Wetenschappers ontdekken uitsterven ‘hobbits’: moderne mensen de oorzaak – studie

Ze kwamen net iets tekort.

Een kleine oude hominide, bekend als de “hobbit”, zou ongeveer 50.000 jaar geleden zijn uitgestorven nadat dalende regenvalniveaus hen dwongen om te concurreren met moderne mensen, onder andere factoren, zo suggereerden onderzoekers. Een studie over hun uitsterven werd gepubliceerd in het tijdschrift Communications Earth & Environment.

“Nieuw bewijs suggereert dat een periode van extreme droogte, die ongeveer 61.000 jaar geleden begon, kan hebben bijgedragen aan de verdwijning van de hobbits,” schreef studieco-auteur Nick Scroxton, van University College Dublin, in een artikel voor The Conversation.

Deze wezens, genaamd Homo floresiensis, werden voor het eerst ontdekt in 2003 in de Liang Bua-grot op Flores — een klein vulkanisch eiland, ongeveer 300 mijl ten oosten van Java. Het is nog steeds niet duidelijk wanneer deze hominiden voor het eerst verschenen, hoewel hun oudst bekende resten 100.000 jaar oud zijn, en hun meest oude werktuigen bijna dubbel zo oud zijn.

Ze waren iets meer dan een meter lang en hadden grote platte voeten, wat hen de bijnaam “hobbits” opleverde, naar de korte inwoners van de Shire uit de boeken van “Lord of the Rings”.

Sinds hun ontdekking proberen wetenschappers te achterhalen hoe de soort leefde — en uitstierf.

De eerder genoemde onderzoekers vermoedden dat het uitsterven van de hobbits te maken had met een droogte in de regio nadat analyse van een stalagmiet in Liang Bua een ernstige afname van de regenval onthulde, meldde Livescience.

Door de groeisnelheid van de grotuitstulping en de verhouding van magnesium tot calciumcarbonaat te analyseren — een duidelijke indicator voor een watertekort — konden wetenschappers afleiden dat de regenval daalde van 156 centimeter 6.000 jaar geleden naar 102 centimeter 61.000 jaar geleden.

Deze geringe neerslag zou doorgaan tot 50.000 jaar geleden, volgens de studie.

Alsof dat nog niet apocalyptisch genoeg was, barstte er in die tijd een nabijgelegen vulkaan uit, die de regio bedekte met puin, waardoor de hobbits extra in de problemen kwamen.

De wetenschappers onderzochten ook de tanden van een Stegodon — een nu uitgestorven dwergolifant die het belangrijkste prooidier van de hobbits was — en ontdekten dat de populaties kelderden voordat ze verdwenen na de uitbarsting.

Hieruit postuleerden zij dat de afname van regenval de aantallen olifanten had beïnvloed, waardoor zij migreerden naar de kusten van het eiland met de hobbits op hun hielen.

“We vermoeden dat als de Stegodon-populatie afnam door verminderde rivierstroming, ze zouden zijn gemigreerd naar een meer consistente waterbron,” vertelde Scroxton aan Live Science via e-mail. “Het is dus logisch dat de hobbits volgden.”

Door naar de kusten te verhuizen, kwamen de hominiden mogelijk grotere Homo sapiens tegen die zich in de regio uitbreidden, wat mogelijk tot intersoortelijke conflicten leidde toen ze streden om middelen.

Julien Luoys, een paleontoloog aan de Griffith University in Australië die niet bij het onderzoek betrokken was, zei dat veel van de problemen voortkwamen uit de beperkte ruimte op het eiland en het beperkte aantal beschikbare omgevingen.

“Wanneer het droger wordt, kan een dier niet zomaar het eiland verlaten, en alle mogelijke toevluchtsoorden die ze konden gebruiken gaan ofwel verdwijnen of worden heel snel heel druk,” zei hij.

Hoewel het nog steeds onduidelijk is of concurrentie, ziekte of zelfs predatie de hobbits naar de rand van uitsterven duwden.

“Wat ook de uiteindelijke oorzaak is, onze studie biedt het kader voor toekomstige studies om het uitsterven van de iconische H. floresiensis in de context van grote klimaatverandering te onderzoeken,” concludeerde Scroxton. “De onderliggende rol van zoetwaterbeschikbaarheid in de ondergang van een van onze menselijke neven herinnert ons eraan dat de geschiedenis van de mensheid een kwetsbaar experiment in overleving is, en hoe veranderende regenvalpatronen diepgaande impact kunnen hebben.”