De tragiek van een niet meer te achterhalen jeugd

Een nagespeelde scène uit de documentaire Tussen Goot En Geluk waarin 'Eef' urenlang een stoeptegel omhoog moet houden en hard aan zijn oor wordt getrokken indien hij zijn armen ietwat laat zakken.

Een nagespeelde scène uit de documentaire Tussen Goot En Geluk waarin ‘Eef’ urenlang een stoeptegel omhoog moet houden en hard aan zijn oor wordt getrokken indien hij zijn armen ietwat laat zakken.

Eef, geboren in 1939 te Nijmegen, was 6 maanden oud al slachtoffer van een vieze oorlog. Niet in de eerste plaats vanwege de Duitse inval, maar veeleer vanwege overheidsinstanties die hem als inruilfiche gebruikte. Negen broers en zussen worden in 1940 als wees overgebracht aan allerlei instellingen. Het hele scenario is geregisseerd door de rechtbank van Arnhem, de kinderpolitie en kinderbescherming Nijmegen. Eef’s oudste zus is dan 12 jaar oud en overhandigt Eef als baby van 6 maanden aan de nonnen van Simpelveld.

Na twee pleeggezinnen beland hij op 12-jarige leeftijd bij de fraters in Huize De La Salle te Boxtel, een regelrechte nachtmerrie. Eef: “Ik kon zélf douchen maar al snel wérd ik gewassen. Bij het wassen van mijn penis werd mij meegedeeld dat dit ding niet alleen voor het plassen bedoeld was”. Voor Eef er erg in had werd hij een seksslaaf van de fraters. Er vonden ’s nachts selecties plaats waarbij kinderen van bed werden gehaald. “Anale seks, 30 keer pijpen per nacht, dat soort dingen. Ik kreeg er een handvol snoep voor terug.” Er vonden sadistische praktijken plaats waarbij fraters uren met hun klompen op zijn knieën bleven staan. Soms werd hij uren in een hoek gezet waarbij hij een stoeptegel omhoog moest houden. Telkens wanneer de armen een centimeter van vermoeidheid zakte kreeg hij een slag in het gezicht.

In die vijf jaar in Boxtel heeft Eef regelmatig een proces-verbaal laten opmaken bij de politie maar hij werd onder het mom van een fantaserend kind in de handboeien geslagen en teruggebracht naar de fraters. Zelfs de kinderbescherming schoof zijn melding weg als opruiend gespuis. Eef viel tot aan zijn 21e onder een echtpaar van de kinderpolitie die zijn hele proces van plaatsingen begeleidde en ook zij deelde Eef mee dat hij niet zo over de fraters mocht praten. Na elke melding stuurde ze hem terug naar de ellende van verkrachtingen. Toch kon hij regelmatig ontsnappen. Maar omdat de fraters hem een opvallend verschijnsel hadden gegeven in zijn haardracht werd hij, wandelend langs de weg, steeds door politie aangehouden en teruggebracht. In al zijn kleren was namelijk het adres van de fraters ingenaaid.

In deze periode komt Eef erachter dat hij acht broers en zussen heeft. Zelfs zijn ouders blijken in leven en hij is helemaal geen wees. Eef: “de fraters en de kinderbescherming kende onze hele familie, maar wij werden gescheiden van elkaar gehouden en niets werd ons meegedeeld. Ik weet nog steeds niet waarom wij uit huis zijn gehaald. Een moeder die negen kinderen weggeeft; dat geloof je toch niet?” Op een gegeven moment, na een oneerbaar voorstel, sloegen de stoppen bij Eef door en molesteerde hij de desbetreffende frater waarna hij 4 jaar door moest brengen in een jeugdgevangenis. Eef: “ik mocht me niet verdedigen maar wel jarenlang aan zijn piemel trekken.” Op de leeftijd van 21 wordt hij op straat gezet en was hij een vrij man. “Ik wist niet eens wat vrij was. Sta ik daar op straat: wat moet ik doen? Waar moet ik heen lopen? Waar slaap ik? Wat eet ik? Wat is vrijheid?”

Eef heeft niet alleen tijdens de periode bij de fraters een proces-verbaal laten opmaken bij politie Boxtel, maar ook de laatste jaren bij politie Nijmegen. Daar heeft hij niets meer van vernomen. Regelmatig heeft hij de rechtbank uitgenodigd om uit te leggen waarom hij als baby uit huis is geplaatst en waarom er niets is gebeurd met al zijn meldingen bij politie en bij de kinderbescherming. En waarom hij nimmer de papieren mag inzien over zijn adoptie. De rechtbank Arnhem geeft niet thuis. Eef: “ik heb van justitie levenslang gekregen in mijn eenzaamheid.” En over de kinderbescherming: “dit is geen kinderbescherming. Ik had liever gehad dat ze mijn nageboorte hadden genomen en mij de heg in hadden gegooid.”

In december 2004 brengt Eef in Tilburg een bezoek aan Fraters CMM, de orde waar Huize De La Salle (dat inmiddels is afgebrand en is herbouwd) onder valt en heeft hij voor de Kerkelijke Rechtbank zijn verhaal mogen doen. Zij waren de zaak nagegaan en konden niets anders concluderen dat het misbruik inderdaad had plaatsgevonden. Maar de dienstdoende fraters van toen zijn allemaal dood. En daar bleef het bij. Geen kerstkaart, geen uitnodiging op een debat, geen verklaring waarom zijn broers en zussen voor hem verzwegen zijn, geen openbaar excuus voor alle misbruikte kinderen.

Het Europees Parlement schrijft op 15 februari 2010 op haar website:

“Bijna 80 miljoen Europeanen leven op de rand van de armoedegrens. Zij leiden een onzeker bestaan en moeten het stellen zonder de basisbehoeften die de meeste mensen als vanzelfsprekend ervaren. Extreme armoede betekent een ernstig gebrek aan basisbehoeften inclusief voedsel, veilig drinkwater, hygiënefaciliteiten, gezondheidszorg, onderdak, onderwijs en informatie. Er zijn ook mensen binnen de EU die onder extreme armoede lijden, voornamelijk de Roma.”

Amnesty International schrijft in februari 2010 over Roma:

“In Tsjechië worden Roma-kinderen systematisch gediscrimineerd in het onderwijs. Roma-kinderen worden in Tsjechië stelselmatig in zogenaamde ‘praktische basisscholen’ geplaatst. Dit zijn eigenlijk scholen voor kinderen met een lichte mentale beperking.”

Bij Eef in huis hing een krantenartikel met de titel: ‘Als God bestaat dan heeft de kerk het goed verpest’.

Documentaire
In de documentaire Tussen Goot en Geluk krijgen vijf (ex-)daklozen de aandacht om hun verhaal te doen, waaronder Eef. Na de première krijgt Eef van Fraters CMM een excuusbrief. Ze hebben incognito in de zaal gezeten. Voor Eef was hiermee de zaak rond. Nog geen jaar later overlijdt hij.

Onderzoek
In 2006 heb ik nog voor de première en de excuusbrief van Fraters CMM namens Eef een onderzoek gedaan naar zijn dossier. De volgende resultaten kwamen daar uit:

  • Raad van Kinderbescherming Arnhem/Nijmegen: Bij wet heeft de kinderbescherming het dossier van Eef in 1961 vernietigd. Meldingen van misbruik of motieven over het weghalen bij de ouders zijn niet meer te vinden.
  • Rechtbank Arnhem: een woordvoerder van de kinderrechter deelt ons mee dat alle documenten over alle personen van voor 1945 tijdens een bombardement volledig zijn vernietigd en dat er niets is overgebleven over wat voor een informatie dan ook.
  • Gelders Archief: het Gelders Archief verwonderd zich over deze reactie en schrijf: “door oorlogshandelingen is het archief deels verminkt, maar bij lange na niet geheel verloren gegaan!” Na een grondig onderzoek in de documenten ‘Ontzetting en Ontheffing’ 1904 tot en met 1979 vinden we geen sporen van de familie van Eef en het Gelders Archief concludeert dat óf de documenten vernietigd zijn óf dat er iets anders aan de hand moet zijn.
  • Politie Nijmegen: politie te Nijmegen vinden een dossierrecherche naar een enkele case in de jaren ’50 te omvangrijk (“dit zou een handmatig en dus zeer tijdrovend onderzoek vergen in duizenden gegevens en dit zou ten koste gaan van de primaire taak van de politie”). Volgens de Archiefwet mag ik daar zelf pas in spitten na 2027.
  • Fraters CMM Tilburg: verwijzen me naar Huize De La Salle in Boxtel omdat ze geen dossiervorming over Eef hebben. Verder vinden ze dat elk dialoog over de ervaring bij de fraters in Boxtel een initiatief moet zijn vanuit Eef zelf.
  • Hondsberg De La Salle Boxtel: alle dossiers over de kinderen zijn vernietigd. Op de vraag waarom ze dossiers vernietigen, krijg ik het antwoord: “we kunnen niet aangeven waarom wij dit doen, gewoonweg omdat het niet bekend is waarom wij dit doen.”
  • Ministerie van Justitie, afdeling Adoptie: Deze overheid geeft geen informatie en verwijzen ons naar een procedure met FIOM.
  • FIOM: staat mij hartelijk te woord maar delen mee dat er voor de adoptiewet van 1954 geen belang werd gezien in dossiervorming en het verhaal niet lijkt op een adoptiecase. Ze onderstrepen echter wel dat deze zaak meer dan ongewoon is en kunnen geen case herinneren of argumenten verzinnen waarbij 9 kinderen uit huis zijn geplaatst onder het mom van vermeende ‘weeskinderen’. Daarnaast is de hoofdtaak van FIOM om bloedverwanten op te sporen en niet, zoals bij Eef, zoeken naar motieven van handelen. Uiteindelijk vinden ze dan ook geen dossier in hun database.

Het valt op dat, op het FIOM en het Gelders Archief na, de instanties apathisch en met veel weerstand reageren. Met name de reactie van Hondsberg De La Salle Boxtel is ronduit onbegrijpelijk. Geen enkele instantie heeft de verantwoordelijkheid voor Eef opgepakt in de vorm van hulp of onderzoek. Alle officiële meldingen zijn genegeerd.

Nederland telt circa 50.000 daklozen. Voor hen is de Nederlandse bureaucratie een favela.

Een maand na deze publicatie en een artikel in De Gelderlander komt seksueel misbruik van de Rooms-Katholieke kerk in Nederland in het nieuws. De val van de kerk begint bij het Don Rua klooster in ’s-Heerenberg. RTL besteed aandacht aan Hondsberg De La Salle. Erna is het bekende balletje gaan rollen. Het verhaal van Eef was de eerste dominosteen en heeft zijn impact gehad.

OLD SCHOOL

Dit artikel is ‘old school’ en is gepubliceerd in 2006 via Updaid (de voorloper van NL-Aid).

Portret 2AUTHOR: Drs. H.R.J. Sluijter
URL: www.NL-Aid.org
E-MAIL: info [at] NL-Aid.org

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>