Zeldzame Fossiele Anus Ontdekt: Doorbraak in Evolutie van Reptielen

Een verhaal zo oud als de tijd zelf.

Wetenschappers denken mogelijk de oudste anus ter wereld te hebben ontdekt nadat ze in Duitsland een bijna 300 miljoen jaar oude afdruk van het achterste van een reptiel hebben opgegraven, volgens een aanstaande studie in het tijdschrift Current Biology.

“Dergelijke structuren van zacht weefsel zijn uiterst zeldzaam in het fossielenbestand – en hoe verder we teruggaan in de geschiedenis van de aarde, hoe uitzonderlijker ze worden,” zei Lorenzo Marchetti, een paleontoloog aan het Duits Natuurhistorisch Museum in Berlijn, in een verklaring.

Hij en zijn team beschreven het fossiel, dat gevonden werd in het Thüringerwoud in Centraal-Duitsland. Volgens hun analyse was het opmerkelijk goed bewaard gebleven, inclusief buikschubben en, het meest opvallend, een cloaca, een multifunctionele opening die gebruikt wordt voor ontlasting, plassen, paren en eieren leggen.

De afdruk van dit achterste dateert van tussen 298 tot 299 miljoen jaar geleden, uit het vroege Perm tijdperk, waarmee het het oudste fossiel van zijn soort is. Het vorige record werd gehouden door een 120 miljoen jaar oude anus die toebehoorde aan een dinosaurus genaamd een Psittacosaurus.

Het was ook de oudste bekende indruk van de reptielenhuidperiode.

Onderzoekers zeiden dat de eigenaar van de afdruk slechts ongeveer 8,9 centimeter lang was, maar desondanks een merk achterliet aangezien dit de eerste keer was dat zo’n spoorfossiel werd beschreven.

De onderzoekers noemden het Cabarzichnus pulchrus, opmerkend dat de grootte van het dier en nabijgelegen voetafdrukken aangeven dat het wezen waarschijnlijk een bolosaurian was, een vroege soort reptiel.

Volgens berichten leefde het schepsel tijdens een cruciale tijd in de evolutie van koudbloedige dieren, toen reptielen begonnen te diversifiëren, meldde Science Alert.

In feite hielp de afdruk hen om tot de kern van deze reptiele evolutiezaak te komen.

Onderzoekers merkten op dat de cloaca van C. pulchrus — beschreven als het Zwitserse zakmes van achterste openingen — een vorm en oriëntatie had die meer leek op die van schildpadden, hagedissen en slangen dan op die van dinosaurussen en krokodillen.

Het lichaam van het schepsel had ook rijen van veelhoekige huidschubben die bestonden uit keratine, net als de huidbedekkingen van moderne reptielen.

Marchetti zei dat deze indrukken “veel meer zijn dan simpele voetafdrukken.

Verder “behouden ze anatomische details” die anders volledig verloren zouden gaan en werpen ze licht op de “vroege ontwikkeling van reptielen en hun huidstructuren.”