pennsylvania, (2) Haas School of Business, University of California, Berkeley

Op 19 mei 2016 verklaart Terre des Hommes op Radio1 dat er 20.000 kinderen in micamijnen werken. Westerse bedrijven waaronder HEMA, Ahold, AkzoNobel en Philips worden in het rapport ‘Beauty and a beast, Child labour in mica mining in India for sparkling cars and cosmetics´ van maart 2016, genoemd als afnemer van mica. In een mail vraag ik Terre des Hommes naar de waarheidsvinding over het aantal van 20.000 kinderen. Het blijkt achteraf om een schatting te gaan. Vervolgens wijs ik Terre des Hommes op de wetenschappelijke wetten van betrouwbaarheid bij schattingen waarna de contactpersoon een onwaarschijnlijke zin schrijft: ‘Momenteel heb ik niet direct paraat hoe destijds schattingen zijn gedaan’. Op 23 augustus 2017 publiceert de Landelijke India Werkgroep (LIW) het rapport The Dark Site of Granite, over kinderarbeid in steenmijnen. Hoe zuiver is dit rapport?

Persbericht 

Wat schrijft LIW? De Nederlandse, Europese, Indiase en internationale media besteedden veel aandacht aan het rapport waaronder twee artikelen (waaronder de voorpagina) in Trouw, twee artikelen in de Times of India, een artikel in de Süddeutsche Zeitung, twee artikelen in de Belgische krant De Standaard en een artikel in The Guardian. Naar aanleiding van het rapport werden door parlementariërs in het Nederlandse en het Europese parlement vragen gesteld. In Nederland stelden de ChristenUnie, PvdA en Groen Links en los daarvan 50 PLUS een serie vragen. In het Europees parlement stelden de SP en Groen Links ieder apart vragen aan de Europese Commissie. Een kern in alle vragen is welke maatregelen de Nederlandse regering en de EU gaan nemen om te zorgen dat bedrijven werk gaan maken van het verbeteren van de arbeidsomstandigheden van de steengroeve-arbeiders.

Onderzoekers van LIW hebben 22 steengroeven in de Indiase deelstaten Andra Pradesh, Karnataka en Telangana onderzocht. Ze hebben 172 werknemers ondervraagd. Bij zeven groeven was sprake van kinderarbeid en bij negentien groeven een vorm van schuldslavernij. Kinderen onder de 14 jaar maken 3% uit van de arbeiders die reststeen verwerken en 5% is tussen 15 en 18 jaar.

Dwalingen 

Er zijn meerdere vormen van dwalingen binnen ontwikkelingssamenwerking. Ik noem er tien.

1. Change blindness: Verslagen zijn veelal kwalitatief. Onderzoekers nemen beweringen van hulporganisaties als voor ‘waar’ aan, zonder deze te toetsen. Ze zijn blind voor andere onderzoekstechnieken waardoor verkeerde inzichten uitvergroot worden.
2. Confirmation bias: Onderzoekers en journalisten weten vooraf al wat ze willen onderzoeken zodat een andere hypothese een onevenredige aandacht krijgt. Westerse actanten schrijven niet over iets dat niet waar is. Indien LIW geen kinderarbeid treft, dan wordt daar niet over geschreven.
3. Immunisering: passend bewijsmateriaal wordt makkelijker gevonden dan ontkennende bewijslast. Er is een blokkade voor een negatieve uitkomst.
4. Cognitieve dissonantie: de overtuiging dat iets waar is voordat je aan waarheidsvinding hebt gedaan. De praalwagen van het eigen gelijk tiert welig bij westerse hulporganisaties. Om de gemoedrust te herstellen wordt tegenstrijdige informatie met een beredeneerd geweten naast ons neergelegd. Cognitieve dissonantie is niet alleen een drijvende kracht achter denkbeelden, maar leidt er ook toe dat mensen zich afsluiten voor weerleggingspogingen.
5. Collaborative storytelling: Ontwikkelingssamenwerking zit vol met terugwingoedpraterij waarbij onwaarheden worden gebagatelliseerd.
6. Bronamnesie: onderzoekers en journalisten nemen ‘iets’ voor waar aan als dit ‘iets’ door iemand anders is gezien, zonder het zelf te zien.
7. Inductief redeneren: ‘inductief’ betekent dat je met waarnemingen uit het verleden generaliseert naar de toekomst. Een van de meest gemaakte fouten is dat mensen die werken binnen ontwikkelingssamenwerking weliswaar meerdere hypotheses naast elkaar leggen, maar dat ze de minst waarschijnlijke wegstrepen en de meest waarschijnlijke aannemen.
8. Likelihood: Waarheidsvinding vindt plaats op basis van kwantiteit: indien maar genoeg ambtenaren en media de output waarmerken, dan zal (of moet) de output wel waar zijn. Echter, we moeten goed voor ogen houden dat kwantitatieve aannemelijkheid niets zegt over de waarschijnlijkheid van een hypothese (lees: output/statistiek).
9. Accusatoire waarheidsvinding: Waarheidsvinding wordt vertroebeld door het ideaal. De goede bedoeling en de slachtoffers staan zo centraal dat de algehele waarheid niet zo nauw komt. Deze vorm van ruis is flink besprenkeld door de goedgelovigheid van westerse onderzoekers. Wat je krijgt is dat zij te makkelijk bevestigen wat men wil bevestigen. Westerse hulporganisaties bepalen de bewijsvoering. Dit bergt het gevaar in zich dat er een selectief en gekleurd beeld voorgeschoteld wordt. Wat not done is binnen het ontwikkelingsdenken is ‘inquisitoire waarheidsvinding’, waarbij een overheid gaat onderzoeken wat wel of niet waar is.
10. Bewijsminimum: Hoeveel getuigen heb je nodig om de waarschijnlijkheid van een ongelijk kleiner te doen lijken dan de waarschijnlijkheid van een gelijk? Een betrouwbare getuige dient volledig onafhankelijk te zijn. Dat is meteen al een probleem. In de juridische wereld kan een getuige geloofwaardig zijn omdat deze aselect aanwezig is. Bij ontwikkelingssamenwerking is bij een getuigenverslag sprake van een geplande situatie, of dat nou een audit-, journalistiek of relatiebezoek is. Dit verschil dient al gecompenseerd te worden. Mr. M.J. Dubelaar zet vraagtekens bij het significante nut van misdrijfgetuigen: ‘Amerikaans onderzoek naar afgesloten 108 strafzaken met behulp van moderne DNA-technieken (het Innocence project) 106 laat zien dat in 75% van de geconstateerde gerechtelijke dwalingen foutief ooggetuigenbewijs een rol heeft gespeeld.’ Kortom: wat is dan het bewijsminimum binnen ontwikkelingssamenwerking met geregisseerde bezoekjes?

Meer lezen over dwalingen? Lees ‘Waarheidsvinding en Ontwikkelingssamenwerking’, pagina 97-109.

Het rapport 

In het rapport The Dark Sites of Granite wordt alleen op pagina 9 in een vijftal zinnen uitgelegd hoe er wetenschappelijk is onderzocht. De andere 72 pagina’s gaan over uitslag waaronder statistiek. Deze vijf zinnen dienen de basis te zijn voor wetenschappelijk onweerlegbaar bewijs, niet 72 pagina’s aan ‘beweringen’. Ik lees liever 72 pagina’s over hoe deze 22 steekproeven hebben plaatsgevonden dan in vijf zinnen. Dit onderzoek is totaal verkeerd opgesteld en binnen de sociale-wetenschap zijn de uitslagen dan ook eerder ‘onwaar’ dan ‘waar’. Aangekondigd bezoek wordt door hulporganisaties in het zuiden vaak voorbereid met het in scène zetten van kinderarbeid zodat de westerse onderzoeker ziet wat hij wil zien. Kinderen worden getraind in het acteren van kinderarbeid en op deze manier wordt er eerder een theatervoorstelling gepresenteerd. Een goed onderzoek moet beschrijven hoe je dit, en alle andere genoemde dwalingen, neutraliseert. The Dark Sites of Granite is derhalve meer een scriptie dan een onderzoek.

Voorts levert LIW geen bewijzen voor zijn uitspraken. Een bewijs is niet ‘ik heb iets gezien’ want je moet aantonen wat je hebt gezien. Dat kan met foto’s. Je hebt geregisseerde en geregistreerde foto’s. De foto die LIW in de media laat verschijnen zijn waarschijnlijk geregisseerd, mede omdat kinderen in de camera kijken of ‘klaarstaan’. Er moet voorts een logboek zijn met namen van wie wat onderzocht heeft en wat heeft aangetroffen met plaats, naam, tijd, foto’s van de mijnen. De namen van de werkende kinderen, met adres en andere persoonsgegevens moeten worden geadministreerd. Ik kan als journalist het bestaan van deze kinderen verifiëren en vervolgens middels niet-suggestieve vragen hun verhaal blootleggen. Maar dergelijke bewijslast wordt niet geleverd. Door ‘iets’ te beweren bestaat ‘iets’ niet. Door het keer op keer te citeren, wordt ‘iets’ dat wetenschappelijk gezien ‘onwaar’ is, niet beetje bij beetje meer ‘waar’. Niet het tegendeel van een bewering moet worden bewezen, een bewering moet worden bewezen. Als in een woestijn een steen ligt die door niemand wordt gespot, dan bestaat de steen wel degelijk, maar niemand weet dat deze bestaat. Indien één persoon of een groep van mensen de steen waarneemt en tegen de massa zegt dat hij de steen heeft gezien, dan zal de steen waarschijnlijk bestaan, maar we weten het niet zeker. Wil je de steen kenbaar maken voor de massa, dan dien je bewijs te leveren. Dit gebeurt niet door LIW. Zolang ‘iets’ wordt beweert zonder bewijsvoering dan is dit ‘iets’ wetenschappelijk gezien onwaar en daarmee kan gesteld worden dat, in de regel van wetenschappelijk onderzoek, LIW kinderarbeid verzint.

Tegengeluid

LIW besmeurt vele Nederlandse en internationale bedrijven. De Italiaanse firma Antolini Luigi is een groothandel is natuursteen. Zij zijn heel duidelijk. Francesco Antolini schrijft in een perscommuniqué het volgende:

‘Our company has always been particularly sensitive to the problem of the “Child Labor” and that’s why we exclusively cooperate with companies that comply with these rules and respect them, moreover, our on-site inspectors assure that they have never verified the presence of “Child Labor” by our suppliers and their quarries. In addition, we want to inform you that, in order to defend our reputation, we have entrusted our lawyers to proceed against those who have published and spread absolutely false and misleading informations about our company. Moreover, we intend to press charges strongly against this defamatory campaign towards our company.’

Kortom, er is geen kinderarbeid.

Voor de pers

Omdat journalistiek een vrij beroep is (en westerse ngo’s zien zichzelf maar al te graag als hun eigen persbureau), is in 1995 tevens de Code voor de Journalistiek opgesteld. In de alinea Waarheidsvinding staat: ‘De journalist controleert de feiten in zijn berichtgeving en maakt die feiten waar mogelijk controleerbaar.’ Een feit controleerbaar maken zie ik een journalist (en al helemaal een westerse ngo) zelden doen, omdat journalisten niet getraind zijn om een hypothese op wetenschappelijke waarheidsvinding te testen. Een journalist neemt statistiek van een westerse ngo of een ngo in het zuiden te snel over als waarheid. Westerse ontwikkelingsorganisaties en journalisten die de Code voor de Journalistiek niet in acht nemen vormen samen de 11^e dwaling die voor veel ruis zorgt ten aanzien van waarheidsvinding.

Knuffelt LIW een onzichtbaar vriendje?

Ten slotte

Het lonkt om over kinderarbeid te schrijven. Het trekt veel aandacht. LIW publiceert op 11 september 2017 zelfs een lijst met 85 mediabronnen waarin hun verhaal terecht is gekomen. Deze onverstoorbare mediadrift is wellicht de 12^e dwaling. Een publicitaire begeerte verblind een objectief en zuiver motief.

In mijn tijd in India werden getallen over bevrijde kinderen verzonnen want India is hét land waar kinderarbeid in scene wordt gezet. Voorzitter Gerard Oonk van LIW weet dat. Net als bij Terre des Hommes vinden dergelijke persberichten gretig aftrek in de media waarin bedrijven onnodig in een kwaad daglicht worden geplaatst. Hopelijk ondernemen zij een keer de juiste stappen tegen deze onprofessionele en onvakkundige onderzoekrapporten. Ik ben bang dat het rapport van LIW niets meer is dan het uitschrijven van een theatervoorstelling. Een gemiste kans. Los van de schade aan de genoemde bedrijven in het rapport, zet LIW daarmee ook de denkideeën van een complete natie op het verkeerde been.

In de kern: The Dark Site of Granite betreft geen wetenschap waarbij waarheidsvinding centraal staat om hypotheses hard te maken en dientengevolge kan dit document de gradatie van een ‘scriptie’ niet ontstijgen. 

Drs. Hans R.J. Sluijter

Klik op foto voor een uitvergroting

REACTIE AAN NL-Aid VAN ÉÉN VAN DE BEDRIJVEN UIT HET RAPPORT VAN ‘THE DARK SITE OF GRANITE':

‘Vandaag kreeg ik weer een kleine update van onze plaatselijke contoleur in India. Hij moet nu per bezoek een rapport aan ons uitbrengen over zijn bevindingen. Hij was in een groeve van zwarte graniet (in het gebied waar LIW haar onderzoek heeft gedaan) en heeft helemaal niks verontrustends kunnen aantreffen. Daar waren alleen maar enorm zware en grote blokken, daar kunnen honderden mensenhanden, laat staan kinderhanden, helemaal niks mee beginnen (zie foto). Het frustrerende van de LIW vind ik dat ze ons niet willen zeggen in welke groeve die kinderarbeid of slechte werkomstandigheden dan wel zijn aangetroffen. We kunnen dus helemaal niks verifiëren maar worden wel (op basis van anonimiteit) keihard veroordeeld ! Dat is echt zwaar frustrerend….’