Vorige week was Theater de Richel het toneel voor het minifestival Lola’s Huis, een project van theatermaker en drag performer Lars Brinkman, bedoeld als een veilige plek voor ‘queer herkenning, empowerment en hoop’.

De urgentie van een theaterfestival als Lola’s Huis werd op schrijnende wijze benadrukt toen Lars Brinkman ontdekte dat er op zijn huis was geschoten met een luchtbuks. Hij vond twee kogelgaten in zijn raam, net achter een regenboogvlag, toen hij thuiskwam na een optreden in drag.

De focus van de tweede festivaldag lag op de veiligheid van drag performers en zichtbaar queer personen in Amsterdam. Het programma opende met de korte film Lola vs. Ed, waarin Brinkman als zijn drag alter ego Miss Lola Lollipop de hoofdrol speelt. In de film stapt Lola in een taxi en krijgt het aan de stok met de duidelijk transfobe chauffeur, gespeeld door Greg Nottrot. Lola’s reactie is eerst fel, maar verandert later in een zachtere benadering, waarbij ze probeert de vooroordelen van de chauffeur te ontmantelen. De film eindigt met een droomscène waarin toenadering lijkt te ontstaan, gevolgd door een terugkeer naar de harde realiteit.

Het interessante hieraan is dat de initiële haatreactie van Lola een reflectie is van klassenverschillen, zoals blijkt uit haar opmerking dat de chauffeur zijn baan toch zal verliezen aan AI. De overgang naar een liefdevollere aanpak creëert een complexe dynamiek waarbij het onzeker is in hoeverre Lola impact heeft. In Nottrots blik zijn angst, verwarring en boosheid af te lezen.

Onderliggend blijft het gevoel van geweldsdreiging aanwezig, wat duidelijk herkenbaar is voor het publiek, zoals blijkt tijdens het panelgesprek na de film. Drag performers Kostas Kharlamov en Jef Van Gestel delen hun ervaringen met agressieve taxichauffeurs, en bestuurslid Jerrol Martin van het anti-queerfobie meldpunt RITA onthult dat 30 procent van de meldingen gerelateerd is aan taxi’s. RITA werkt aan oplossingen zoals een eigen taxiservice, juridische ondersteuning bij aangiftes, en het openen van een veiligheidshuis later dit jaar. Toch blijft de vraag hoe de toenemende haat tegen de lgbqt-gemeenschap in Amsterdam en Nederland gestopt kan worden.

LEES  Winterkaravaan scoort Culturele Prijs Noord-Holland: Nieuw talent in de spotlight!

De avond balanceert voortdurend tussen kracht en kwetsbaarheid. De solidariteit binnen de gemeenschap is helend en krachtig, wat zichtbaar is in de betrokkenheid tijdens gesprekken, maar ook in hoe velen in drag gekleed zijn. Dit biedt een authentiekere en strijdlustigere viering van Pride dan het commerciële evenement in de grachten.

Aan de andere kant is er de gedeelde kwetsbaarheid in een wereld die steeds meer naar rechts opschuift. Het panelgesprek focust op de constante dreiging van geweld, wat leidt tot de vraag of er niet meer ruimte kan zijn voor positieve ervaringen.

In de centrale voorstelling van de avond, My drag is haunted, staat de dualiteit tussen gemeenschapskracht en individuele kwetsbaarheid centraal. Lola Lollipop speelt een drag mother die vrienden thuis ontvangt en tarotlezingen geeft. De sfeer is ontspannen, maar de dreiging van buiten dringt steeds meer binnen. Gasten en een klopgeest versterken de metaforische en letterlijke dreiging, waarbij de personages troost bij elkaar zoeken maar hun pijn snel willen vergeten.

De avond eindigt met een dansfeest, waarbij verschillende drag performers en artiesten optreden, waaronder rapper Elmer. De sfeer is uitbundig, mede door de ruimte voor pijn die eerder op de avond werd geboden.

Met Lola’s Huis biedt Brinkman/Lollipop een vitaal en gelaagd evenement dat een diepgaandere benadering van de lgbgtia+-gemeenschap toont dan de vaak oppervlakkige Pride-programmering. Het is te hopen dat het festival een jaarlijkse traditie wordt.