Wetenschappers ontdekken seismische hotspot in VS: aardbevingen tot magnitude 8 mogelijk!

Het was een baanbrekende ontdekking.

Wetenschappers hebben eerder verborgen breuklijnen ontdekt langs de noordkust van Californië, wat zorgen oproept dat we het risico op aardbevingen in de regio wellicht drastisch onderschatten, volgens een seismologische studie gepubliceerd in het tijdschrift “Science”.

“Als we de onderliggende tektonische processen niet begrijpen, is het moeilijk om het seismische gevaar te voorspellen,” verklaarde medeauteur van de studie Amanda Thomas, hoogleraar aard- en planeetwetenschappen aan de UC Davis, in een verklaring.

Het betreffende gebied is de Mendocino Triple Junction, een seismisch zeer actieve zone in de Stille Oceaan waar drie tektonische platen samenkomen: de San Andreasbreuk die in het noorden eindigt, de Cascadiasubductiezone in het zuiden en de Mendocinobreuk in het oosten.

Op deze plek, waar drie breuksystemen samenkomen, bevinden zich enkele van de hoogste niveaus van seismische activiteit in de VS. Het was de bron van de aardbeving met een kracht van 7,2 die Humboldt County in 1992 trof.

Echter, de onderzoekers ontdekten dat de Triple Junction bestaat uit maar liefst vijf bewegende platen, niet drie — waarvan er twee verborgen zijn onder het oppervlak.

Met andere woorden, we zouden op minder stabiele grond kunnen staan dan voorheen werd gedacht, met angstaanjagende implicaties voor de miljoenen mensen die in de regio wonen.

Hoofdauteur David Shelly van het USGS Geologic Hazards Center in Golden, Colorado, vergeleek ons begrip met het zien van slechts het topje van de ijsberg.

“Je kunt een beetje aan de oppervlakte zien, maar je moet uitzoeken wat de configuratie eronder is,” verklaarde hij.

Onderzoekers stuitten op het door aardbevingen veroorzakende vijftal door een netwerk van seismometers in het noordwesten van de Stille Oceaan te gebruiken om “laagfrequente” aardbevingen diep onder de grond te volgen, waar tektonische platen tegen elkaar schuren.

Deze bevingen zijn naar verluidt te klein om aan de oppervlakte te detecteren, volgens het onderzoek, dat werd bevestigd met behulp van getijdengevoeligheidsmodellen.

Een van deze tektonische bedreigingen is een stuk van de Noord-Amerikaanse plaat dat is afgebroken en wordt meegetrokken met de Gordaplaat aan het zuidelijke uiteinde van de Cascadiasubductiezone.

Het model bevestigde ook het vermoedelijke bestaan van het Pioneerfragment, een overblijfsel van de oude Farrallonplaat die ooit langs de Californische kustlijn liep en nu bijna geheel is verdwenen. Dit achterblijver wordt nu onder de Noord-Amerikaanse plaat getrokken — een proces genaamd subductie.

De subducerende oppervlakte van het door aardbevingen veroorzakende vijftal is echter niet zo diep als eerder werd gedacht, wat zou verklaren waarom het startpunt van de aardbeving in 1992 zo ondiep was.

“Er werd aangenomen dat breuken de voorrand van de subducerende plaat volgen, maar dit voorbeeld wijkt daarvan af,” zei tektonische geodesist Kathryn Materna van de University of Colorado Boulder. “De plaatgrens blijkt niet te zijn waar we dachten dat hij was.”