Speciale Jachttechnieken van Dolfijnen in Australië
In Australië gebruiken sommige dolfijnen een unieke methode om vissen van de zeebodem te spoelen. Ze jagen met een spons op hun snuit, wat doet denken aan een clownneus.
De dolfijnen gebruiken de spons om zich te beschermen tegen scherpe rotsen terwijl ze met hun bedekte snuiten door het zand op de bodem van de kanalen graven, waardoor ze de verborgen zandbaars opschrikken en vangen.
Volgens recent onderzoek, gepubliceerd op dinsdag in het tijdschrift Royal Society Open Science, blijkt echter dat deze gedraging complexer is dan op het eerste gezicht lijkt en generatie op generatie wordt doorgegeven.
De Uitdaging van Sponsjagen
Wanneer dolfijnen met een spons op hun gezicht jagen, wordt hun zeer gevoelige echolocatievermogen, het vermogen om geluiden uit te zenden en te luisteren naar de echo’s om te navigeren, belemmerd.
“Het werkt dempend, vergelijkbaar met hoe een masker zou werken,” legt medeauteur Ellen Rose Jacobs, mariene bioloog aan de Universiteit van Aarhus in Denemarken, uit. “Alles ziet er een beetje vreemd uit, maar je kunt nog steeds leren hoe je hiermee om moet gaan.”
Jacobs bevestigde met behulp van een onderwatermicrofoon dat de ‘sponzende’ dolfijnen in Shark Bay, Australië, nog steeds echolocatieklikken gebruikten om zich te oriënteren. Vervolgens modelleerde ze hoe de geluidsgolven vervormd werden door de sponzen.
Voor de wilde dolfijnen die deze techniek van foerageren met neussponzen beheersen, is het een zeer efficiënte manier om vis te vangen. De natuurlijke zeesponzen variëren in grootte van een softbal tot een cantaloupe.
“Het is alsof je geblinddoekt jaagt – je moet erg goed en goed getraind zijn om dit te kunnen,” zegt Mauricio Cantor, mariene bioloog aan de Oregon State University, die niet betrokken was bij de studie.
Deze complexiteit verklaart mogelijk waarom het een zeldzame vaardigheid is; slechts ongeveer 5% van de door de onderzoekers bestudeerde dolfijnenpopulatie in Shark Bay doet het, wat neerkomt op ongeveer 30 dolfijnen, aldus Jacobs.
“Het kost vele jaren om deze speciale jachtvaardigheid te leren – niet iedereen houdt het vol,” zegt mariene ecoloog Boris Worm van de Dalhousie University in Canada, die niet bij het onderzoek betrokken was.
Dolfijnenkalveren brengen meestal ongeveer drie tot vier jaar door met hun moeders, waarbij ze essentiële levensvaardigheden observeren en leren.
De verfijnde kunst van het sponsjagen wordt “uitsluitend doorgegeven van moeder op nakomeling,” zegt medeauteur en marien bioloog Janet Mann van Georgetown.
Vergelijkbare berichten
- Revolutionaire Breinchip: Drastische vermindering van AI stroomverbruik!
- Blauwe Walvissen Zwijgen Mysterieus Voor Californische Kust: Wetenschappers Gealarmeerd
- Jane Goodall herschrijft onze kijk op menselijke natuur: Ontdek hoe!
- Wilde orka’s geven ‘cadeaus’ aan mensen: Dode dieren als trots katje
- Haaien Verliezen Hun Beet, Onderzoekers Waarschuwen: Dit is Waarom Ze Minder Gevaarlijk Worden
Eva schrijft gepassioneerd over cultuur, geschiedenis en maatschappelijke thema’s. Ze onderzoekt trends in kunst en erfgoed, met een bijzondere interesse voor Europese invloeden. Haar artikelen combineren diepgang en toegankelijkheid, waardoor cultuur op een boeiende manier wordt gepresenteerd voor een breed, nieuwsgierig lezerspubliek binnen én buiten Nederland.