Zeehonden doden dolfijnen: Zijn mensen het volgende doelwit?

Is hun lot bezegeld?

Net toen je dacht dat het weer veilig was om het water in te gaan. Zeehonden in het VK hebben hun smaakpalet op een gruwelijke manier uitgebreid door dolfijnen en bruinvissen te eten, wat de angst aanwakkert dat wij mensen de volgende op hun menu kunnen zijn.

“Het is alsof ze een fastfoodrestaurant binnenstappen,” zei Dr. Sophie Brasseur, een expert op het gebied van zeezoogdieren aan de Wageningen Universiteit in Nederland, terwijl ze de ongebruikelijke dieetkeuze beschreef die de Telegraph rapporteerde.

Hoewel slechts enkele gevallen van grijze zeehonden die jagen op bruinvissen of dolfijnen zijn waargenomen, hebben recente incidenten zorgen gewekt dat dit gedrag vaker zou kunnen voorkomen.

In februari spoelde een verminkt dolfijnkadaver aan in Pembrokeshire, wat de eerste gedocumenteerde keer was dat een dier van deze soort werd gedood door deze blubberige boekaniers in de wateren van Wales. Natuurspecialisten werden getipt door de kurkentrekker-vormige markeringen op het lichaam van de cetaceaan, dat tot de ingewanden was gestroopt door de vermoedelijke daders, een bende grijze zeehonden.

Ondertussen werd een gewone dolfijn waargenomen tussen de kaken van een vinpotige in de Ierse Zee in januari, met in totaal 20 potentiële dolfijnjagers geïdentificeerd in de Britse eilanden.

Dit gedrag heeft begrijpelijkerwijs alarmbellen doen rinkelen bij de bewoners van deze kustplaatsen. Megan Harris, een serveerster in het Landsker Line café in Newgale, herinnerde zich het “verschrikkelijke” moment toen ze een dolfijn aan wal zag spoelen met zijn ingewanden eruit hangend — wat onderzoekers speculeerden was het werk van een zeehond.

Dit heeft zorgen gewekt dat mensen de volgende in het vizier kunnen zijn. “Als ze dat met een dolfijn kunnen doen, kunnen ze dat duidelijk ook met een mens,” vreesde de Brit, die regelmatig in de oceaan zwemt.

Ondertussen zei de eigenaar van het restaurant, Mike Harris, dat ze “groot” zijn met enorme tanden en hij zou ze “niet vertrouwen.”

Zelfs een kleine beet kan al slecht nieuws zijn, gezien de poel van bacteriën die deze viseters in hun scherpe tanden herbergen. Cliff Benson, 71, oprichter van Sea Trust Wales, zei dat hun monden zo vies zijn dat slachtoffers vaak hun vingers laten amputeren in plaats van ze te verbinden, en voegde eraan toe dat hij verschillende mensen kent met ontbrekende delen van hun vingers.

Ondanks hun indrukwekkende tandheelkundige uitrusting, lijkt zeehond-op-dolfijn predatie atypisch gezien de perceptie van de laatste als superintelligente wezens die zelfs haaien aankunnen. Zeehonden worden daarentegen vaak gezien als rollebollende waterpleziermakers, misschien het meest bekend van het balanceren van ballen bij shows met zeedieren.

De groottecontrast is echter opvallend. Volwassen mannelijke grijze zeehonden kunnen tot tien voet lang worden en bijna 900 pond wegen, terwijl gewone dolfijnen tot acht voet groeien en maximaal ongeveer 350 pond wegen.

Experts vermoeden dat dit gedrag is aangeleerd door de zeehonden die mogelijk een smaak voor blubber hebben ontwikkeld nadat ze op hun eigen soort jaagden. Net als grizzlyberen staan mannelijke grijze zeehonden erom bekend hun eigen jongen te doden in een poging om het broedseizoen te verlengen, terwijl kannibalisme binnen de soort in het afgelopen decennium is toegenomen, volgens studies.

Voeg daarbij de toename van zowel het aantal dolfijnen als zeehonden — laatstgenoemde is gestegen van 500 naar 120,000 in het VK in de afgelopen eeuw — en het is misschien geen wonder dat zeehonden zich tegoed doen aan dit interspecies buffet.

Hoe achtervolgen en vangen ze hun relatief snellere en behendigere prooi? Deskundigen vermoeden dat ze zich richten op de jonge of gewonde dolfijnen in ondieper water langs de kust van Wales, waar ze steeds meer worden geduwd omdat commerciële trawlers hun prooi verder op zee uitputten.

Mat Westfield, coördinator bij Marine Environmental Monitoring, zei dat hij vermoedt dat ze hun soortgenoten zullen leren hoe ze op dolfijnen kunnen jagen en dat we in de toekomst “steeds meer” van deze ongebruikelijke predatie zullen zien.

Wat betreft mensen, ons lot is waarschijnlijk nog niet bezegeld. In feite is er slechts één gedocumenteerd geval van een zeehond die een mens doodde — toen de Britse mariene biologe Kirsty Brown in 2003 door een luipaardzeehond werd verdronken tijdens het onderzoeken van het Antarctisch Schiereiland.

Desalniettemin zijn verschillende mensen in Californië aangevallen door zeeleeuwen wiens geesten “verdraaid” waren door giftige algen die de kust teisteren.

Tijdens een dergelijk incident afgelopen lente werd surfer RJ LaMendola aangevallen door een door algen aangetaste vinpotige, die zijn hand doorboorde, zijn wetsuit verscheurde en in zijn “linker bil beet.”

“Vandaag heb ik de meest beangstigende en traumatische ervaring van mijn 20 jaar surfen doorstaan,” schreef de golfsurfer op Facebook terwijl hij de gruwelijke aanval herinnerde.