Harvard Wetenschapper Heftig Tegen: ‘Nieuw Onderzoek naar 3I/ATLAS is Oppervlakkig!’

De theorieën over ATLAS zijn zeer uiteenlopend.

Met de nadering van 3I/ATLAS tot de aarde morgen, zijn de speculaties over zijn aard enorm toegenomen. Een recente studie beweert dat onze interstellaire bezoeker zich gedraagt zoals andere kometen in ons zonnestelsel — een theorie die Harvard wetenschapper Avi Loeb bestempelt als een non-argument dat de vele “anomalieën” negeert.

In het onderzoek, gepubliceerd in de Research Notes van de AAS, noemde hoofdauteur Thomas Marshall Eubanks van het lucht- en ruimtevaartbedrijf Space Initiatives de niet-gravitationele versnelling van 3I/ATLAS “typisch voor normale kometen,” volgens een rapport van Spaceweather.com.

Loeb had eerder de beweging van ATLAS als abnormaal bestempeld, verwijzend naar de ongebruikelijke manoeuvre tijdens de dichtste nadering tot de zon vorige maand, die hij zag als bewijs dat het mogelijk technologische stuwers gebruikte.

Echter, Eubanks en zijn team concluderen dat deze raketachtige voortstuwingen eigenlijk veroorzaakt werden door het zachte duwtje dat kometen krijgen van ontgassing. De meeste actieve kometen bewegen op deze manier als gas en stof van hun oppervlak spuiten nabij onze zon, waardoor het object kleine duwtjes krijgt die hun snelheid, baan en spin veranderen.

Het team kwam tot deze conclusie door de “niet-gravitationele versnelling van 3I/ATLAS te meten met behulp van lange-basislijn astrometrie (de wetenschap van het meten van de posities, afstanden en bewegingen van hemellichamen) van NASA’s Psyche ruimtevaartuig en ESA’s Mars Trace Gas Orbiter,” legde Eubanks uit.

Hun uiteindelijke conclusie: “3I/ATLAS is exotisch en prachtig. Het is ook een komeet.”

“Het vertoont duidelijke komeetachtige ontgassing met een bijbehorende niet-gravitationele versnelling,” schreef het team. “Beweren dat het ook een ruimtevaartuig is, past niet bij de gegevens.”

Echter, Loeb noemde hun correlatie zwak — vergelijkbaar met het zien van een stofpluim die opschiet en aannemen dat het door een levend wezen veroorzaakt wordt.

“Als je een stofwolk in de woestijn ziet, kun je beweren dat het een dier is dat deze wolk maakt omdat dieren, wanneer ze in de woestijn rennen, een stofwolk maken,” vertelde hij aan The Post. “Maar het kan ook een auto zijn. Dus het is echt heel oppervlakkig om te zeggen, ‘oh, omdat we stof zien, moet het een komeet zijn.'”

Hij voegde toe, “Wat ze moeten doen, in plaats van uit te leggen wat de overeenkomsten zijn met bekende kometen, wat ze vaak doen, is de anomalieën verklaren.”

Loeb betoogde dat ze niet ingingen op de 13 niet-komeetachtige kenmerken van 3I/ATLAS, waaronder de hoge niveaus van nikkel (een industrieel element) in zijn pluim, zijn ongebruikelijke traject rond onze planeten en een staart die naar de zon wijst in plaats van ervandaan zoals gebruikelijk.

In een recente post op Medium opperde de astrofysicus een 14de anomalie — een rotatieas in de richting van de zon die hij verdacht als bewijs van een zonneschild.

Loeb verwees naar een nieuwe brief die gepubliceerd is in het tijdschrift Astronomy & Astrophysics, waarin Spaanse astronomen een “wiebelende hooggelegen straal” in ATLAS detecteerden tussen begin juli en september.

Ze ontdekten dat de naar de zon gerichte “anti-staart” binnen acht graden van de polen is georiënteerd die geassocieerd zijn met de rotatieas van het object — een uiterst specifieke oriëntatie.

Dit betekent, volgens Loeb, dat “3I/ATLAS een constante dagzijde en een constante nachtzijde heeft, die van rol wisselen” tijdens zijn dichtste nadering tot de zon, die plaatsvond op 29 oktober.

Loeb achtte het hoogst onwaarschijnlijk — een waarschijnlijkheid van slechts 0,5% — dat een interstellair object zo constant naar de zon gericht zou zijn en zo’n naadloze overgang van dagzijde naar nachtzijde zou bieden als het niet misschien van kunstmatige herkomst was.

Een theorie, vertelde Loeb aan de Post, is dat ATLAS “technologisch” is en een naar de zon gericht straalachtig schild heeft ingezet om zichzelf te beschermen tegen de zonnewind en straling. “Het zou een straal lanceren die op een of andere manier de deeltjes van de zonnewind altijd in de richting van de zon afbuigt,” theoretiseerde hij.

Hij zei dat dit zou kunnen verklaren waarom de straal zo strak “gecollimeerd” was — tien keer langer dan hij breed is — in plaats van in alle richtingen te gaan zoals typisch is wanneer een ijszak verdampt.

Deze geconcentreerde straal zou, in theorie, zijn technologische of biologische buitenkant beschermen tegen eventuele gevaren van de zon.