Wondermiddel tegen kanker en autisme blijkt nutteloos: Pas op voor toxiciteit!

Giftige slangolie?

Het zogenaamde Miracle Mineral Solution, beter bekend als MMS, is een chemische mix die wordt aangeprezen als een wondermiddel voor allerlei aandoeningen, variërend van kanker en autisme tot COVID-19.

De “wonderoplossing” wordt geleverd in twee kleine flesjes: de ene bevat een oplossing van 28% natriumchloriet en de andere een “activator” zoals azijn, citroenzuur of zoutzuur.

Wanneer deze gemengd en ingenomen worden, vormt MMS chloordioxide (ClO₂), een krachtig bleekmiddel dat wordt gebruikt voor industriële waterbehandeling, als desinfectiemiddel, en voor het bleken van textiel, pulp en papier.

Federale toezichthouders adviseren consumenten dringend om MMS te vermijden omdat het drinken ervan vergelijkbaar is met het drinken van bleekmiddel en gevaarlijke bijwerkingen kan veroorzaken zoals overgeven, diarree, levensgevaarlijk lage bloeddruk en leverfalen.

Promotors van MMS beweren ten onrechte dat deze symptomen het gevolg zijn van het “uit het lichaam spoelen” van “parasieten” die aandoeningen zoals autisme veroorzaken.

Er is geen bewijs dat autisme wordt veroorzaakt door parasieten, bacteriën of virussen.

In een nieuwe studie gepubliceerd in Scientific Reports, heeft een team van wetenschappers van de Medische Universiteit van Wroclaw in Polen de effecten van gezuurd natriumchloriet (ASC), waaruit MMS wordt geproduceerd, geanalyseerd.

Het team testte twee ASC-preparaten, één met zoutzuur en één met gluconzuur, op verschillende bacteriestammen, waaronder Staphylococcus aureus en E. coli.

De auteurs van de studie merken op dat hoewel chloordioxide antibacteriële eigenschappen heeft, het alleen effectief is bij concentraties die giftig zijn voor menselijke cellen.

Het team onderzocht ook de effectiviteit van ASC in het oplossen van biofilm, een beschermende structuur van bacteriën.

Opnieuw ontdekten ze dat ASC effectief was maar ook aanzienlijke weefselschade veroorzaakte.

“De resultaten van de studie tonen aan dat effectieve concentraties van ASC tegen biofilms ook toxisch zijn voor eukaryote cellen, maar het valt niet uit te sluiten dat een formule voor extern gebruik ontwikkeld kan worden die veiligheid garandeert met een hoge anti-biofilm effectiviteit,” legde Dr. Ruth Dudek-Wicher van de Afdeling Farmaceutische Microbiologie en Parasitologie in Wroclaw uit.

Dudek-Wicher wees op het grote verschil in kwaliteit en hoeveelheid tussen industrieel gezuiverde ClO₂-oplossingen en ongereguleerde mengsels geproduceerd door MMS-enthousiastelingen.

Bij gebruik voor waterdesinfectie is het maximale residu van chloordioxide toegestaan tot 0.8 deeltjes per miljoen. Volgens de menginstructies die bij MMS worden geleverd, zou de concentratie chloordioxide in de ingenomen druppels echter minstens 25 keer hoger zijn.

Experts merken op dat bij deze gevaarlijk hoge concentratie chloordioxide enzymen denatureert en eiwitten en vetten oxideert, een proces dat ernstige schade aan het maag-darmkanaal kan veroorzaken.

Dudek-Wicher en haar team testten ook het effect van ASC op probiotische bacteriën. Ze ontdekten dat de bacteriën uiterst gevoelig waren voor de MMS-bereiding, wat het bewijs ondersteunt dat het een ernstige bedreiging kan vormen voor de darmflora.

Hoewel het team de gevaren van zelfgemaakte MMS benadrukte, houden zij vol dat een veilige orale vorm van ASC mogelijk op komst is.

“Op dit moment zijn we dergelijke studies niet aan het plannen, maar we sluiten ze in de toekomst niet uit. Als een veilige orale vorm van ASC wordt ontwikkeld, zal een analyse van de impact ervan op het microbioom noodzakelijk zijn,” zei Dudek-Wicher.

Dudek-Wicher en haar collega’s zeiden dat het doel van de studie was om microbiologie te vestigen en gevaarlijke medische desinformatie te bestrijden.

“De meest schadelijke fout is te geloven in de effectiviteit van MMS zonder solide wetenschappelijk bewijs,” zei Dudek-Wicher.

“In de farmacie en geneeskunde wordt de verhouding tussen voordeel en risico overwogen. In het geval van MMS is het voordeel nul en het risico hoog, vooral omdat de dosering vaak wordt toegediend met niet-gestandaardiseerde druppelaars… dergelijke schommelingen in de orale dosering van een bijtende stof zijn uiterst onverantwoordelijk,” voegde ze eraan toe.

Dudek-Wicher was vooral bezorgd over MMS dat aan kinderen en zwangere vrouwen wordt gepromoot en als een behandeling voor obesitas.

“Mensen wenden zich tot MMS omdat ze bezorgd zijn over hun gezondheid, en educatie moet hier rekening mee houden,” zei ze. “Het is ook essentieel om onderzoek te financieren dat mythen ontkracht. Wetenschap zou burgers moeten beschermen tegen desinformatie.”

MMS werd in de vroege jaren 2000 op de markt gebracht door zelfverklaarde “alien” Jim Humble. Hij geloofde dat het mengsel in de cellen van het lichaam doordrong en elke ziekte die zich daarin verschuilde doodde.

Hij zei dat de negatieve reacties van gebruikers op MMS een teken waren dat het medicijn werkte.

Talloze mensen werden ziek na het innemen ervan. Sommigen werden opgenomen in het ziekenhuis. Sommigen stierven zelfs.

Dudek-Wicher en haar team analyseren andere twijfelachtige “wonder” behandelingen, waaronder DMSO, een chemisch bijproduct van de houtpulpindustrie dat wordt aangeprezen als een preventieve maatregel en een allesomvattende genezing voor pijn, ontsteking en beroertes.