Op zaterdag is de bekende Nederlandse regisseur Frans Weisz op 87-jarige leeftijd in Amsterdam overleden. Weisz, die zijn professionele leven begon in het theater, keerde gedurende zijn carrière meermaals terug naar dit medium.

Frans Weisz groeide op zonder zijn vader, een acteur, die hij nooit heeft zien optreden. Zijn vader moest in 1933 uit Duitsland vluchten vanwege de dreiging van de nazi’s en werd in 1944 vermoord in Auschwitz. Frans’ moeder overleefde de oorlog, net zoals Frans zelf, die als kind onderdook in Limburg. Na de oorlog besloot hij in de voetsporen van zijn vader te treden door zich aan te melden bij de toneelschool in Arnhem. Hij acteerde in verschillende producties, waaronder als het kind van Lady Macduff in een uitvoering van Hamlet door de Nederlandse Comedie in 1957 en als David in J.B. door Toneelgroep Theater in 1959. Hij stond op het toneel naast grote namen zoals Ramses Shaffy en Ko van Dijk jr.

Hoewel hij de toneelschool na een jaar verliet, zette hij zijn opleiding voort aan de Nederlandse Filmacademie, die net was opgericht. Een deel van zijn studie volgde hij ook aan de Italiaanse filmschool Centro Sperimentale di Cinematografia in Rome.

In 1966 regisseerde Weisz zijn eerste speelfilm, Het gangstermeisje, gebaseerd op de gelijknamige roman van Remco Campert. Dit was het begin van vele literaire verfilmingen waaronder De inbreker van August Defresne, Naakt over de schutting van Rinus Ferdinandusse, Heb medelij, Jet! van Heere Heeresma, Havinck van Marja Brouwers, Op afbetaling van Simon Vestdijk, Hoogste tijd van Harry Mulisch, en Boy Ecury gebaseerd op Een Antilliaanse Jongen in het verzet van Ted Schouten.

LEES  Holland Opera maakt opnieuw kans: Internationale YAM Award binnen handbereik!

Weisz verfilmde ook de familietrilogie geschreven door Judith Herzberg voor het toneel, die de invloed van de oorlog op een grote familie belicht. Voor het eerste deel, Leedvermaak, ontving hij een Gouden Kalf.

Het theater bleef Weisz fascineren. Hij regisseerde meer dan twintig producties, vooral op het gebied van muziektheater. In de jaren ’80 en ’90 werkte hij herhaaldelijk samen met Theo Nijland (Verstand van weemoed, Montana, The Shooting Party, Sprookjes van Grip) en later met het musicalgezelschap American Songbook (Python, als liefde je wurgt, Sinatra- That’s Life!) en met het Concertgebouw voor jeugdvoorstellingen (De weg weg, Osiris en de dierigenten).

In 2012 regisseerde hij voor het Holland Festival Lilith, een solo-uitvoering door Claron McFadden met Jeroen Willems als tegenspeler op film. De voorstelling, waarvoor de Engels-Zuidafrikaanse dichteres Carola Luther een nieuw libretto schreef en de Bulgaarse componist en pianist Dimitar Bodurov de muziek componeerde, werd door Max Arian in de Theaterkrant als ‘wonderschoon’ beschreven.

Zijn laatste grote filmproject was Het leven is vurrukkulluk, een verfilming van het boek met dezelfde naam van Remco Campert. In deze film uit 2018 speelde zijn zoon Géza de hoofdrol.