Mysterieuze lichtflitsen op de maan: Dit is wat ze werkelijk waren

Lichtflitsen die vorige week tegen de maan botsten, werden veroorzaakt door twee asteroïde-inslagen op het maanoppervlak, die waarschijnlijk krachtig genoeg waren om grote kraters te vormen, zo blijkt uit video’s gemaakt door een Japanse astronoom.

Opvallend genoeg lichtte de maan op in de late uren van 30 oktober en opnieuw op 1 november — dit was geen griezelige verrassing, maar een gangbaar interstellair fenomeen dat een museumconservator in Japan toevallig op film vastlegde.

Daichi Fujii, een astronoom en conservator van het Stadsmuseum van Hiratsuka, deelde de ogenschijnlijk alledaagse beelden van de eerste inslag op 30 oktober — maar legde de beelden uit zodat zelfs een leek de schoonheid ervan kon waarderen.

“Omdat de maan geen atmosfeer heeft, zijn meteoren niet zichtbaar, en licht het op het moment dat een krater wordt gevormd,” schreef Fujii op X.

In de video legde zijn telescoop een kleine lichtflits vast die binnen enkele seconden langzaam vervaagde. Fujii vermoedde dat de asteroïde afkomstig was van “de Zuidelijke Taurus Meteorenregen of Noordelijke Meteorenregen,” die zijn piek naderde tijdens het Halloween-weekend.

De eerste meteoroïde woog waarschijnlijk slechts ongeveer 0,18 kg — maar sloeg een krater van ongeveer 3 meter breed bij de inslag, vertelde Fujii aan Space.com.

“De pixels waren verzadigd, dus het is mogelijk dat de flits nog helderder was dan de opgenomen gegevens suggereren,” vertelde Fujii aan de outlet.

Fujii deelde op 1 november een tweede video waarin een andere asteroïde de maan raakte. Hij zei dat het ruimteafval waarschijnlijk afweek van dezelfde meteorenregen als die op Halloweenavond.

Omdat de maan geen atmosfeer heeft, zoals Fujii uitlegde, is er niets dat naderende objecten kan vertragen — inclusief verdwaalde meteoren.

Vele naderen met verblindende snelheden van meer dan 257.495 km/u, wat krachtige uitbarstingen van licht en hitte veroorzaakt bij impact.

De resulterende kraters kunnen tientallen tot honderden meters breed zijn, afhankelijk van de grootte en het gewicht van de rots. Een steen van 5 kg kan een krater van 9 meter breed creëren, volgens NASA.