Was het een zeemsalamander?
Wetenschappers hebben het eerste fossiele bewijs gevonden van amfibieën die in zee leefden, iets wat onze opvattingen over deze diergroep flink zou kunnen veranderen.
“Het is een tamelijk ongewone vertegenwoordiger van die stamlijn,” zei mede-auteur en paleontoloog Ryosuke Motani van de University of California, Davis, in een verklaring.
De soort, genoemd Gerrothorax maritimus, was een forse, ongeveer een meter lange amfibie die volgens de studie in Nature Ecology and Evolution op de zeebodem leefde.
Dit idee vloeit voort uit het onderzoek van twee bijna complete skeletten van elk zo’n 237 miljoen jaar oud, opgegraven in een deel van China dat destijds door de zee bedekt was.
In de Late Trias huisden in dat mariene milieu onder meer schildpadden, ichthyosaurussen en andere zeereptielen.
Desondanks was deze bewoner van de zee een uitzonderlijk geval: van de ongeveer 8.000 hedendaagse amfibieën is er geen enkele die in zout water leeft.
Wetenschapsmedia merkten op dat minder dan 2% zout water kan verdragen, omdat amfibieën een doorlatende huid hebben die cruciaal is voor gas- en wateruitwisseling.
Er was tot nu toe ook geen fossielbewijs dat een amfibie aantoonde die zijn hele leven op zee doorbracht — tot deze vondst.
Aangezien de gevonden exemplaren bijna 19 mijl verwijderd waren van de dichtstbijzijnde eilanden, vermoeden de onderzoekers dat deze dieren hun hele leven in zee doorbrachten.
Dat zou hen tot uiterst zeldzame afwijking binnen de amfibieën maken, een groep die juist gekenmerkt wordt door het vermogen zowel op het land als in het water te leven.
Hoe kon een dier dat normaal zo afhankelijk is van zoetwater overleven in een mariene omgeving?
De onderzoekers wijzen op het benige pantser van de soort; dat beschermde hen niet alleen tegen predatoren zoals ichthyosaurussen, maar beperkte ook de opname van zout water via de huid.
Daarmee zouden deze zeegaande amfibieën het water via de bek hebben ingenomen en met het maag-darmkanaal hebben gefilterd, denken de wetenschappers, waarbij kieuwen vermoedelijk hielpen het zout eruit te scheiden.
Het stevige harnas en de gedrongen kopvorm suggereren bovendien dat het dier een hinderlaagrover was die voedsel inslokte met behulp van zuigkracht.
“Ze zouden waarschijnlijk gewoon op de bodem gewacht hebben en zodra prooi langskwam die naar binnen zuigen,” zei Motani, die aangaf dat het ongeveer zo groot was als een reuzensalamander maar veel forser gebouwd in plaats van langgerekt.
Die bouw zou het dier ook minder geschikt hebben gemaakt om zich op het land te verplaatsen.
De onderzoekers onderzochten de mogelijkheid dat de skeletten na de dood de zee in zijn gespoeld, maar verwierpen die hypothese uiteindelijk omdat de resten zo goed bewaard waren.
“Lijken op zee, tenzij ze meteen naar de bodem zinken, drogen meestal uit en verliezen ledematen voordat ze zinken,” zei Motani. “Maar deze dieren hadden hun vingers nog intact, wat betekent dat ze waarschijnlijk in de buurt van waar ze leefden zijn gestorven.”
Vervolgonderzoek toonde aan dat de niveaus van strontium — een sporenelement dat zich gemakkelijk in botten ophoopt — in de fossielen overeenkwamen met die van de oceanen uit de Late Trias.
Vergelijkbare berichten
- T. rex lichaamstemperatuur gelijk aan mensen: studie onthult schokkende gelijkenis
- Wetenschappers Stomverbaasd: ’s Werelds Grootste Spinnenweb Ontdekt, Huisvest 100.000 Enge Beestjes
- Zeldzame Fossiele Anus Ontdekt: Doorbraak in Evolutie van Reptielen
- Ontdekt: 185 miljoen jaar oude ‘zwaarddraak’ reptiel fossiel in Engeland!
- Spectaculaire Vondst Onder Parkeerplaats Museum Denver: Alsof Je Een Hole-In-One Slaat Vanaf de Maan!
Eva schrijft gepassioneerd over cultuur, geschiedenis en maatschappelijke thema’s. Ze onderzoekt trends in kunst en erfgoed, met een bijzondere interesse voor Europese invloeden. Haar artikelen combineren diepgang en toegankelijkheid, waardoor cultuur op een boeiende manier wordt gepresenteerd voor een breed, nieuwsgierig lezerspubliek binnen én buiten Nederland.