Aan het einde van 2025 reflecteert Theaterkrant-recensent (en enthousiaste lijstenmaker) Sander Janssens op het afgelopen theaterseizoen met diverse lijstjes. Vandaag staat het meest bijzondere publiek van 2025 centraal. De lijsten zijn samengesteld op basis van de 171 voorstellingen die hij dat jaar heeft bezocht en zijn – zoals gebruikelijk bij dergelijke theaterlijsten – volkomen arbitrair, subjectief en onvolledig.

Het publiek: vaak de grootste frustratie voor recensenten, zo blijkt uit de jaarlijkse lijsten in het Theaterjaarboek. Van fel oplichtende smartwatches tot toeschouwers die druk bezig zijn met hun smartphones: de ware hel, ook in het theater, zijn vaak de medemens.

Maar het is ook een kwestie van perspectief. Na tien jaar van duidelijke eyerolls en zuchten, heb ik dit jaar besloten me niet langer te storen aan het Oerolpubliek (wat me af en toe zelfs lukte). Het premièrepubliek vind ik echter vaak nog steeds een uitdaging, omdat hun (begrijpelijke) bevooroordeelde enthousiasme soms het zicht op een voorstelling kan vertroebelen.

Een dieptepunt wat betreft publiek ervoer ik onlangs nog tijdens een cabaretvoorstelling: enkele rijen voor mij zaten twee kinderen gedurende de hele show op een iPad een racespel te spelen. Een uitdaging voor elke theatermaker om daar tegenop te boksen.

Over het algemeen geniet ik echter enorm van mijn medetoeschouwers. De gezamenlijke catharsis die je voelt na een emotionele scène, de samen bewaakte stilte, de golf van lach die zich van voor naar achteren door de tribune beweegt – zonder de aanwezigheid van anderen zouden al deze dynamieken, grappen en uitbarstingen bij lange na niet zo intens zijn.

LEES  Ontdek het Jonge Collectief van DE HOE: Vernieuwers in Actie!

1.
Boze tieners bij Best wel jammer als je hier niet bij bent

Ik heb nog nooit een theaterpubliek zo zien rebelleren als de tieners die in Theater de Krakeling keken naar Best wel jammer als je hier niet bij bent van Theater Artemis. De angst om iets te missen zorgde voor een regelrechte bestorming van het decor door de boze scholieren. Echter, naarmate de voorstelling vorderde, veranderde hun frustratie in verbazing en begonnen zij zich hardop af te vragen waarom ze eigenlijk zo heftig reageerden.

2.
Mijn buurvrouw bij Moonlight Motel

Aanvankelijk ergerde ik me aan haar luidruchtige lachen om situaties die ik niet grappig vond, of haar luidop herhalen van dialogen. Maar tegen het einde van Moonlight Motel van Steyn de Leeuw zat ze intens te huilen en sprong ze bij het slotapplaus als eerste op voor een staande ovatie, wat mij raakte door haar oprechte betrokkenheid.

3.
De schitterende premièrebezoekers bij Trut

Bij Club Lam is er rond de voorstelling altijd veel te zien, maar voor de première van Trut konden bezoekers in Frascati prachtige kostuums huren of kopen bij een ‘Fashion Designers Rental & Sale’ van House of Confetti, gevolgd door een gratis ‘Royal Trut Transformation Station’. De entree van de voorstelling werd daarmee een ware modeshow.

Op de foto: Best wel jammer als je hier niet bij bent van Theater Artemis fotograaf Kurt van der Elst