Investeerder Herman Hintzen: Van Dood omarmen tot opnieuw Leren Leven

Het leven lachte hem toe. Na enkele spannende jaren met Henq, waarbij hij net de vruchten begon te plukken van succesvolle exits, verhuisde hij van Eindhoven naar Amsterdam. Een druk leven met gezin en werk vulde zijn dagen, en hij barstte altijd van de nieuwe ideeën, wat zijn vrienden gekscherend ‘HDHD’ noemden.

Maar dan, dat aanhoudende griepgevoel. Terwijl hij door Amsterdam zoefde op zijn elektrische step, kreeg Herman Hintzen in 2018 een telefoontje van zijn dokter met de resultaten van een bloedtest. Zes woorden die zijn leven op pauze zetten: “Slecht nieuws, je hebt acute leukemie.”

Dit is het startpunt van het boek dat Hintzen schreef. De dood als bondgenoot is een persoonlijk, ongefilterd en goed geschreven relaas over het leven in de schaduw van de dood en de uitdagingen om het leven weer volledig te omarmen.

“Ik dacht echt dat ik het gemaakt had! Ik surfte op de golf van succesvolle exits, begon erkenning te krijgen voor ons werk en toen, plotseling, was het voorbij”, vertelt Hintzen.

Blog als levenslijn

Hintzen bevond zich op het randje van de dood, getroffen door een zeldzame en agressieve vorm van bloedkanker met een overlevingspercentage van slechts dertig tot vijftig procent. Na twee maanden van intense chemotherapie en behandeling met prednison, staakten de artsen de behandeling. Pas nadat hij contact had gezocht met specialisten over de hele wereld en een alternatieve behandeling in Houston ontdekte, kreeg hij in Amsterdam nog één laatste kans.

In zijn boek volgen we alles nauwgezet, mede dankzij het blog dat hij begon te schrijven vanuit zijn ziekenhuisbed. “Kort daarvoor waren twee vrienden erg ziek geworden, en ik was hun link met de buitenwereld. Dat bleek heel nuttig, en dus begon ik hetzelfde te doen voor mezelf. Ik had toch niets anders te doen en barstte van de energie.”

En dat bloggen bracht veel positiefs met zich mee. “Het verlaagde de drempel voor bekenden om contact te zoeken. De reacties in de commentsectie waren een dagelijks warm bad. Ik ontving veel positieve feedback, mensen lieten weten dat ze er steun aan hadden. Uiteindelijk had ik zo’n 1.500 volgers van over de hele wereld.”

Gouden Jaren

Op een gegeven moment had hij zich met de dood verzoend:

“Er zijn hier twee uitgangen, twee manieren om het ziekenhuis te verlaten. De rechterdeur leidt naar het leven, daarachter wacht mijn oude bestaan… Die deur vervult me van vreugde, maar lijkt me ook een vermoeiende onderneming, het doorleven. De linkerdeur leidt naar de dood. Ik zie mezelf op een brancard door die deur glijden, op weg naar het eeuwige niets. Eeuwige rust, volledige ontspanning. Of misschien, wie weet, ligt er achter die deur een afterlife vol nieuwe avonturen. Dus waar ben ik bang voor? Linkerdeur of rechterdeur, het komt allemaal goed!”

De allerlaatste behandeling sloeg aan. Na een stamceltransplantatie, waarvoor zijn broer Rein donor was, begon een moeizaam herstel. Fysiek uitdagend, want Hintzen was uitgeput door alle chemische behandelingen en moest prednison blijven slikken om afstoting te voorkomen.

Zelfs zeven jaar later is hij nog niet volledig hersteld, deelt hij vanuit Zuid-Afrika. “Tegenwoordig volg ik de zon, van Nederland via mijn huis in Italië naar hier. Ik voel me in de warmte en frisse lucht altijd veel beter.”

Vandaag geeft hij zijn leven een zeven. “Maar vergeleken met een paar jaar geleden, is het een dikke tien. Zolang ik mijn werk beperk tot een uur of twee en ’s middags rust, gaat het prima. Ik beleef nu gouden jaren, ondanks een lichaam dat soms flink tegenstribbelt.”

De teleurstelling van overleven

Maar de mentale strijd was minstens zo zwaar. Nadat hij de dood als vriend had geaccepteerd, was het moeilijk wennen aan het idee van doorgaan met leven. Hintzen raakte in een depressie.

“Het pact met de Dood dat ik in het ziekenhuis had gesloten, bracht me veel rust, maar was niet vrijblijvend. Eenmaal bevriend met de Dood, raak je hem niet zomaar kwijt. Ik had eerder al de teleurstelling van het niet sterven moeten verwerken, en die kwam deze zomer weer terug. Al mijn argumenten om de dood te accepteren, keerden zich nu tegen mij. Ik bevond me in een herhaling van het eerste deel van mijn leven. Dezelfde ellende in de wereld, maar nu beleefd vanuit een kwetsbaar lichaam. Een uitzichtloze herhaling van zetten. Ik kon er weinig moois in zien.”

Hintzen nu: “Mensen zeiden: wat fijn dat je er nog bent! Diepe zucht: ik kon het lange tijd echt niet zo voelen. Het was helemaal niet makkelijk, leven met het idee van een gemiste kans. Een geboekte reis die niet doorgaat. Daarbij: het leven is messy. De dood is heel clean.”

Als venture capital-investeerder wilde hij graag weer aan de slag bij zijn eigen bedrijf, maar zijn compagnon liet weten dat dit niet haalbaar was, noch voor hem, noch voor het bedrijf. “Ik dacht dat ik gewoon mijn oude rol weer op kon pakken. Hij wist me uiteindelijk wel te overtuigen, maar daarna bleef de vraag: wie ben ik dan nog?”

Van investeerder naar zeroïst

Met een boot en huis om aan te klussen, vastgoedprojecten, en het helpen van andere ondernemers, was Hintzen altijd bezig. Dat was niet het probleem. Maar hij moest zijn identiteit als investeerder loslaten. “Ik kijk er nu met liefde op terug, Henq is me heel dierbaar. Het is nergens zo leuk en positief als in de venture capital-wereld. Een wereld van gelovigen, ondernemers en investeerders die geloven in iets wat er nog niet is. Zeker in die vroege fase van startups, waarin je nog helemaal niet weet wat eruit gaat komen.”

Hij is nu gewoon klant bij Henq, dat onlangs nog een groot nieuw fonds lanceerde. “Ik doe weer mee, op naam van mijn kinderen, zodat zij het ook kunnen meemaken en plezier hebben van wat een investering kan doen.”

Wat is dan zijn nieuwe identiteit? “Ik noem mezelf nu een zeroïst, iemand die zichzelf geen doelen stelt. Al is dat niet helemaal waar: ik probeer mezelf niet gek te maken als ik niet alles gedaan krijg, probeer het wat langzamer aan te doen. Je moet ook echt een tolerantie ontwikkelen tegen het uitstellen van dingen, accepteren dat iets niet gebeurt.” Grote gezelschappen mijdt hij, om infecties te voorkomen. “En dat kan best pijn doen, als je er niet bij kunt zijn.”

In Zuid-Afrika heeft hij met een andere ondernemer Backyard Farms opgericht, een bedrijf dat vrouwen een duurzaam inkomen biedt door de pepers die zij_kweken op te kopen en te verwerken in sauzen. In Italië verbouwt hij samen met zijn vrouw een vakantiehuis tot expositieruimte en residentie voor kunstenaars. “Wat me drijft, is dingen bouwen, bedrijven ontwikkelen. Nog steeds. Maar ik ben nu veel meer een vrije speler. Zit nergens aan vast, ga geen commitments aan die me dagelijks tijd kosten.”

De lange weg naar een boek

De weg terug naar het leven vond Hintzen met hulp van een kankercoach, microdosing (‘dat opende mijn ogen voor de schoonheid van dingen’), een psycholoog. ‘Paddo’s, meditatie: ik heb met van alles en iedereen gepraat en van alles gedaan.’

Omdat hij zoveel reacties kreeg op zijn blog, besloot hij dat er een boek van moest komen. ‘Die missie heeft zichzelf een beetje gedefinieerd. Ik begon te observeren en te delen, ik kreeg van mensen te horen wat dat met ze deed. Op een gegeven moment dacht ik: wauw, dit is groter dan mezelf.’

Al jaren geleden vond hij een schrijfster die hem hielp met de selectie van de blogs en het aanvullen van zijn verhaal. Hij liet ook een ’team’ van familie en bekenden tegenlezen. Maar in 2020 voelde het verhaal nog niet af. ‘Heb ik het nu echt overleefd of niet overleefd? Ik wist het nog niet. Het voelde niet comfortabel en het boek belandde op de plank.’

Begin dit jaar, met een interview voor het tv-programma van Ivo Niehe als deadline, pakte hij de draad weer op. ‘Ivo zei: het item heeft alleen zin als dat boek er komt, dat was een goede stok achter de deur.’

Een upgrade door de dood

En nu is dat boek er dus. Wat moeten mensen eruit oppikken? ‘Ik haat tips, boeken die zeggen hoe je dingen moet doen. Dat deed ik in mijn blogs natuurlijk ook helemaal niet, en toch haalden mensen er veel uit. Dat wilde ik vasthouden. Ik dacht bij sommige dingen: ik moet het ook maar helemaal opengooien. Er zijn thema’s die niet echt salonfähig zijn, die je ook met vrienden niet bespreekt, terwijl een boek je er wel over kan laten nadenken. Zoals hoe je moet leren omgaan met intimiteit als je, zoals ik door de medicatie, impotent bent.’

Wat is voor hemzelf dan de belangrijkste les van de afgelopen zeven jaar? ‘Het gekke is: als de dood ooit op je schouder heeft getikt, blijft-ie een beetje bij je. Als ik nu word overwhelmed door werk en allerlei dingen die ingewikkeld zijn, denk ik: wat betekent dit allemaal nog als ik morgen dood ben? Dat geeft meer rust.’

Maar als Hintzen één ding heeft geleerd van de dood, is het met liefde terug te kijken op zijn leven. ‘En ook naar mezelf. Dat is ook wel noodzaak op het moment dat je denkt te gaan sterven. Je kijkt terug en probeert je leven in het mooiste daglicht te zien. Ik onthou ook nu vooral de highlights.’

Wat dat betreft, heeft zijn kennismaking met de dood zijn leven een upgrade gegeven. ‘Het was altijd een zesje, nu is het een negen of een tien. Als je kijkt naar wat ik heb gedaan, wat ik heb verzameld, de mensen om me heen, de plekken waar ik ben geweest – ik heb een waanzinnig mooi leven gehad.’

.

.

.