Romeinen gebruikten poep tegen infecties: ‘Donkerbruine vlokken’ in medicijnflesje gevonden!

Doe zoals de Romeinen deden?

Niet alleen op het gebied van loodgieterij waren de oude Italianen pioniers. Turkse wetenschappers hebben een 1900 jaar oude Romeinse fles gevonden die mogelijk het eerste concrete bewijs levert dat menselijke uitwerpselen werden gebruikt voor medicinale doeleinden, volgens een studie gepubliceerd in het Journal of Archaeological Science.

Volgens de studie werd de farmaceutische mest gebruikt om ontstekingen en infecties te behandelen, en kon het gecombineerd worden met tijm om de geur te maskeren — als een soort fecale Febreeze.

De onderzoekers schreven dat de bevindingen “kritische empirische ondersteuning bieden voor het farmacologisch gebruik van uitwerpselen in de oudheid,” wat tot nu toe alleen in oude teksten voorkwam.

Studieauteur Cenker Atila, een archeoloog aan de Sivas Cumhuriyet Universiteit in Turkije, vertelde aan Livescience dat hij het unguentarium — een klein glazen flesje gebruikt voor het bewaren van parfum of medicijnen — met “donkerbruine vlokken” ontdekte terwijl hij “werkte in de opslagruimtes van het Bergama Museum.”

De uitwerpsel-tinctuur zou oorspronkelijk afkomstig zijn uit een graf in de oude stad Pergamon in het westen van Turkije — een medisch mekka in de tweede en derde eeuw.

Ondanks de crappy inhoud, gaf het flesje geen “slechte geur” af toen het geopend werd, volgens Atila. De onderzoeker zei dat het “over het hoofd was gezien” terwijl het in opslag lag en besloot daarom het een grondige inspectie te geven.

Het team extraherde het donkerbruine residu en analyseerde dit via gaschromatografie-massaspectrometrie, een laboratoriumtechniek die complexe mengsels scheidt en vervolgens de bestanddelen identificeert aan de hand van hun unieke moleculaire vingerafdrukken.

Ze vonden verschillende biomarkers die sterk suggereren dat het vat oorspronkelijk fecale materie bevatte. Hoewel de herkomst van de uitwerpselen onduidelijk is, geloofden ze dat het menselijk was op basis van de verhouding van oprostanol tot 24-ethylcoprostanol — verbindingen gevonden in de spijsverteringskanalen van zoogdieren die cholesterol metaboliseren.

Ook aanwezig in de inhoud was carvacrol, een aromatische organische verbinding in chemische mengsels van specifieke kruiden.

Atila zei dat dit specifieke monster “menselijke feces gemengd met tijm” bevatte, wat nauw aansluit bij recepten die in medische literatuur uit de oudheid worden genoemd, meldde Arkeonews.

Deze onconventionele remedie was blijkbaar niets om je neus voor op te halen. Artsen schreven deze poe-nacea voor als remedie voor verschillende kwalen, inclusief infecties, ontstekingen en voortplantingsaandoeningen.

Door het monster te vergelijken met “oude tekstuele bronnen,” kon het team deze schijnbaar tegenstrijdige combinatie identificeren als een chemische cocktail die werd gebruikt door de Romeinse arts en anatoom Galenus.

Deze zogenaamde Koning Midas van mest zette Pergamon op de kaart vanwege zijn baanbrekende methoden die eeuwenlang de westerse farmacologie zouden beïnvloeden.

Wat betreft mestgebaseerde remedies, prees Galenus de medische voordelen van een kind dat peulvruchten, brood en wijn had geconsumeerd, waardoor hij effectief stront in farmaceutisch goud veranderde.

Echter, artsen bevalen aan om de geur te onderdrukken met aromatische kruiden en andere geurverdrijvers om de naleving door patiënten te verzekeren.

Door te verwijzen naar de schat aan ondersteunende medische teksten, konden wetenschappers bevestigen dat de afvalstof niet bij toeval was opgeslagen, maar een doelbewust bereide poepgebaseerde remedie was waarvan de geur zorgvuldig was gemaskeerd.

“Deze bevindingen sluiten nauw aan bij formuleringen beschreven door Galenus en andere klassieke auteurs, wat suggereert dat dergelijke remedies materieel uitgevoerd werden, niet alleen tekstueel getheoretiseerd,” verklaarden de wetenschappers.

Toevallig zijn poepgebaseerde remedies niet beperkt tot de oudheid.

Britse onderzoekers gingen afgelopen zomer viraal nadat ze hadden getest of poeppillen patiënten konden immuniseren tegen antibiotica-resistente bacteriën die zich in hun darmen verbergen.