Annica Muller heeft de AKF Sonneveldprijs in de wacht gesleept tijdens het Amsterdams Kleinkunst Festival 2026. Haar show This Is Fucking Chaos werd gisterenavond door de jury bekroond. Dorelia Schraven ontving de AKF Shaffy Cheque als aanmoedigingsprijs en Daan Put ging met de publieksprijs naar huis. Deze drie talentvolle artiesten zetten hun persoonlijke, indrukwekkende verhalen op unieke wijze in de schijnwerpers.

Elk van de finalisten heeft een theateropleiding gevolgd en nam deel aan een intensief begeleidingstraject, zoals gebruikelijk is bij het Amsterdams Kleinkunst Festival, voordat ze hun kunsten op het finalepodium vertoonden. De thema’s waar ze zich mee bezighouden overlappen grotendeels. Hoewel de ernst soms de bovenhand haalde, was er gelukkig ook ruimte voor humor tijdens de finale.

De voorstelling van Annica Muller, gekenmerkt door haar atletische verschijning en vloeiende acteerwerk, was zowel gedurfd als overweldigend. Chaos is overal aanwezig: in de wereld, in haar gedachten, in de natuur. Toch creëert zij een veilige plek op het podium waar iedereen beschermd is. ‘What is in the safe space, stays in the safe space.’

Muller werkt als trainingsacteur bij het leger, waarover ze niets mag onthullen, echter kan ze bepaalde situaties wel heracten. Ze heeft ADHD en is net een energiedrankje dat constant van de ene situatie naar de andere springt. Aan het einde van haar optreden blijkt de chaos die ze toont volledig onder controle. Terugkijkend als haar honderd jaar oudere zelf, verbindt ze alle elementen van haar show op meesterlijke wijze. Het enige waarvan ze zeker is, is dat ze hier nu met ons is, vertelt Muller tijdens een emotioneel en rustig slot van een energieke dertig minuten durende performance.

LEES  Ontdek de Toekomst van Podiumkunsten: Talentontwikkeling als Fundament!

Publiekslieveling Daan Put kreeg veel gelach van het publiek deze avond. Zijn show Boze boom en de mini kartbaan van Marjan zit vol gebeurtenissen die de titel eer aandoen. Zijn constante staat van paniek en depressie bestrijdt hij met absurdistische humor. Dit doet hij door middel van snelle overgangen, dynamische geluidsfragmenten, raps en liedjes vol mooie, humoristische teksten: ‘Vorige week stond ik nog in Zeeland en nu moet ik me verhouden tot een theater met etages!’

Put worstelt met depressies en zijn relatie met de buitenwereld. De natuur is beangstigend, en zijn binnenwereld evenzeer. Hij struikelt over zijn eigen woorden en gedachten als hij van het ene in het andere springt. Hij is als een ridder met kasteelvrees, een alg met watervrees, en neemt ons moeiteloos mee in zijn bizarre wereld, in een half uur dat omvliegt.

Tenslotte, Dorelia Schraven, streeft in haar voorstelling I Love Me(n) naar maximale eerlijkheid. Alles wat ze zegt is waar, behalve dat wat niet waar is omdat ze het zelf heeft verzonnen. In een roze outfit, met ‘Juicy’ op haar rug, beweegt en danst ze zowel soepel als sensueel, terwijl ze verhalen vertelt over de mannen in haar leven. Mannen met wie ze sliep, die ze op de werkvloer ontmoette, en die later het gevoel hadden dat ze zich moesten verontschuldigen.

Ze spreekt ook over haar vader, die haar vertelt dat alles goed komt, zelfs als dat niet zo is. De voorstelling die ze wilde maken, over seks, grenzen en kwantumfysica, over alle leuke dingen in haar leven, nam een wending die ze niet had verwacht. De jury prees Schravens fysieke spel, prachtige stem en haar moed om ongemak te tonen.

LEES  Introdans krijgt nieuwe huisvesting: Provincie keurt plannen goed!

Persoonlijke verhalen vol urgentie, moed en eerlijkheid waren de rode draad tijdens deze 39ste finaleavond van het Amsterdams Kleinkunst Festival. Hoewel het misschien niet de lichtste avond was, was het zeker een indrukwekkende avond van drie nieuwe makers die dit najaar hun finalistentournee spelen en het verdienen om gehoord en gezien te worden.